Tot onze verbazing kwamen we er vandaag achter dat we in de bijna anderhalf jaar dat Classic Rock Mag bestaat bijzonder weinig aandacht hebben besteed aan Traffic. De geweldige band met onder anderen de gisteren 66 jaar geworden Steve Winwood heeft natuurlijk een indrukwekkend oeuvre achtergelaten, waaruit we hier het beste hebben geselecteerd:

10. Here We Go Round The Mulberry Bush

De drie meest succesvolle singles van Traffic in Engeland waren nummers die je destijds niet op albums kon vinden. Na Paper Sun en Hole In My Shoe kwam de band met het plezierige Here We Go Round The Mulberry Bush, dat de Britse top tien haalde. Het nummer was afkomstig uit de gelijknamige film van regisseur Clive Donner (o.a. What’s New Pussycat?), waarvoor Traffic ook het lied met de opmerkelijke titel Am I What I Was Or Am I What I Am aanleverde. Beide tracks zijn overigens toegevoegd aan de cd-remaster van het tweede album Traffic.

9. John Barleycorn

Mede dankzij de folkinvloeden is de lp John Barleycorn Must Die uit 1970 toch wel de interessantste plaat van Traffic. Steve Winwood bewerkte voor dit album het oude Britse folklied John Barleycorn. Met een belangrijke rol voor het fraaie fluitwerk van Chris Wood maakte de band er een uiterst sfeervolle versie van, die vergelijkingen oproept met het werk van de Britse folkrockband Fairport Convention.

8. No Face, No Name, No Number

Zoals vaker gebeurde bij albums die halverwege de jaren zestig verschenen, kregen de Amerikanen en Britten verschillende versies van het eerste Traffic-album Mr. Fantasy (1967). Op de US-uitgave stonden bijvoorbeeld de hits Paper Sun en Hole In My Shoes, beide non-album singles in Europa. Een nummer dat wel op beide versies van de plaat stond, was het adembenemende No Face, No Name, No Number, schitterend gezongen door Steve Winwood. Werd ook gecoverd door Bryan Ferry op zijn soloalbum Olympia (2010).

7. Feelin’ Alright?

Een vaak gecoverd nummer van Dave Masons hand. Feelin’ Alright was afkomstig van het tweede album Traffic en werd een redelijke hit in Nederland. Minstens zo bekend is echter de versie van Joe Cocker, die een soulvolle uitvoering opnam voor zijn debuut With A Little Help From My Friends (1969). Succesvoller was echter de spetterende live-uitvoering van zijn Mad Dogs And Englishmen. Feelin’ Alright werd ook opgenomen door acts als Grand Funk Railroad, Rare Earth en Three Dog Night.

6. Hole In My Shoe

De tweede single van Traffic was misschien niet een nummer waar de overige bandleden heel blij mee waren, maar de psychedelische compositie van Dave Mason bezorgde de band wel mooi de hoogst genoteerde single in zowel Engeland (nummer 2) als Nederland (9). Hole In My Shoe stond alleen op de Amerikaanse versie van Mr. Fantasy, maar is tegenwoordig ook gewoon te vinden als bonustrack op de cd-remaster van het debuutalbum. Werd in de jaren tachtig op memorabele wijze gecoverd door Neil van The Young Ones.

5. Pearly Queen

Het bekendste lied op het tweede Traffic-album (Traffic, 1968) is Dave Masons Feelin’ Alright, maar ook Steve Winwoods bluesy rocknummer Pearly Queen is een hoogtepunt op de lp. In deze track kon hij laten horen dat hij een uitstekend gitarist was, terwijl Mason hem ondersteunde op harmonica. Een prima live-versie is te horen op de lp Eric Clapton’s Rainbow Concert (1973), waarop hij wederom zijn krachten bundelde met die van zijn oude Blind Faith-collega. Het opnieuw samengekomen Traffic speelde Pearly Queen ook op Woodstock ’94:

4. Freedom Rider

De supergroep Blind Faith was geen lang leven beschoren en de vier bandleden gingen allemaal weer hun eigen weg. In eerste instantie wilde Steve Winwood een soloalbum opnemen, maar uiteindelijk besloot de meester toch weer samen te werken met Traffic-collega’s Jim Capaldi en Chris Wood. Op het resulterende album John Barleycorn Must Die, misschien wel de beste plaat van Traffic, waren opvallende jazz- en folkinvloeden te horen. Wood was verantwoordelijk voor het sfeerbepalende fluitspel in het meesterlijke Freedom Rider.

3. Paper Sun

De debuutsingle van Traffic betekende in 1967 direct een grote hit voor de band. Steve Winwood schreef Paper Sun samen met drummer Jim Capaldi. De sitar- en tablaklanken vliegen je om de oren in een van de allerbeste opnames uit het psychedelische tijdperk. Het succes werd hetzelfde jaar nog overtroffen door de grootste Traffic-hit Hole In My Shoe – gezongen en geschreven door Dave Mason – maar daar moest Winwood zelf weinig van hebben.

2. The Low Spark Of High-Heeled Boys

Dave Mason keerde na de release van Traffic’s John Barleycorn Must Die tijdelijk terug, maar verliet zijn oude band weer voordat de opnames van het zesde album begonnen. Inmiddels was Traffic uitgebreid met Ric Grech (die eerder met Winwood deel uitmaakte van Blind Faith) op bas en drummer Jim Gordon. Het resultaat was in 1971 een van de sterkste albums van de band: The Low Spark Of High-Heeled Boys. De titeltrack is een jazzy meesterstuk van twaalf minuten, met schitterend pianospel van Winwood. Een van de essentiële Traffic-nummers.

1. Dear Mr. Fantasy

Een waanzinnig goede sixtiesklassieker, afkomstig van het debuutalbum Mr. Fantasy (1967). Na een rustige start, gedomineerd door Steve Winwoods kenmerkende stem, ontaardt het bluesy nummer in een heftig tweede gedeelte met puik gitaarwerk. Een lekker lange versie staat het op het livealbum Welcome To The Canteen (1971). Ook een aanrader is de cover van Stephen Stills en Graham Nash, die ooit bedoeld was voor een duoplaat maar uiteindelijk op de plank bleef liggen tot de release van de Crosby, Stills & Nash-boxset in 1991.