Dat Joe Bonamassa, de productiefste bluesrockgitarist ter wereld, ondanks dat hij al twaalf (solo)studioalbums heeft uitgebracht nog nooit een Grammy Award won, zal veel mensen verbazen. Hij is weliswaar al twee keer voor deze onderscheiding genomineerd, maar het wordt nu toch wel eens tijd, zou ik willen zeggen. Want naast die studioplaten heeft hij ook al heel wat live-albums (en -dvd’s) uitgebracht en dan hebben we zijn samenwerkingen met anderen, zoals Beth Hart, nog niet eens meegeteld.

Het vandaag uitgebrachte Redemption is dus zijn dertiende en om maar meteen met de deur in huis te vallen: het is weer een geweldig album geworden! Het begin van opener Evil Mama deed mij meteen denken aan Rock & Roll van Led Zeppelin, maar daarna is het toch gewoon weer de sound van Joe Bonamassa, zoals altijd vakkundig vastgelegd door producer Kevin Shirley en uitvoerend producent Roy Weisman, twee mannen waarmee Bonamassa al heel lang en succesvol samenwerkt. Voor de opnames werden maar liefst vijf studio’s (tot in Australië aan toe) afgehuurd om het allerbeste uit Joe en de studiomuzikanten te halen. Evenals de beide voorgangers zijn de twaalf songs op Redemption allemaal door Joe zelf geschreven.

Naast vaste krachten als Anton Fig, Michael Rhodes en Reese Wynans en achtergrondzangeressen Mahalia Barnes (de dochter van de Australische brulboei Jimmy), Jade McRae en Juanita Tippins, werden ook verschillende muzikanten uit Nashville aangetrokken, naast twee door Kevin Shirley aangetrokken gitaristen: Kenny Greenberg en Doug Lancio. Dit alles zorgt voor geweldige muziek, die ook zeer gevarieerd is, zo’n beetje alle bluesstijlen komen voorbij en in het meer rootsy The Ghost Of Macon Jones zingt hij samen met de uit Nashville afkomstige countryzanger Jamey Johnson. Ook de aangetrokken blazerssectie laat zich vaak horen, wat het geluid uiteraard nog voller maakt.

Joe had luddevedu en dat mogen we weten ook, getuige songs als Deep In The Blues Again, Self-Inflicted Wounds, Pick Up The Pieces (een beetje jazzy), Stronger Now In Broken Places (een mooi akoestisch nummer) en Love Is A Gamble. Maar uiteindelijk is het allemaal goed gekomen met Joe, getuige de albumtitel: verlossing dus. Benieuwd of er deze keer wel een Grammy Award naar Joe Bonamassa gaat…

Evenals zijn voorgaande albums verschijnt ook Redemption op het Nederlandse Provogue-label, dat ook al jaren de albums van collega’s als Walter Trout en Beth Hart uitbrengt. Het album is verkrijgbaar op cd, vinyl (dubbelalbum) en uiteraard ook digitaal. Zoals bekend speelt Joe Bonamassa op 1, 2 en 3 mei 2019 in Carré, een stuk intiemer dus dan in een zaal als AFAS Live of de Ziggo Dome.