Door het grote aantal hits dat nog steeds op de radio langskomt zou je haast vergeten dat Supertramp ook een geweldige albumgroep was. De band was in elk opzicht op zijn best in de periode 1974-1979, waarin vrijwel vlekkeloze lp’s als Crime Of The Century en Breakfast In America verschenen. In totaal maakte Supertramp elf studioplaten en enkele live-verzamelaars, waarvan we hieronder de tien beste uitlichten:

10. Indelibly Stamped (1971)

Het fraaie debuutalbum van Supertramp uit 1970 flopte en ook de opvolger Indelibly Stamped bracht nog niet het gewenste succes, en daar bracht een gewaagde foto van een getatoeëerd (en bloot) vrouwelijk bovenlijf geen verandering in. Het hielp ook niet echt dat de meeste songs op deze tweede lp weinig indruk maakten en snel weer vergeten waren. Eén uitstekende track, het door Roger Hodgson gezongen Rosie Had Everything Planned, maakt gelukkig veel goed, maar verder kon het verschil in genialiteit van het drie jaar later volgende doorbraakalbum Crime Of The Century niet groter zijn.

Indelibly Stamped

9. Some Things Never Change (1997)

Tien jaar na het zeer matige Free As A Bird kwam er eindelijk weer een album van Supertramp, maar ondanks de titel Some Things Never Change was er sinds het vertrek van Roger Hodgson natuurlijk wel degelijk iets veranderd. Niettemin had deze ‘comeback’ zo zijn momenten. Vooral de bijna tien minuten durende openingstrack It’s A Hard World bracht weer een glimp van de klasse van het oude Supertramp. De plaat had ook weer een als vanouds leuke hoesfoto, maar de plaat was wat aan de lange kant en het commerciële resultaat viel behoorlijk tegen. Er volgde vijf jaar later nog een album van de band, Slow Motion, maar dat tot op heden laatste studiowerk was nog minder indrukwekkend en succesvol.

Some Things NEver Change

8. …Famous Last Words… (1982)

Tijdens het maken van het wereldsucces Breakfast In America waren de belangrijkste songwriters binnen de band, Rick Davies en Roger Hodgson, al uit elkaar aan het groeien (zo liet die laatste achteraf weten). Geen wonder dus dat het toepasselijk getitelde …Famous Last Words… de laatste Supertramp-plaat werd met Hodgson in de line-up. Het geheel deed niet heel geïnspireerd aan, maar er staan zeker enkele puike songs op, zoals de sfeerrijke hit It’s Raining Again en de emotionele afsluiter Don’t Leave Me Now. Ook al was deze langspeler een lichte teleurstelling na de reeks goede tot zeer goede lp’s in de gouden periode 1974-1979, in Nederland kwam de plaat gewoon weer op nummer 1 in de albumlijst.

Famous Last Words

7. Brother Where You Bound (1985)

Dat Supertramp best bestaansrecht had zonder Roger Hodgson bewezen de overgebleven leden op Brother Where You Bound, het eerste album van de band na het vertrek van de man die veel van de beste nummers had gezongen en geschreven. Toegegeven, dat was vooral te danken aan het meesterlijke progrockachtige titelnummer van ruim 16 minuten (ooit bedoeld voor …Famous Last Words…), waarin Pink Floyd’s David Gilmour en Thin Lizzy’s Scott Gorham gastrollen hebben. Dit laatste echt opzienbarende Supertramp-stuk wordt voorgegaan door meer aardige songs, zoals het (laatste) hitje Cannonball.

Brother Where You Bound

6. Supertramp (1970)

De echte Supertramp-sound die later in de jaren zeventig de wereld veroverde was nog niet helemaal aanwezig op het naar de band zelf vernoemde debuut, maar veelbelovend was de overigens in een vrij lelijke hoes verpakte plaat zeker. Zo zijn er het progressieve, twaalf minuten durende Try Again en het dromerige Words Unspoken, zonder twijfel twee van de meest onderschatte Supertramp-songs. De lp was totaal geen succes en het hielp ook niet dat men besloot het album pas zeven jaar later uit te brengen in de VS. Ondanks de flink toegenomen populariteit van de band deed deze release ook daar vrij weinig.

Supertramp 1970

5. Crisis? What Crisis? (1975)

Een plaat die niet veel onderdoet voor de bovenste vier in deze lijst, maar toch vaak een beetje over het hoofd gezien wordt tussen Crime Of The Century en Even In The Quietest Moments… Wellicht heeft dat ook te maken met het feit dat er geen echte singlehits op Crisis? What Crisis? staan, hoewel onder meer Lady, Ain’t Nobody But Me en A Soapbox Opera zonder meer Supertramp-klassiekers zijn geworden. Dat meerdere bandleden later toegaven niet heel tevreden te zijn over de plaat, lijkt ons dan ook niet terecht. Briljante hoes ook!

Crisis What Crisis

4. Even In The Quietest Moments… (1977)

Het eerste nummer 1-album van Supertramp in Nederland begint en eindigt met twee van de populairste songs van de band: de eerste top 10-hit Give A Little Bit en het nooit op single verschenen epos Fool’s Overture, dat in Nederland beroemd werd dankzij het gebruik door radiozender Veronica en nog steeds hoog eindigt in de Top 2000 van Radio 2. Tel daarbij op een prachtig, door Rick Davies gezongen lied als Downstream en je hebt een van de beste Supertramp-platen.

Even In The Quietest Moments

3. Breakfast In America (1979)

Met Breakfast In America bereikte Supertramp het commerciële hoogtepunt. Logisch ook, gezien het grote aantal hits op dit album: The Logical Song, Goodbye Stranger, Take The Long Way Home en het titelnummer werden allemaal radiofavorieten. De lp bereikte zo’n beetje overal de bovenste positie in de albumlijsten (ook in Nederland), terwijl de hoes een van de mooiste/meest creatieve van de jaren zeventig is. Helaas bleek Breakfast In America ook de op een na laatste plaat met Roger Hodgson.

Breakfast In America

2. Paris (1980)

Een van de meest sfeervolle liveplaten uit de rockgeschiedenis is deze zeer succesvolle dubbel-lp met opnames van Supertramps Breakfast In America-tour, die in november 1979 neerstreek in Parijs. Afgezien van het ontbrekende Give A Little Bit luistert Paris weg als een ‘Greatest Hits’-plaat waarop de uitvoeringen niet heel veel verschillen van de versies die we kennen van de studioplaten. Niet dat je ons hoort klagen, want de prestaties van de bandleden zijn razendknap en de sfeer is zoals gezegd magnifiek. In 2012 verscheen ook een zeer welkome dvd-uitgave.

Paris

1. Crime Of The Century (1974)

De twee voorgangers – het onderschatte Supertramp en het maar matige Indelibly Stamped – deden helemaal niets, maar gelukkig kreeg de Britse band nog een kans. Het net iets toegankelijkere Crime Of The Century werd namelijk niet alleen een commercieel succes maar ook misschien wel de beste (studio)plaat die Supertramp ooit maakte. Met tijdloos werk als School, Hide In Your Shell en Dreamer is het volstrekt logisch dat de band juist dankzij deze plaat een definitieve doorbraak beleefde.

Crime Of The Century