The Wall, een van de meest succesvolle rockopera’s en een van de bekendste albums van Pink Floyd, is vandaag precies 35 jaar oud! De dubbel-lp leverde later ook nog een uitstekende film en een memorabele uitvoering met beroemde gastartiesten in Berlijn op. En dat The Wall nog steeds geliefd is bij het publiek, bewees Roger Waters wel toen hij recentelijk toerde met een integrale uitvoering. Maar liefst 26 tracks staan er in totaal op het originele album en al moet je het vooral als een geheel beluisteren: hieronder de tien beste Wall-nummers volgens ons.

10. Another Brick In The Wall Pt. 1

Goed, het eerste deel van Another Brick In The Wall is ‘gewoon’ een variatie op de melodie van het bekendere Part 2. Toch verschillen de arrangementen genoeg van elkaar om ze allebei in dit lijstje op te nemen. De sfeer van Part 1 is zeer onheilspellend, wat natuurlijk perfect past bij de aangrijpende tekst over de overleden vader van hoofdpersonage Pink. Na een schitterend gitaarstuk loopt Another Brick In The Wall Pt. 1 over in het al even duistere The Happiest Days Of Our Lives.

9. Is There Anybody Out There?

Over duistere muziek gesproken… Na het intense Hey You volgt dit grotendeels instrumentale stuk waarin het personage Pink een paar keer hulpeloos de vraag uit de titel stelt. In tegenstelling tot wat je zou verwachten, is het akoestische gitaarspel niet van David Gilmour. Hij was naar eigen zeggen niet tevreden met zijn eigen poging en dus werd op aanraden van componist/dirigent Michael Kamen sessiemuzikant Joe DiBlasi zijn vervanger. Tijdens Roger Waters’ legendarische uitvoering van The Wall in Berlijn in 1990 deelden Rick Di Fonzo en Snowy White de gitaarpartijen in dit nummer.

8. In The Flesh?

Een conceptalbum als The Wall kan niet krachtiger beginnen dan met een bombastisch stuk als In The Flesh? Hier wordt het hoofdpersonage geïntroduceerd, de rockster Pink, en worden we opgewarmd voor wat komen gaat: ‘If you wanna find out what’s behind these cold eyes/You’ll have to claw your way through his disguise’. De titel van dit nummer verwijst naar de tournee die Pink Floyd in 1977 startte ter promotie van het album Animals: de In The Flesh Tour. Zoals bekend ontstond het hele concept van The Wall na een incident dat tijdens een van die concerten plaatsvond, waarbij Roger Waters in het gezicht van een fan spuugde.

7. Goodbye Blue Sky

Een somber stemmend lied dat een extra lading kreeg dankzij de beelden in de filmversie van The Wall, geregisseerd door Alan Parker. Net zoals bij Another Brick In The Wall Pt. 2 is Goodbye Blue Sky onlosmakelijk verbonden met de krachtige animaties van Gerald Scarfe (hij maakte ook de tekeningen voor de platenhoes van het album). Een heel opmerkelijke keuze voor de zang in dit nummer tijdens Waters’ uitvoering van de plaat in Berlijn was singer-songwriter Joni Mitchell, die niettemin een van de betere prestaties van de show leverde.

6. Young Lust

Een van de stevigere nummers op The Wall en een van de weinige tracks die Roger Waters en David Gilmour samen schreven voor het album. Young Lust volgt rockster Pink terwijl hij tijdens het toeren het bed induikt met groupies. Gilmour laat zich hier op zijn best horen als rockzanger, maar ook Bryan Adams deed het goed toen hij het nummer mocht zingen tijdens The Wall Live In Berlin in 1990. Die versie verscheen dat jaar zelfs op single.

5. Mother

Na Another Brick In The Wall Pt. 2 ontdekken we dat Pink werd opgevoed door een te beschermende moeder: ‘Mama will always find out where you’ve been/Mama’s gonna keep baby healthy and clean’. Leuk aan dit nummer is dat het in feite een conversatie is, waarbij Roger Waters de rol van Pink speelt en David Gilmour zijn moeder vertolkt. Tijdens de uitvoering van The Wall in Berlijn mocht Sinéad O’Connor het lied zingen met Roger Waters en leden van The Band.

4. Run Like Hell

Een van de drie nummers die Roger Waters samen met David Gilmour schreef voor The Wall (de andere twee zijn Young Lust en – uiteraard – Comfortably Numb). Run Like Hell is het prijsnummer van de vierde en laatste plaatkant, mede dankzij prachtig gitaarwerk en de intense leadzang van Waters. Ook na zijn vertrek werd het nummer gespeeld tijdens concert van Pink Floyd. Een mooi voorbeeld daarvan is te vinden op de dvd Live At Knebworth, een show in 1990 waarvoor verder ook acts als Genesis, Dire Straits, Robert Plant en Jimmy Page kwamen opdagen.

3. Hey You

De tweede lp/cd van The Wall begint met het prachtig opgebouwde Hey You. Inmiddels is het personage Pink geïsoleerd geraakt van de buitenwereld. ‘But it was only fantasy’, wordt gezongen in de bridge van het nummer, ‘The wall was too high as you can see/No matter how he tried, he could not break free/And the worms ate into his brain’. Hoe aardig Alan Parkers filmversie van The Wall ook is, het blijft jammer dat dit nummer er niet in voorkomt.

2. Another Brick In The Wall Pt. 2

Zoals we eerder al uitgebreid hebben beschreven, ontkwam ook Pink Floyd niet aan disco-invloeden. Naar een idee van co-producer Bob Ezrin kreeg Another Brick In The Wall Pt. 2 een discobeat (hij bedacht ook dat er een kinderkoor aan toegevoegd moest worden), met als resultaat dat de single een gigantische hit werd en tegenwoordig bij veel mensen nog steeds het bekendste nummer van de band is. In Engeland, waar de nummer 1-positie bereikt werd, was dit de eerste Pink Floyd-single sinds de jaren zestig. Dat Cindi Lauper het lied zo nodig moest zingen tijdens Waters’ uitvoering in Berlijn, was dan weer een beetje jammer.

1. Comfortably Numb

Het meest geniale nummer van The Wall is inmiddels uitgegroeid tot een van de grootste rockklassiekers aller tijden, mede dankzij de adembenemende gitaarsolo´s van David Gilmour (luister ook naar zijn werk in de versie op de liveplaat Pulse!). Comfortably Numb ontstond uit een instrumentale demo die Gilmour maakte voor zijn solodebuut uit 1978 en werd uiteindelijk een nummer waarmee de gitarist kon schitteren tussen het verder vooral door Roger Waters geschreven materiaal. Mooi is ook de versie van Waters’ live-dubbelaar The Wall Live In Berlin, waarin hij de zangpartijen deelt met Van Morrison en The Band-leden Levon Helm en Rick Danko.