Het is vandaag precies 45 jaar geleden dat Pink Floyd het album Meddle uitbracht. De lp met onder meer het epische Echoes is slechts een van de vele meesterwerken van de band. Het oeuvre telt vijftien studioplaten: van het psychedelische debuut The Piper At The Gates Of Dawn uit 1967 tot het grotendeels instrumentale laatste album The Endless River uit 2014. Wij rangschikken deze lp’s van goed naar ‘slecht’ – al heeft Pink Floyd nooit echt een beroerde plaat afgeleverd.

15. The Endless River (2014)

Het kwam als een enorme verrassing toen in 2014 een nieuw album van Pink Floyd werd aangekondigd. Richard Wright was immers zes jaar daarvoor al overleden. The Endless River bestond dan ook voor een deel uit onuitgebracht materiaal dat David Gilmour, Nick Mason en hij ten tijde van The Division Bell opnamen. De plaat is bijna volledig instrumentaal en wordt afgesloten door het niet bijzonder sterke Louder Than Words, waar wel zang in te horen is. Als ode aan de schitterende synthesizerklanken van Wright werkt dit album uitstekend, maar jammer genoeg voegt The Endless River verder niet heel veel toe aan het legendarische oeuvre van Pink Floyd. [DG] 

14. A Momentary Lapse Of Reason (1987)

Een Pink Floyd zonder Roger Waters was toch even wennen. De drie overgebleven leden leverden met A Momentary Lapse Of Reason best een aardige plaat af, met prima songs als Learning To Fly, Sorrow en On The Turning Away, maar als geheel was het allemaal toch wat saaier dan het voorgaande werk van de band. Dat heeft voor een groot deel te maken met het ontbreken van de venijnige teksten en zang van Waters, maar ook het gladde jaren ‘80-geluid maakt A Momentary Lapse Of Reason tot het Pink Floyd-album dat het minst goed de tand des tijds heeft doorstaan. De in 1988 verschenen liveplaat Delicate Sound Of Thunder was in ieder geval een stuk fraaier.

13. Ummagumma (1969)

Een nogal wisselvallige maar ook erg fascinerende dubbelaar met zowel studio- als livetracks. Die concertopnames waren overigens wel duidelijk de betere op een album waar de heren zelf achteraf gezien niet heel tevreden over waren. Dankzij Roger Waters’ Grantchester Meadows en mooie live-uitvoeringen van Set The Controls For The Heart Of The Sun en Careful With That Axe, Eugene is Ummagumma toch de moeite waard, maar een raar experiment als Several Species Of Small Furry Animals Gathered Together In A Cave And Grooving With A Pict doet je afvragen of de heren er niet beter één lp van hadden kunnen maken.

12. More (1969)

In de jaren na het vertrek van Syd Barrett nam Pink Floyd meerdere soundtracks voor films op, waaronder twee van regisseur Barbet Schroeder: More en La Vallée (zie Obscured By Clouds). De laatste is wellicht de betere van die twee, maar ook op de geluidsband van More stonden schitterende stukken van de band. Zo zou Roger Waters’ openingsstuk Cirrus Minor een hoogtepunt op elke andere Pink Floyd-lp zijn. Een jaar later verscheen nog een soundtrack met werk van de groep, Zabriskie Point, maar daar staan ook nummers van andere artiesten op.

11. The Final Cut (1983)

Ja, deze laatste Pink Floyd-plaat met Roger Waters (en de enige zonder toetsenist Richard Wright) luistert meer weg als een soloalbum van de zanger/bassist, maar dat zegt verder natuurlijk niets over de kwaliteit. Hoewel The Final Cut niet door alle fans gewaardeerd wordt, zijn de teksten van Waters (die alle nummers schreef, met uitzondering van één samenwerking met David Gilmour: Not Now John) wederom van hoog niveau. Meer een solo- dan Pink Floyd-werk? Misschien, maar dan wel een verdomd goede soloplaat.

10. The Division Bell (1994)

Pink Floyd zou nooit meer hetzelfde zijn zonder Roger Waters, zoveel maakte het teleurstellende A Momentary Lapse Of Reason wel duidelijk. Toch was de opvolger The Division Bell een prachtig album, beter dan elke soloplaat die David Gilmour ooit zou uitbrengen. Zijn gitaarspel en het sfeervolle toetsenwerk van Richard Wright maken kleine meesterwerkjes van afsluiter High Hopes, Coming Back To Life en het instrumentale Marooned. De tour die na de release volgde, was eveneens een groot succes. Opnames daarvan kun je vinden op de sublieme live-dubbelaar Pulse.

9. Obscured By Clouds (1972)

Precies tussen Meddle en Dark Side Of The Moon kwam Pink Floyd met Obscured By Clouds: de soundtrack voor de Franse film La Vallée. De band was het inmiddels wel gewend om filmmuziek te schrijven: ook de film More uit 1969 had al een bijbehorend album van Pink Floyd. De sound van Obscured By Clouds (dat een andere titel heeft dan de film omdat de band een conflict had met de filmmaatschappij) vormt op bepaalde momenten een duidelijke opmaat naar Dark Side Of The Moon, zoals de track Echoes van Meddle dat ook al had gedaan.

8. A Saucerful Of Secrets (1968)

Voordat de opnames van dit tweede Pink Floyd-album afgerond waren, was frontman Syd Barrett al vertrokken en kwam gitarist David Gilmour de band versterken. Niet gek dus dat A Saucerful Of Secrets bepaald niet het meest evenwichtige werk in de discografie werd. Toch zijn met name de Roger Waters-composities Let There Be More Light en het mysterieuze Set The Controls For The Heart Of The Sun (waarin alle vijf de bandleden te horen zijn) adembenemend mooi en je kunt Barrett’s Jugband Blues zien als een aangrijpend afscheid van de band: ‘It’s awfully considerate of you to think of me here / And I’m most obliged to you for making it clear that I’m not here’.

7. Atom Heart Mother (1970)

Een van de betere platen uit de jaren tussen het vertrek van Syd Barrett in 1968 en het monstersucces The Dark Side Of The Moon in 1973. De band werkte met componist Ron Geesin (die eerder al met Roger Waters de soundtrack voor de film The Body maakte) aan de titeltrack: een schitterende suite van bijna 24 minuten, compleet met orkest en koor. Op kant twee staan drie solocomposities van Waters (de prachtige ballad If), David Gilmour (Fat Old Sun) en Richard Wright (Summer ’68), aangevuld met het geinige Alan’s Psychedelic Breakfast. Misschien niet zo’n perfect album als de latere meesterwerken van de band, wel oneindig fascinerend.

6. Meddle (1971)

Hoe goed vooral Atom Heart Mother ook was, in de jaren tussen het vertrek van Syd Barrett en het megasucces van The Dark Side Of The Moon was Pink Floyd duidelijk zoekende naar een nieuwe muzikale richting. Meddle wordt vaak gezien als het beste album uit deze tussenperiode, vooral vanwege het 23 minuten durende Echoes, dat een hele plaatkant in beslag neemt en een mooi voorproefje gaf van de meesterwerken die later in de jaren zeventig zouden volgen. En ook de instrumentale opener One Of These Days verdient een vermelding als een van Pink Floyds fraaiste opnames.

5. Animals (1977)

Animals is op een bepaalde manier misschien wel het meest zwartgallige albumconcept dat Roger Waters ooit bedacht. Geïnspireerd op George Orwells boek Animal Farm wordt de mensheid in drie soorten verdeeld: Dogs, Pigs en Sheep. Allen krijgen hun eigen nummer op de plaat en geen van drieën komt er bijzonder goed vanaf. Hoewel Animals het eerste Pink Floyd-album was waarop Waters niet alleen tekstueel, maar ook muzikaal de touwtjes stevig in handen had, biedt het 17 minuten durende Dogs ook compositorische input van David Gilmour en bovendien een aantal geweldige solo’s.

4. The Piper At The Gates Of Dawn (1967)

Wie Pink Floyd enkel kent van de symfonische meesterwerken uit de jaren ‘70, krijgt een flinke cultuurshock bij het beluisteren van deze debuutplaat. Als enige album onder leiding van Syd Barrett is The Piper At The Gates Of Down een ware sleutelplaat op het gebied van psychedelische rock. Van een typische, charmante Barrett-compositie als Bike tot aan de absurde instrumentale improvisatie Interstellar Overdrive: dit album biedt alles wat je nodig hebt om een LSD-trip te voorzien van muziek. Helaas is dat ook wat Barrett (iets te vaak) deed…

3. The Wall (1979)

Twee keuzes hadden de leden van Pink Floyd toen Roger Waters in 1978 met uitgebreide demo’s op de proppen kwam: het werd uiteindelijk The Wall, een uitgebreid en maatschappijkritisch stuk vol persoonlijke woede en wanhoop van Waters. Het leverde bovendien één van de grootste tournees op die de wereld tot dan toe had gezien, waarbij de bandleden grote financiële verliezen leden (behalve Richard Wright, die tijdens de opnames van het album ontslagen was en als losse kracht weer was ingehuurd) Het andere, afgekeurde concept over vreemdgaan zou uiteindelijk ook een erg sterkte conceptplaat worden: Waters’ soloalbum The Pros And Cons Of Hitch Hiking (1984).

2. Wish You Were Here (1975)

Hoe kun je een perfect album als The Dark Side Of The Moon opvolgen? Veel bands zouden hun fans alleen maar kunnen teleurstellen, maar Pink Floyd kwam zowaar met een meesterwerk dat even goed was. De vier leden brachten zoals bekend met Shine On You Crazy Diamond een aangrijpende ode aan hun voormalige collega Syd Barrett, die tijdens opnames langskwam in de studio en in eerste instantie onherkenbaar was voor Roger Waters en de anderen. Het nummer is verdeeld in twee delen, waarmee Wish You Were Here begint en eindigt. De plaat is een van de weinige waarvan alle nummers klassiekers werden, want ook Have A Cigar, Welcome To The Machine en de titelsong behoren tot het meest geliefde werk van Pink Floyd.

1. The Dark Side Of The Moon (1973)

Wat moeten we nou nog zeggen over The Dark Side Of The Moon? Het is de plaat waarop voor Pink Floyd eindelijk alles samenkwam; het is het op één na bestverkopende album aller tijden (na Thriller van Michael Jackson) en het is ondanks alle geweldige platen die we hierboven hebben behandeld zo’n beetje in zijn eentje de reden dat de harten van alle rockliefhebbers sneller gaan slaan bij het jaartal 1973. En de invloed van de plaat reikte verder dan alleen de muziekwereld: een deel van de opbrengsten werden door de band geïnvesteerd in het maken van de speelfilm Monty Python & The Holy Grail.