Het derde studioalbum van dit ijzersterke bluesrockduo is de opvolger van Don’t Explain en Seesaw en de live-dubbelaar/dvd Live in Amsterdam. Beth Hart en Joe Bonamassa hebben allebei een succesvolle eigen carrière en vooral laatstgenoemde zit vaker dan de gemiddelde gitarist in de studio om niet alleen eigen albums op te nemen, maar ook met Black Country Communion en nu dus weer met Hart.

Voor de derde keer brengen Hart en Bonamassa een album met coverversies uit, waaraan ze steevast een eigen draai geven. Evenals bij de voorgangers is ook nu Kevin ‘Caveman’ Shirley verantwoordelijk voor de productie. De meewerkende muzikanten komen allemaal uit de wereld van Bonamassa: Rob McNelley (slaggitaar), Michael Rhodes (basgitaar), Anton Fig (drums, percussie), Reese Wynans (keyboards), Ron Dziubla en Paulie Cerra (saxofoon), Lee Thornburg (trompet, trombone, blazersarrangementen) en Mahalia Barnes, Jade Macrae en Juanita Tippins (backing vocals).

Het album begint meteen sterk met een stevige uitvoering van Edgar Winters Give It Everything You Got, waarin Beth haar keel opzet, zoals alleen zij dat kan. De eerste gitaarsolo van de plaat is er direct weer eentje om in te lijsten, terwijl de uitstekende ritmesectie en de blazers het helemaal afmaken. Etta James is een van Beths favoriete zangeressen en haar Damn Your Eyes is de tweede track. Titelsong Black Coffee is van de hand van Ike & Tina Turner (van het album Feel Good uit 1972) en deze song is Hart en Bonamassa echt op het lijf geschreven. Hierna nemen ze wat gas terug om een prachtige soulvolle versie van Ella Fitzgeralds Lullaby Of The Leaves te vertolken, met aan het eind weer een geweldige gitaarsolo, zoals alleen Joe Bonamassa die kan spelen.

Een heel andere muziekstijl, want bigband-achtig, is Why Don’t You Do Right, dat al in 1942 door Peggy Lee op plaat werd gezet. Mooi gedaan, maar niet helemaal mijn stijl. Alle songs op het album bespreken is haast niet te doen, maar Sitting On The Top Of The World, een countrybluessong uit de jaren dertig (geschreven door Walter Vinson en Lonnie Chatmon) die door velen werd gecoverd (o.m. Brenda Lee, Ray Charles en Cream), is volgens mij de mooiste van dit album.

Ook erg mooi is de cover van Joy van Lucinda Williams. Misschien nog wel mooier dan het origineel… Ook Soul On Fire van LaVern Baker wordt prachtig gezongen door Beth met subtiel gitaarspel van Joe. Het album sluit af met Addicted van het Australische trio Waldeck, dat een lekker stevig en stampend eind is van een uitstekend en gevarieerd album van Beth Hart en Joe Bonamassa, die allebei in grootse vorm zijn. Joe geeft Beth alle ruimte en speelt vaak in dienst van haar, wat geweldig uitpakt. Hopelijk gaan ze snel weer toeren om dit album te promoten!

Beth Hart & Joe Bonamassa: Black Coffee, Provogue Records
Verkrijgbaar als cd,  Gelimiteerde cd box (met bonustrack, ansichtkaart en twee rubberen onderzetters), zwart vinyl, gelimiteerd rood vinyl en digitaal
Releasedatum: 26 januari 2018