Voor veel rockliefhebbers blijft Roger McGuinn dé stem van The Byrds. Zijn makkelijk herkenbare gitaarsound, onsterfelijk geworden dankzij o.a. Mr. Tambourine Man, was een van de invloedrijkste en de samenzang met Gene Clark en David Crosby was niet te imiteren. Dit jaar doet de vandaag al weer 72 jaar geworden zanger en gitarist meerdere Nederlandse zalen aan. Hieronder alvast een top tien van de band waar hij onlosmakelijk mee verbonden blijft:

10. You Ain’t Going Nowhere

Net als Mr. Tambourine Man is de tekst van dit nummer van de hand van Bob Dylan. De grootmeester van de popmuziek schreef dit nummer tijdens zijn afwezigheid na dat mysterieuze motorongeluk, en nam een ‘demo’ op in de kelder van Big Pink. Deze Byrds-single verscheen in 1968 op het album Sweetheart Of The Rodeo. Detail: Gram Parsons zingt in dit lied. Het is zijn enige Byrds-album als leadzanger. [FT]

9. Wasn’t Born To Follow

Onlangs overleed Gerry Goffin, de tekstschrijver die in de jaren zestig samen met zijn toenmalige echtgenote Carole King de ene na de andere hit maakte voor andere artiesten. Ook Wasn’t Born To Follow was van dit succesvolle schrijversduo, al kwam dit countrygetinte lied niet in de hitlijsten. Toch is het van The Notorious Byrd Brothers (misschien wel de beste langspeler van The Byrds) afkomstige nummer bekend, mede dankzij het passende gebruik in de film Easy Rider (1969). Overigens is ook Going Back, eveneens te vinden op The Notorious Byrd Brothers, een Goffin/King-compositie. [DG]

8. I’ll Feel A Whole Lot Better

Gene Clark was in de beginjaren de belangrijkste liedschrijver binnen The Byrds en deze b-kant van de single All I Really Want To Do (ook te vinden op het debuutalbum Mr. Tambourine Man) is misschien wel zijn bekendste solocompositie. Alle typische Byrds-ingrediënten zijn aanwezig: van Roger McGuinns vaak geïmiteerde gitaarsound tot de direct herkenbare samenzang. Tom Petty, die duidelijk beïnvloed werd door de band, coverde I’ll Feel A Whole Lot Better op zijn succesplaat Full Moon Fever. Overigens kwam Gene Clarks talent na zijn vertrek volledig tot bloei op schitterende soloalbums als White Light (1971) en No Other (1974). [DG]

7. Have You Seen Her Face

Na het vertrek van Gene Clark mochten de overgebleven bandleden hun kwaliteiten als liedschrijvers bewijzen. Roger McGuinn en David Crosby deden dat op de lp Fifth Dimension (1966) al heel aardig, maar bassist Chris Hillman bleek op de volgende plaat Younger Than Yesterday (1967) minstens zo getalenteerd. De beste voorbeelden daarvan zijn Time Between (dat Hillman later met zijn Desert Rose Band opnieuw opnam) en het uiterst catchy Have You Seen Her Face, dat wel op single verscheen maar wonderbaarlijk genoeg vrij weinig deed. [DG]

6. So You Want To Be A Rock ´N´ Roll Star

Voor een band die de meeste bands vooral kennen van de singles is het opmerkelijk dat zo weinig Byrds-nummers de Amerikaanse top 40 bereikten. Slechts twee ervan (overigens wel allebei  nummer 1-hits) haalden de top tien. So You Want To Be A Rock ‘N’ Roll Star, geschreven door McGuinn en Hillman naar aanleiding van het succes van popgroepen als The Monkees, moest het doen met een magere 29ste positie, maar groeide wel uit tot een van de grootste Byrds-klassiekers en werd later (live) gecoverd door onder meer Manassas (de band van Stephen Stills met o.a. Chris Hillman) en Tom Petty & The Heartbreakers. De trompet in het origineel werd gespeeld door Hugh Masekela. [DG]

5. Chestnut Mare

Na Sweetheart Of The Rodeo klonken de platen van The Byrds steeds meer als solowerken van Roger McGuinn, maar dat neemt niet weg dat er geweldig materiaal te vinden was op lp’s als (Untitled) (1970), een vaak wat onderschatte live/studio-dubbelaar. De prachtige single Chestnut Mare, een van meerdere composities van McGuinn en Jacques Levy (die later o.a. Hurricane schreef met Bob Dylan), flopte in Amerika maar bleek wel succesvol in Engeland en Nederland. [DG]

4. Ballad Of Easy Rider

Dit nummer werd door Roger McGuinn geschreven voor de film Easy Rider. Regisseur Dennis Hopper had eigenlijk Crosby, Stills & Nash in gedachten voor deze soundtrack, maar zij zagen er bij nader inzien vanaf. McGuinn ontving de credits voor dit nummer – Bob Dylan schreef op de achterkant van een servetje het eerste couplet en liet de Byrds-frontman het lied afmaken. [FT]

3. Turn! Turn! Turn!

Voor alles is een tijd, is het moraal van Turn! Turn! Turn! Voor dit lied greep de auteur, Pete Seeger, terug op het Bijbelboek Prediker, waarin het thema van tijd en seizoenen ook voorkomt. Turn! Turn! Turn! is ook de titel van het tweede Byrds-album. Min of meer profetisch voor de vele bandwisselingen: een tijd voor het ene bandlid en een tijd voor het andere bandlid. Enfin. Voor dit nummer gebruikte McGuinn een twaalfsnarige Rickenbacker-gitaar, wat de folkrock van het lied ondersteunt. [FT]

2. Mr. Tambourine Man

Voor een groot gedeelte van hun hits, waren The Byrds afhankelijk van het materiaal van Bob Dylan. Mr. Tambourine Man uit 1965 betekende voor de band hun grootste en bekendste hit. Het is weliswaar een gekuiste versie van het nummer: verwijzingen naar drugs (zoals ‘Take me on a trip upon your magic swirlin’ ship’ en ‘Let me forget about today until tomorrow’) werden uit de Byrds-versie gehaald. Desondanks was met dit nummer ook Dylans naam als tekstschrijver gevestigd. [FT]

1. Eight Miles High

Eight Miles High is de laatste single van The Byrds met gitarist Gene Clark in de gelederen. Het is gebaseerd op hun tournee door Engeland in augustus 1965. Het is een Beatleske verwijzing naar de snelheid waarmee vliegtuigen vliegen: doorgaans zes tot zeven mijl per uur. “Eight miles high and when you touch down, you’ll find that it’s stranger than known,” is de openingszin. Overigens, Clark is voor het grootste gedeelte verantwoordelijk voor dit lied. [FT]