Vandaag is het vijftig jaar geleden dat het dubbelalbum The Beatles verscheen van de gelijknamige band. Door de geheel witte cover (die werd ontworpen door kunstenaar Richard Hamilton) kreeg het als bijnaam The White Album en na vijftig jaar is die titel nog steeds onlosmakelijk verbonden met het album.

Bijna alle dertig songs werden geschreven toen The Beatles in het voorjaar van 1968 tijd doorbracht bij Maharishi Mahesh Yogi in Rishikesh, India. Vervolgens bij terugkomst werd er in het tuinhuis van George Harrison een akoestische blauwdruk als demo opgenomen (onlangs officieel uitgegeven als de Esher Demo’s bij de nieuwe heruitgave van het album). Toen er aan het album werd gewerkt in de Abbey Road Studio verliep dat niet heel soepel. Er heersten onderlinge spanningen. Onder andere doordat John Lennon zijn nieuwe vriendin Yoko Ono naar de studio meebracht, maar ook omdat ieder al langzaamaan zijn eigen weg wilde gaan. Ringo Starr stapte zelfs even tijdelijk op door alle spanningen, en ook producer George Martin en technicus Geoff Emerick hielden het even voor gezien. Producer Chris Thomas nam de taak van Martin over, die het gevoel had dat hij een leraar was die zijn klas niet meer onder controle had.

Vaak wordt er beweerd dat The White Album bestaat uit soloprojecten van alle vier de leden. Maar volgens Giles Martin, de zoon van wijlen George Martin die zich opnieuw over het album boog, was daar op alle outtakes van het album niks van terug te horen. Sterker nog; er weerklinkt een ontspannen sfeer. Zo bewijzen de vele outtakes die onlangs zijn verschenen op de nieuwe heruitgave, waarvoor Giles Martin het album opnieuw heeft gemixt. Onder Beatlespuristen wordt veel gediscussieerd over de vraag het niet beter een enkel album had kunnen zijn. Ook George Martin deelde die mening. Wij doen daar ook een duit bij in het zakje en selecteerden uit de dertig nummers van het album de tien beste songs.

10. Birthday

Hoe toepasselijk om op de verjaardag van het album te beginnen met een verjaardagsnummer. Het nummer ontstond nadat de bandleden bij Paul McCartney thuis op tv de jaren ’50-film The Girl Can’t Help It hadden gekeken. De film inspireerde voor het schrijven van een verjaardagslied. Naast The Beatles zongen Yoko Ono en George’s toenmalige vrouw Patti Boyd het achtergrondkoortje in.

9. Back In The U.S.S.R.

De beroemde openingstrack van de eerste lp. McCartney schreef het als een antwoord op het nummer Back In The U.S.A. van Chuck Berry. Hij drumde het nummer ook in, want Ringo was hierbij tijdelijk opgestapt. In 2003 mocht Paul McCartney voor het eerst in Rusland optreden op het Rode Plein in Moskou. Uiteraard was er maar één nummer waarmee hij het concert kon beginnen…

8. Long, Long, Long

George Harrison profileerde zichzelf steeds meer als songwriter en op The White Album kreeg hij daar ook meer de kans voor. Een minder bekend voorbeeld hiervan is de ballad Long, Long, Long. Muzikaal geïnspireerd op het nummer Sad Eyed Lady Of The Lowlands van Bob Dylan. Harrison ging in die periode ook veel om met Dylan en de leden van The Band.

7. Glass Onion

John Lennon hield ervan om fans die meer zochten achter zijn songteksten op het verkeerde been te zetten. Een jaar eerder deed hij dat al met de onbegrijpelijke tekst van I Am The Walrus, maar in Glass Onion blikt hij terug op eerdere songs als The Fool On The Hill, Strawberry Fields Forever, Fixing A Hole, Lady Madonna en het eerder genoemde I Am The Walrus. Daarover zingt hij: ‘Well here’s another clue for you all. The walrus was Paul’. Toen een jaar later de mythe rondom de zogenaamde dood van Paul begon te leven werd dit als een duidelijke aanwijzing gezien. Lennon zei echter later in een interview dat het niet meer dan een vriendelijke gebaar naar zijn maatje was bedoeld.

6. Dear Prudence

Een vriendelijk gebaar maakte Lennon ook in Rishikesh naar Prudence Farrow. Zij was één van de mensen die met The Beatles en haar beroemde zus Mia verbleef voor de meditatiecursus van de Maharishi. Ze ging er behoorlijk in op, en sloot zichzelf af in haar tent. Lennon en Harrison, die het het langst volhielden in India van de vier leden, besloten haar weer naar buiten te halen. Zingend met twee gitaren. Merkwaardig genoeg niet met dit nummer, maar met Paul’s nummer Obladi-Oblada. Terwijl ze beiden later tijdens de opnamesessies een hekel aan dat nummer zouden krijgen. De gebeurtenis inspireerde Lennon tot het schrijven van Dear Prudence. Het werd in 1983 een grote hit in de coverversie van Siouxsie And The Banshees.

5. Happiness Is A Warm Gun

Opnieuw een magnus opus uit de pen van Lennon. De titel kwam tot hem via een tijdschrift dat George Martin hem liet zien. Het nummer werd op de radio geboycot, omdat er werd vermoed dat er seksuele toespelingen in de tekst van het nummer werden gemaakt. De zin was echter afkomstig uit de cartoon Peanuts van Charles M. Schulz. Toch heel een stuk kindervriendelijker.

4. Julia

Wat Lennon meer deed dan McCartney was dat hij in zijn songteksten het onderste van zijn ziel liet zien. Zo ook in het nummer Julia dat geïnspireerd is door zijn te jong overleden moeder, die hij verloor in 1958 door een auto-ongeluk. Op de nieuwe boxset van het album is een onlangs ontdekte eerste take van het nummer uitgebracht waarin een geëmotioneerde Lennon is te horen.

3. Blackbird

Voor vele gitaristen een basis om te kunnen spelen. McCartney legt nog altijd bij ieder concert uit dat hij de inspiratie haalde uit de strijd die gekleurde mensen hebben moeten leveren in 1968 om gelijke rechten te hebben als blanke mensen. Op dat moment zeer actueel, want 1968 was ook het jaar waarin Martin Luther King was vermoord.

2. Helter Skelter

Het meest controversiële nummer van het album. Terwijl McCartney het enkel schreef over een glijbaan. Het nummer was een antwoord op een interview dat McCartney had gelezen met Pete Townshend waarin hij beweerde dat The Who met I Can See For Miles de meest harde plaat ooit had gemaakt. McCartney wilde terugslaan met Helter Skelter, dat misschien wel de grondlegger was voor heavy metal. Het nummer kreeg in het jaar daaropvolgend alleen een controversiële lading door seriemoordenaar Charles Manson die er een boodschap in dacht te horen over een aankomende rassenoorlog. Reden voor Bono van U2 om in 1988 bij de aankondiging van hun coverversie te melden: ‘This is a song Charles Manson stole from the Beatles. We’re stealing it back’. Hun versie verscheen op het album Rattle & Hum.

1. While My Guitar Gently Weeps

In één klap kwam George Harrison met één van zijn sterkste nummers, waarmee hij het duo Lennon en McCartney naar de kroon stak. George werd geïnspireerd voor de tekst toen hij het boek I Ching las en daarin de woorden ‘gently weeps’ zag staan. Daarmee ging zijn fantasie aan de haal en leverde het uiteindelijk de tekst voor het nummer op. Harrison nam eerst een akoestische versie van het nummer op die later werd uitgebracht op Anthology 3 in 1996. Deze demo werd voor het album Love in 2006 opnieuw bewerkt met een strijkerskwartet waarvoor George Martin een arrangement had gecomponeerd. Voor de uiteindelijke bandversie riep hij de hulp in van zijn goede vriend Eric Clapton. Clapton stond er eerst huiverig tegenover, omdat er nooit eerder een gastmuzikant had meegespeeld op een plaat van The Beatles, maar Harrison stond erop. Zo nam Clapton de solo in het nummer voor zijn rekening.