In december is het zover: The Rolling Stones brengt voor het eerst in elf jaar weer eens een album uit, Blue & Lonesome. Een heuse bluesplaat, waarop de band terugkeert naar zijn roots. Classic rock is onlosmakelijk verbonden met de blues. Menig groep liet zich door het genre beïnvloeden en flirtte er zelf ook wel eens mee. Wij vonden het tijd worden voor een lijst met de beste blues(rock)albums uit de muziekgeschiedenis! Zoals gewoonlijk beperken we ons tot één plaat per artiest.

11. Gary Moore – Still Got The Blues (1990)

Echte bluespuristen zijn het misschien niet helemaal eens met deze keuze, omdat Still Got The Blues in hun ogen mogelijk ‘te commercieel’ is. De stijlwijziging van Gary Moore van hardrockgitarist naar bluesartiest bleek op dit album echter een uitstekende zet: de plaat verkocht als een malle. Terecht ook, want naast de welbekende titelsong maakte de Ier definitieve versies van Oh Pretty Woman en Walking By Myself, terwijl niet alleen de legendarische bluesmuzikanten Albert King en Albert Collins maar ook niemand minder dan George Harrison gastoptredens verzorgen.

10. George Thorogood & The Destroyers – Bad To The Bone (1982)

De stoere titeltrack van Bad To The Bone is gelijk het bekendste nummer van bluesrocker George Thorogood, maar het hele album verdient de klassieke status. Naast eigen songs als Back To Wentzville nam de Amerikaan samen met zijn Destroyers een aantal voorbeeldige covers op, waaronder Brewer & Shipley’s Blue Highway, Chuck Berry’s No Particular Place To Go, het later ook door Gary Moore gespeelde As The Years Go Passing By en het akoestische Wanted Man, geschreven door Bob Dylan. Een heerlijke plaat voor in de auto.

9. Canned Heat – Future Blues (1970)

Het is jammer dat Canned Heat voornamelijk herinnerd wordt vanwege slechts enkele nummers (waaronder Woodstock-‘anthem’ Going Up The Country), terwijl de band rondom Bob ‘The Bear’ Hite en Alan ‘Blind Owl’ Wilson eind jaren zestig en begin jaren zeventig werkelijk uitstekende langspelers afleverde. Future Blues is misschien wel het meest consistente werk van de bluesrockers. De lp bevat onder meer de laatste grote hit Let’s Work Together en een mooie gastrol voor Dr. John in onder meer het jazzy nummer Skat. Helaas overleed Alan Wilson slechts een maand na het verschijnen van het ultieme Canned Heat-album.

8. Cream – Fresh Cream (1966)

Het trio Jack Bruce, Ginger Baker en Eric Clapton (die verderop in dit lijstje terugkomt) debuteerde in december 1966 met een heerlijke bluesrockplaat, waarop laatstgenoemde zijn naam als gitaargod waarmaakte in tracks als Rollin’ And Tumblin’ en Spoonful. Ook zong hij de Robert Johnson-cover Four Until Late. Fresh Cream was een meer dan prima debuut, maar de heren overtroffen dit niveau een jaar later ruimschoots met opvolger Disraeli Gears. Toch zetten we juist deze eerste plaat in deze lijst, omdat de band hier nog veel meer zijn bluesroots laat horen.

7. Johnny Winter – Second Winter (1969)

Van alle studioplaten die wijlen Johnny Winter in zijn lange carrière uitbracht, is de dubbel-lp Second Winter misschien wel de fraaiste. Het album bevat onder meer ’s mans stomende uitvoeringen van Chuck Berry’s Johnny B. Goode en Bob Dylans Highway 61 Revisited, waarin de Texaan nog eens liet horen dat hij tot de beste gitaristen van zijn generatie behoorde. Daarnaast zijn ook Johnny’s medemuzikanten op dreef, onder wie broertje Edgar Winter en de latere Double Trouble-bassist Tommy Shannon. Opvallend aan Second Winter was dat het album oorspronkelijk slechts drie plaatkanten besloeg: de vierde was simpelweg leeg gelaten.

6. The Butterfield Blues Band – East-West (1966)

Een enorm invloedrijk album van een van de beste bluesbands van de jaren zestig. East-West was de tweede langspeler van The Butterfield Blues Band en helaas de laatste van de groep met snarenwonder Mike Bloomfield, die vervolgens The Electric Flag oprichtte. Deze plaat liet heel wat meer experiment horen dan het debuut van een jaar eerder, The Paul Butterfield Blues Band getiteld. In het dertien minuten durende titelstuk zijn bijvoorbeeld duidelijke jazzinvloeden waarneembaar. En de uitvoering van I Got A Mind To Give Up Living is zo mooi als bluesmuziek maar kan zijn.

5. Ten Years After – Recorded Live (1973)

“The hardest thing about being Ten Years After has been to make a record”, schreef Alvin Lee in de hoestekst bij het album Ssssh (1969). Hoewel Ten Years After absoluut een aantal formidabele studioplaten heeft gemaakt, waaronder Cricklewood Green (1970) en A Space In Time (1971), blijft het live-werk van de band inderdaad ongeëvenaard. Het deels in Amsterdam en Rotterdam opgenomen Recorded Live laat Lee en de zijnen op hun best horen. Uiteraard staat I’m Going Home weer op de tracklist, maar ook de uitvoeringen van onder meer Good Morning Little Schoolgirl en Slow Blues In ‘C’ zijn niet te missen.

4. Stevie Ray Vaughan & Double Trouble – Texas Flood (1983)

Nadat producer John Hammond een aantal demo’s van Stevie Ray Vaughan en zijn band Double Trouble hoort, besluit hij het snarenwonder te contracteren. In slechts enkele dagen wordt Texas Flood opgenomen, een magnifiek debuutalbum met weergaloos gitaarspel in songs als Pride And Joy, de titeltrack en Dirty Pool. De lp markeert de definitieve doorbraak van de belangrijkste bluesgitarist van de jaren tachtig en wordt in de jaren daarna gevolgd door drie platen die het hoge niveau van Texas Flood vasthouden: Couldn’t Stand The Weather (1984), Soul To Soul (1985) en In Step (1989).

3. Fleetwood Mac – Then Play On (1969)

Stiekem zijn de eerste twee Fleetwood Mac-albums (Peter Green’s Fleetwood Mac uit 1968 en Mr. Wonderful uit hetzelfde jaar) nog wat meer typische Britse bluesplaten, maar de roots van de band zijn ook nog volop te horen op de derde langspeler Then Play On. Deze lp, de eerste met gitarist Danny Kirwan, wordt vaak gezien als de beste uit de Peter Green-jaren en bevat – althans, op de latere uitgaven – een van de grootste klassiekers uit de geschiedenis van de groep, in de vorm van het tweedelige Oh Well. Maar ook zonder dat nummer is Then Play On een prachtige, sfeervolle bluesplaat.

2. Rory Gallagher – Irish Tour ’74 (1974)

De Ierse gitaargod Rory Gallagher heeft aardig wat studioplaten achtergelaten, maar de meeste fans zullen het erover eens zijn dat de man nergens zo goed tot zijn recht kwam als op het podium. Vandaar dat zijn twee meest geprezen albums concertregistraties zijn: Live In Europe (1972) en Irish Tour ’74. Die laatste bevatte opnames van shows die Gallagher en zijn band eerder dat jaar in Belfast, Dublin en Cork gaven, met onder meer een adembenemende versie van A Million Miles Away. Als je slechts één Rory-plaat in huis wilt halen, is deze dubbel-lp nog altijd de meest logische keuze.

1. John Mayall – Bluesbreakers With Eric Clapton (1966)

Naar Eric Claptons mening was zijn vorige band The Yardbirds te commercieel geworden met de single For Your Love. Bij John Mayall kon hij zich weer helemaal uitleven in de blues. Dankzij het voorbeeldige spel op de klassieker Bluesbreakers (bijvoorbeeld in de instrumental Hideaway) werd Clapton een gitaarheld. Niet verwonderlijk dat al snel de beroemde slogan ‘Clapton is God’ ontstond. Mayall vatte de kwaliteit van Bluesbreakers later goed samen in de liner notes van de remaster: “Eric’s spel is ongeëvenaard en je realiseert je dat het een van de beste bluesalbums is die hij ooit maakte. Het heeft de reputatie van een baanbrekend album gekregen en volgens mij is dat verdiend.” Mayall maakte later nog meer uitstekende platen (o.a. A Hard Road, met Peter Green als gitarist, en het wat jazzier The Turning Point), maar Bluesbreakers With Eric Clapton blijft dé klassieker in zijn oeuvre.