Een van de populairste live-albums aller tijden, Frampton Comes Alive!, is inmiddels veertig jaar oud. Peter Framptons dubbel-lp klinkt vier decennia later nog altijd heerlijk en plaatsten we eerder al zonder enige twijfel in onze lijst met beste liveplaten van de seventies. In dat decennium zijn er echter ook een heleboel geweldige lp’s met concertopnames verschenen die veel minder vaak genoemd worden in dat soort lijstjes. Hoeveel van de onderstaande platen heb jij in de kast staan?

10. Traffic – Welcome To The Canteen (1971)

Enkele maanden voordat een nieuw studioalbum van Traffic in de schappen lag (het uitstekende The Low Spark Of High Heeled Boys), verscheen een niet al te succesvolle liveplaat van de band. Misschien had het floppen van Welcome To The Canteen iets te maken met het feit dat de naam Traffic nergens te bekennen was op de hoes en in plaats daarvan de namen van de zeven groepsleden afgedrukt werden op de cover. Aan de muziek zal het in ieder geval niet gelegen hebben. De lp bevat fijne, lange versies van Dear Mr. Fantasy en een klassieker uit Steve Winwoods tijd bij The Spencer Davis Group: Gimme Some Lovin’. Ook leuk: mede-oprichter Dave Mason deed weer mee tijdens deze concerten. Helaas was hij ook snel weer vertrokken.

9. Aerosmith – Live Bootleg (1978)

Bij een plaat van een grote band als Aerosmith zou je het woord ‘vergeten’ niet snel in de mond nemen, maar het eerste live-album van ‘The Bad Boys From Boston’ krijgt niet echt de waardering die de dubbel-lp verdient. Zoals de titel en de lelijke hoes al aangeven, was Live Bootleg een officiële reactie op de vele bootlegs met Aerosmith-opnames die tot dan toe waren opgedoken. Opmerkelijk genoeg is ook de geluidskwaliteit niet heel veel beter dan die van een bovengemiddelde amateuropname, maar dat mag de pret niet drukken. Heerlijk rauwe uitvoeringen van onder meer Back In The Saddle en Train Kept A Rollin’.

8. Procol Harum – Live In Concert With The Edmonton Symphony Orchestra (1972)

Deep Purple kwam er eerder mee en veel later waagde ook Metallica zich aan een samenwerking met een orkest, maar er zijn weinig bands die rock en klassiek zo succesvol wisten samen te brengen als Procol Harum. Het materiaal van de progpioniers, waaronder Whaling Stories en het epos In Held ‘Twas In I, was dan ook uitermate geschikt voor orkest en koor. De lp – overigens de eerste van de band zonder meestergitarist Robin Trower – verkocht zeer goed in zowel Amerika als Nederland, maar er wordt tegenwoordig nog maar weinig gesproken over deze voorbeeldige fusie van twee lang niet altijd succesvol gecombineerde stijlen. De uitvoering van Conquistador werd een hitsingle.

7. Steppenwolf – Steppenwolf Live (1970)

Bij de naam Steppenwolf denkt iedereen aan Born To Be Wild (en wellicht ook Magic Carpet Ride), maar de band staat niet echt bekend om zijn klassieke albums. Maar als er één plaat die status wel verdient, dan is het deze dubbel-lp. Veel van de beste Steppenwolf-songs sprankelen hier in prachtuitvoeringen en je vraagt je nogmaals af waarom een puik nummer als Don’t Step On The Grass, Sam zo onbekend is gebleven. Goed, niet alles op Steppenwolf Live is even ‘live’, maar bij de meeste bekendere concertregistraties maken we daar ook geen probleem van.

6. Hot Tuna – Hot Tuna (1970)

De maffe naam Hot Tuna zegt misschien niet iedereen iets, maar de bluesrockgroep ontstond ooit als een project van twee leden van Jefferson Airplane: gitarist Jorma Kaukonen en bassist Jack Casady. Dit debuutalbum was niet direct representatief voor de stijl van de band, want op deze concertopnames horen we het duo – aangevuld met Will Scarlett op harmonica – akoestisch spelen en het repertoire bestaat voornamelijk uit stokoude bluesnummers. Daarin laat Kaukonen horen dat hij een fantastische en zwaar onderschatte gitarist is. De sfeer is ook prachtig. In Uncle Sam Blues horen we een bierglas vallen en dat werd dankzij deze opname een ritueel tijdens andere Hot Tuna-shows wanneer dit nummer werd ingezet.

5. King Crimson – USA (1975)

King Crimson is natuurlijk een grote naam binnen de (progressieve) rock, maar vreemd genoeg wordt er weinig gesproken over dit zeer opwindende live-album, dat verscheen nadat de band tijdelijk op non-actief kwam te staan. USA was een enorme verbetering ten opzichte van de matig ontvangen eerdere liveplaat Earthbound uit 1972 en is voor liefhebbers alleen al een verplichte aanschaf vanwege de waanzinnige, behoorlijk heavy uitvoering van 21st Century Schizoid Man. De cd-remaster uit 2002 is ook een aanrader, vooral vanwege de toevoeging van de track Starless – hier misschien nog wel in een betere versie dan op Red.

4. Free – Free Live! (1971)

In 1971 was Free (tijdelijk) uit elkaar gegaan en de platenmaatschappij maakte daar slim gebruik van. In september van dat jaar werd Free Live! uitgebracht en dat album wist gelukkig uitstekend over te brengen dat Free een ongelooflijk goede liveband was. Paul Rodgers en de zijnen spelen vol vuur in fijne uitvoeringen van onder meer Fire And Water, The Hunter en – uiteraard – de wereldhit All Right Now. Het laatste nummer, Get Where I Belong, is een studiotrack en de tekst daarvan ging volgens Paul Kossoff over de situatie in de band destijds. In 1972 kwam Free weer bij elkaar, om een jaar later definitief vaarwel te zeggen.

3. Foghat – Live (1977)

De Britse band Foghat heeft hier in Nederland nooit iets gedaan, maar de single Slow Ride (een grote hit in Amerika) zullen de meeste classic rock-liefhebbers wel kennen – alleen al omdat het nummer gebruikt werd in meerdere bekende films en series (o.a. Dazed And Confused). Vooral live kwam de band goed tot zijn recht, getuige de magistrale lp Foghat Live. Naast de spetterende opener Fool For The City en het onvermijdelijke Slow Ride spelen de heren onder meer een bloedmooie versie van I Just Want To Make Love To You. Hoort thuis in het rijtje met de andere geweldige live-albums uit de seventies. Kreeg dertig jaar later overigens nog een vervolg: Live II.

2. Grand Funk Railroad – Live Album (1970)

Natuurlijk, Grand Funk heeft ook steengoede studioplaten gemaakt, maar we zouden haast zeggen: als je één album van deze band in huis haalt, zorg er dan voor dat het Live Album is. Het trio gaat helemaal los in snoeiharde uitvoeringen van onder meer Into The Sun, Mean Mistreater (tevens uitgebracht op single) en het onvergetelijke Inside Looking Out. Critici waren destijds niet echt te spreken over deze dubbelaar (en het andere werk van Grand Funk), maar deze allesverwoestende liveplaat verdient het om in één adem genoemd te worden met Made In Japan, Frampton Comes Alive! en Live And Dangerous. Vreemd genoeg gebeurt dat zelden.

1. Frank Marino & Mahogany Rush – Live (1978)

Nog zo’n naam die veel bekender zou moeten zijn in Nederland: Frank Marino, de Italiaans-Canadese, zwaar door Hendrix beïnvloedde gitaarrammer die met zijn band Mahogany Rush vooral op het podium sensationeel kon zijn. Dit live-album geldt voor veel fans dan ook als zijn beste werk. Naast sublieme covers van Johnny B. Goode en Purple Haze is ook het eigen materiaal ijzersterk en na het horen van deze plaat begrijp je waarom Marino vaak tot de meest onderschatte rockgitaristen gerekend wordt. Nóg minder bekend, maar eveneens schitterend, is de latere live-release Double Live (1988).