Vandaag wordt Mick Jagger 71 jaar. Ondanks dat hij al zes jaar de pensioengerechtigde leeftijd voorbij is, en in het afgelopen jaar zelfs overgrootvader is geworden, is hij nog zeer actief op zijn leeftijd. Zo toerde hij onlangs natuurlijk met The Rolling Stones weer door Europa, waarbij ze ook Pinkpop aandeden, en financierde hij de nieuwe biopic Get On Up over het leven van James Brown. Ter gelegenheid van zijn verjaardag hebben wij de beste nummers van The Rolling Stones uit de jaren ’70 geselecteerd. Een decennium dat samen met de jaren ’60 tot de beste periode behoort, en waarin de Stones klassieke albums uitbrachten als Sticky Fingers, Exile On Main Street en Some Girls. En ook nog altijd hit na hit scoorden. Een goede periode om daaruit dus tien nummers te selecteren.

10. Respectable

‘Punk meets Chuck Berry’. Zo omschreef Mick Jagger het nummer ooit. Afkomstig van het album Some Girls uit 1978. Ten tijde van dat album voelden de Stones de adem van een volgende generatie in de nek die op dat moment werd gedomineerd door punk en disco. Daarom werd Some Girls een vrij gevarieerd album waarop ook die stijlen werden vertegenwoordigd. Met Respectable leverden de Stones ook een punkplaat af.

9. Shine A Light

Mick Jagger schreef het nummer oorspronkelijk al begin 1968 met als werktitel Get A Line On You. Na het overlijden van Brian Jones in 1969 paste Jagger de tekst aan. Uiteindelijk werd het in 1971 opnieuw opgenomen en kwam het terecht op het album Exile On Main Street uit 1972.

8. Tumbling Dice

Samen met Happy de enige single die van het album Exile On Main Street werd uitgebracht. Over een gokverslaafde die niet trouw aan zijn vrouw kan blijven. Het nummer is nog altijd een favoriet bij concerten van de Stones, en zowel in 2012 als afgelopen  juni tijdens het Rock in Rio festival in Portugal speelden ze het nummer samen met Bruce Springsteen.

7. Brown Sugar

Eén van de bekendste gitaarintro’s van de hand van Keith Richards, en de opener van het album Sticky Fingers uit 1971. Vanaf het jaar dat het nummer verscheen, was het controversieel vanwege de verwijzing naar drugs. In 2006 mochten de Stones het tijdens hun eerste concert in China niet spelen.

6. Wild Horses

De Stones verraste op Sticky Fingers ook opeens met een countrygetint nummer. Lang ging het gerucht dat het nummer zou gaan over de relatiebreuk van Mick Jagger en Marianne Faithfull. Maar in het cd boekje van de compilatie Jump Back uit 1993 ontkent Jagger dit.

5. Miss You

Naast punk probeerden de Stones in 1978 ook mee te liften op de discohype. Met Miss You was die poging geslaagd. Hoewel Jagger en Ron Wood later verklaarden dat ze het nummer oorspronkelijk niet eens als een discoplaat hadden bedoeld. Hoe dan ook werd het een van de grootste hits van de Stones in de jaren ’70.

4. Angie

Misschien wel het meest besproken nummer van de Stones. Want ging het nou wel of niet over Angela Bowie, de toenmalige vrouw van David Bowie? Of ging het over de dochter van Keith Richards? Het nummer is misschien wel de bekendste ballad die de Stones ooit hebben uitgebracht.

3. Fool To Cry

Afkomstig van het album Black & Blue uit 1976, de eerste plaat met nieuwe gitarist Ron Wood. Het nummer beschrijft het verhaal van een vader die door zijn vriendin is verlaten, maar getroost wordt door zijn dochter. Het orgelspel van Billy Preston drukt een grote stempel op het nummer.

2. Time Waits For No One

Afkomstig van het album It’s Only Rock ’n Roll uit 1974 dat een bijna jazzachtig intro heeft. Net als Wild Horses heeft het nummer een melancholische lading. Hoewel de Stones het nummer wel hadden geoefend tijdens de rehearsals voor de laatste Europese tournee, is het nummer tot nu toe nog nooit live gespeeld door de band zelf.

1. Memory Motel

Ook afkomstig van het album Black & Blue. Mick Jagger schreef het toen hij in 1975 met Keith Richards verbleef in de villa van Andy Warhol in Montauk, Long Island. Waar ook het motel zou zijn wat er in het nummer bedoeld zou worden. Het nummer werd uiteindelijk een duet tussen de zogeheten Glimmer Twins Jagger en Richards. Net als in Fool To Cry had het toetsenspel van Billy Preston ook in dit nummer een grote bijdrage.