Bij sommige bands is het onmogelijk om een top tien van songs te maken en Pink Floyd is daar zeker een van. Een stuk makkelijker is het natuurlijk om je persoonlijke favorieten op te lepelen. Twee ClassicRockMag-redacteuren lichten hieronder ieder hun vijf favoriete Pink Floyd-nummers uit, waarbij het belangrijk is om te beseffen dat het hier dus niet zozeer om het beste werk gaat, maar om de tracks die voor ons het meest betekenen. Uiteraard zijn we ook razend benieuwd naar jullie favorieten!

De Pink Floyd Top 5 van Stefan Sjoers:

5. Sheep

Er zijn Pink Floyd-fans die vooral naar de band luisteren vanwege David Gilmour, en er zijn er die vooral naar de band luisteren vanwege Roger Waters. Ik hoor overduidelijk bij die laatste groep en vind de man op zijn best als hij lekker boos is op de hele (westerse) mensheid en maatschappij. Daarbij denk je al snel aan The Wall, maar het concept van Animals is misschien nog wel interessanter: een indeling van typen mensen op basis van drie diersoorten, vrij naar George Orwells boek Animal Farm. Het pompende ritme en de indrukwekkende effecten (waarbij sommige zanglijnen van Waters naadloos overgaan in een synthesizergeluid) maken Sheep mijn favoriet van de plaat.

4. Goodbye Blue Sky

Puur muzikaal gezien zou Goodbye Blue Sky waarschijnlijk dit lijstje nooit gehaald hebben. Toch heeft dit nummer een speciaal plekje in mijn hart weten te veroveren, dankzij het The Wall-concert van Roger Waters dat ik in 2011 in het Gelredome bijwoonde. De indrukwekkende visuals met bommenwerpers die allerlei bedrijfs- en religieuze symbolen dropten, gevolgd door het nummer Empty Spaces met de dansende bloemen, wisten me volledig te hypnotiseren. Een van de meest overdonderende concerten waar ik ooit geweest ben.

3. Welcome To The Machine

Naast classic rock ben ik ook een groot liefhebber van allerhande synthesizermuziek en het moge dus duidelijk zijn dat ik de elektronische experimenten van Pink Floyd ook bijzonder kan waarderen. Wat op Dark Side Of The Moon nog vooral een oefening aan effectgebruik is (On The Run) komt op Wish You Were Here vol tot bloei met Welcome To The Machine, een nummer met een unieke sfeer dankzij het dromerige, melodische gebruik van de EMS VCS 3 synthesizer. Voeg daar de opnieuw heerlijk rake tekst van Roger Waters aan toe en je hebt een onweerstaanbaar nummer.

2. See Emily Play

Iedereen die net als ik begonnen is met het Pink Floyd van midden en eind jaren 70, zal ongetwijfeld even de wenkbrauwen hebben gefronst bij het horen van Syd Barretts bijdragen aan de band. Het geluid van het vroege Pink Floyd wijkt dusdanig af dat je je bijna zou afvragen of je wel met dezelfde band te maken hebt. Ik moest aan het album The Piper At The Gates Of Dawn dan ook erg wennen. Losse single See Emily Play bleef echter meteen hangen dankzij de onschuldige melodie die zo typerend voor Barrett is. Ook jaren later (en inmiddels meer dan gewend aan The Piper…) hoor ik in dit nummer nog steeds alles terug wat Barrett voor mij zo sterk maakt.

1. Us And Them

Het is misschien wat voorspelbaar, maar Dark Side Of The Moon is voor mij nog steeds het ultieme Pink Floyd-album. Het was de plaat die mij als 17-jarige verslaafd maakte aan de band en het is de plaat die ik –hoe doodgedraaid ook– nog steeds met plezier van begin tot eind opzet. Een van de elementen die mij meteen opvielen, was de samenzang tussen David Gilmour en Richard Wright, die hier vooral op tracks als Breathe en Us And Them aanwezig is. Combineer dat met Waters die opnieuw op zijn tekstuele best is, en je krijgt met een zin als “Forward he cried from the rear – and the front rank died” een passage waarvan mijn haren iedere keer weer overeind gaan staan.

                                                                                                      

De Pink Floyd Top 5 van Dominique van der Geld:

5. Set The Controls For The Heart Of The Sun

Hoewel ik het mysterieuze Set The Controls For The Heart Of The Sun van het tweede album A Saucerful Of Secrets (1968) absoluut een meesterwerk vind, staat het nummer vooral in deze lijst dankzij de liveversie op Ummagumma. Deze opname is namelijk mijn vroegste herinnering aan Pink Floyd. Mijn vader was in mijn basisschooltijd (en is nog steeds) een grote fan van de band en dit lied wist me als jochie behoorlijk de stuipen op het lijf te jagen. In mijn herinnering duurde Set The Controls For The Heart Of The Sun zo’n tien minuten, dus moest het wel de Ummagumma-versie geweest zijn.

4. Astronomy Domine

Het Pink Floyd uit de tijd van Syd Barrett klonk nog als een totaal andere band dan het viertal dat we op latere platen als The Dark Side Of The Moon en Wish You Were Here horen. Daarom is het moeilijk, zo niet onmogelijk, om een lied als See Emily Play te vergelijken met bijvoorbeeld Comfortably Numb. Wat mij betreft hoort de openingstrack van The Piper At The Gates Of Dawn in één adem genoemd te worden met die twee klassiekers. De bevreemdende geluidseffecten, de bijna macabere melodielijn en het psychedelische gitaarspel maken Astronomy Domine voor mij het ultieme Pink Floyd-nummer uit de Barrett-tijd.

3. Wish You Were Here

In tegenstelling tot de meeste tracks van The Dark Side Of The Moon kan ik heel Wish You Were Here niet vaak genoeg horen. Vooral de titelsong blijft een goed voorbeeld van een ‘perfect’ nummer, met een grandioze tekst en magistraal gitaarwerk. Ik besefte pas hoe goed ik het lied vond toen ik de versie van het reünieoptreden op Live 8 in 2005 hoorde, waarbij Waters en Gilmour allebei de leadzang voor hun rekening namen. Op die dag kreeg WIsh You Were Here een extra emotionele lading.

2. Hey You

Ik hecht enorm veel waarde aan songteksten in rockmuziek, al luister ik ook naar het minder poëtische werk van bands als AC/DC en Van Halen. Toen ik als tiener steeds meer de teksten van mijn favoriete rockbands bestudeerde, was ik lange tijd verslaafd aan het album The Wall – waarvan het concept en de teksten natuurlijk magistraal zijn. Hey You maakte misschien wel de meeste indruk op me, vooral met de beklemmende regels in de bridge: “But it was only fantasy/The wall was too high as you can see/No matter how he tried he could not break free/And the worms ate into his brain”.

1. The Final Cut

Er zijn veel Floyd-fans die The Final Cut haten, maar wat mij betreft wordt die plaat ernstig onderschat. Misschien maak ik hier geen vrienden mee, maar ik zet dat album vaker en liever op dan het grijsgedraaide The Dark Side Of The Moon. Net als mijn collega Stefan Sjoers ben ik een groot liefhebber van Roger Waters en hoor ik hem het liefst als hij zich ergens druk om maakt (zoals in Too Much Rope van zijn soloplaat Amused To Death). Vooral vanaf de regel “Would you sell your story to Rolling Stone?” in de titelsong van The Final Cut krijg ik dik kippenvel.