Classic Rock Mag licht elke week de cruciale momenten uit de carrière van een legendarische band of artiest uit. Welke songs, optredens of gebeurtenissen achter de schermen zijn van grote invloed geweest op de loopbanen van deze iconen? Deze week werpen we een blik op de wonderbaarlijke geschiedenis van AC/DC.

1. Go Down (Under)  De familie Young verhuist naar Sydney

Zoals de gemiddelde fan van de band al lang weet, werden Angus en Malcolm Young niet in Australië geboren, maar in Schotland. De jongens groeiden op in een gezin met acht kinderen, waarvan broer George in de jaren zestig als eerst succes als muzikant ervaart (als lid van The Easybeats scoort hij een dikke hit met Friday On My Mind). Voor het zover was, verhuisde het gezin Young naar een regenachtig Sydney, omdat vader William daar meer kans had op werk. In een interview met het blad Sounds zei Angus: “Mijn vader kon geen werk vinden in Schotland, waardoor het onmogelijk was om een gezin van deze grootte te onderhouden. Dus hoopte hij down under meer geluk te hebben.” De verhuizing bleek vooral voor de broers Angus, Malcolm en George een goede zet. In Australië vormden zij de bands waar ze flink succes mee oogstten: eerst George met The Easybeats en in de jaren zeventig Angus en Malcolm met AC/DC. [DG]

angusmalcolm

2. She Likes Rock ‘n’ Roll  Margaret Young komt met de bandnaam AC/DC

In 1973 richtten Malcolm en Angus de band AC/DC op. Een van de belangrijkste beslissingen in die beginfase was ongetwijfeld het bedenken van een bandnaam. Die kwam opmerkelijk genoeg niet van de twee broers, maar van hun zus Margaret. Zij kwam de letters AC/DC (aanduiding voor wisselstroom/gelijkstroom) tegen op een van haar huishoudelijke apparaten. Welk apparaat dat was, daar zijn de meningen over verdeeld: sommige bronnen spreken van een stofzuiger, terwijl anderen het hebben over een naaimachine. Hoe dan ook: Malcolm en Angus waren meteen overtuigd van de bandnaam die voor energie stond. AC/DC was geboren. Het kenmerkende logo zou pas in 1977 opduiken en werd ontworpen door Gerard Huerta op initiatief van een art director bij platenmaatschappij Atlantic. [SS]

ACDC_logo

3. School Days  Angus Young bedenkt zijn schooluniform

Angus Young is zowel muzikaal als visueel een van de belangrijkste elementen van AC/DC, maar in eerste instantie was hij verbaasd dat hij überhaupt mee mocht doen, zo verklaarde hij in 1992 aan het tijdschrift Guitar: “Wij speelden nooit samen, zelfs niet thuis. Malcolm zat vaak in een kamer met een bandrecorder dingetjes op te nemen, terwijl ik in een andere ruimte deed alsof ik Jimi Hendrix was. Als ik dan eens bij hem ging kijken om te zien wat hij uitspookte, stuurde hij me altijd meteen weer weg.” Een van de redenen dat Angus uiteindelijk een visuele stempel op AC/DC drukte, is natuurlijk het kenmerkende schooluniform. Kan je je voorstellen dat hij in plaats daarvan al die jaren op het podium had gestaan als Spiderman, Zorro of een gorilla? Nee? Wij ook niet. Toch heeft hij deze kostuums overwogen, voor hij -opnieuw op advies van zus Margaret- voor het schooluniform koos. [SS]

angus-young2

4.  Rock ‘n’ Roll Singer  Bon Scott komt bij AC/DC

Stel je toch eens voor dat Bon Scott in de jaren 60 niet was afgewezen door het Australische leger? Dan had zijn loopbaan er wellicht heel anders uitgezien. Nu koos hij echter voor de muziek, en speelde vanaf 1966 in bands als The Spektors, The Valentines en Fraternity. In de loop van 1974 werd hij via George Young voorgesteld aan de mannen van AC/DC, die net zanger Dave Evans hadden ontslagen omdat ze hem te glam vonden voor de richting die zij opwilden. Even was er nog twijfel of deze samenwerking wel ging lukken: de band was bang dat Scott wat te oud was, terwijl Scott op zijn beurt vreesde dat de band over te weinig ervaring beschikte. Toch won het enthousiasme het van de eventuele bezwaren, waardoor AC/DC nu echt op volle stoom van start kon gaan. [SS]

5. There’s Gonna Be Some Rockin’  Debuut in Australië

Buiten Australië leerden we AC/DC kennen met de internationale release van High Voltage, maar eigenlijk was dat een verzamelplaat op basis van de eerste twee studioalbums die de band in Australië had uitgebracht. Na de debuutsingle met Dave Evans (het hierboven te beluisteren Can I Sit Next To You, Girl, dat later ook nog met Bon Scott werd opgenomen) ging de band (inmiddels met Scott) al snel werken aan de debuutplaat High Voltage, waarvan uiteindelijk twee nummers op het internationale album terecht zouden komen. Nog geen jaar later volgde de tweede langspeler T.N.T., en met name met die plaat wist de band in het thuisland de eerste grote successen te boeken. Dat natuurlijk vooral ook dankzij de titeltrack en It’s A Long Way To The Top (If You Wanna Rock ‘N’ Roll). [SS]

6. Show Business  Internationale doorbraak

Met een doorbraak in eigen land op zak, kon voor AC/DC het internationale succes niet lang uitblijven. In ons land ging het bijvoorbeeld hard na de release van de nog altijd steengoed klinkende single Whole Lotta Rosie, die al jaren in de hoogste regionen van de Radio 2 Top 2000 te vinden is. In Amerika hapte men toe dankzij het album Highway To Hell (1979), de eerste plaat van de band die niet door het team Vanda-Young werd geproduceerd, maar door Robert John “Mutt” Lange. Hij maakte het geluid wat commerciëler en niet geheel verrassend bereikte AC/DC met deze plaat voor het eerst de Amerikaanse album top twintig. Nu behoorden de hardrockers pas echt tot de top binnen het genre. Helaas kon Bon Scott niet lang van genieten van het internationale succes… [DG]

7. Overdose  De dood van Bon Scott

Zoals bij alle rockgoden en –godinnen die op jonge leeftijd stierven, ontstonden er een heleboel theorieën over de tragische dood van Bon Scott. Zo zou hij op allerlei andere manieren om het leven zijn gekomen en zou Alistair Kinnear – de goede vriend die Scott voor het laatst zag – niet hebben bestaan. Toch lijkt dit nog steeds het meest waarschijnlijke verhaal: op de avond van maandag 18 februari 1980 ging de AC/DC-frontman met Kinnear naar een concert in Londen. Scott dronk die avond zo veel dat hij na afloop bewusteloos raakte in de auto en Kinnear hem niet meer wakker kreeg. Scotts vriend kon hem niet optillen en liet hem in de auto achter. Toen hij de volgende ochtend kwam kijken, trof hij de zanger dood aan. Scott was gestikt in zijn eigen braaksel. In Metal Hammer zei Kinnear in 2005: “Ik vind het verschrikkelijk dat Bon dood is. Met de kennis van nu had ik hem naar het ziekenhuis gereden toen hij voor het eerst flauwviel, maar in die wilde dagen kwam het vaak voor dat iemand bewusteloos raakte en er leek geen reden voor paniek.” Drie decennia na zijn dood is Bon Scott een rocklegende. Niet voor niets waren er dit jaar plannen om een standbeeld van hem te plaatsen in het Schotse Kirriemuir, waar de zanger opgroeide. [DG]

8.  Ride On  Moeder Scott wil dat de band doorgaat

Na de tragische dood van Bon Scott leek er weinig toekomst voor AC/DC. Daar dacht de band zelf blijkbaar ook zo over, want er werd serieus overwogen om te stoppen. Het was echter niemand minder dan de moeder van Scott die het gezelschap overhaalde toch door te gaan: zij vond het voortbestaan van AC/DC de enige juiste manier om de nagedachtenis aan haar zoon levend te houden. Verschillende zangers werden overwogen en uiteindelijk viel de keuze op Brian Johnson, iemand waarvoor Scott zelf naar verluidt al waardering had uitgesproken toen hij hem zag optreden met de band Geordie. De plaat die volgde bleek het commerciële hoogtepunt van de band: Back In Black. Na Michael Jackson’s Thriller is dit zelfs het wereldwijd bestverkopende album aller tijden (op een gedeelde tweede plek met Dark Side Of The Moon)! [SS]

9. Back In Business  Artistieke comeback

Back In Black bleek zo’n goede en succesvolle start voor het ‘nieuwe’ AC/DC dat de band in de daaropvolgende jaren moeite had om de kwaliteit te evenaren. Op de platen Flick Of The Switch (1983), Fly On The Wall (1985) en Blow Up Your Video (1988) stond nog genoeg moois en de verkoopcijfers waren niet verkeerd, maar een echte knaller van het formaat Hells Bells en Back In Black maakte de band pas weer toen de jaren negentig aanbraken. The Razors Edge (1990) was een ouderwets sterk album en de single Thunderstruck werd mede dankzij een dijk van een gitaarriff een van de grootste AC/DC-klassiekers. De band had een nieuw hoogtepunt in zijn populariteit bereikt en het succes van de rockers is in het nieuwe millennium waarschijnlijk alleen maar toegenomen. Het in 2008 verschenen Black Ice, het eerste AC/DC-album in acht jaar, kwam moeiteloos overal op nummer 1 terecht en een hele nieuwe generatie rockfans leerde de muziek kennen dankzij het gebruik ervan in de succesfilm Iron Man 2. “It’s a long way to the top if you want to rock ‘n’ roll”, luidt de tekst van een van AC/DC’s grootste klassiekers. De absolute top lijkt de band inmiddels te hebben bereikt. [DG]

10. We Salute You  AC/DC stopt?

Deze week schrokken we behoorlijk van de geruchten rondom AC/DC. Een Australische nieuwssite meldde dat de band er na veertig jaar mee zou stoppen vanwege een ernstig zieke Malcolm Young. Binnen de groep was besloten niet door te gaan als één van de leden afviel. Gelukkig kwam zanger Brian Johnson snel met de geruststellende mededeling dat de geruchten niet op waarheid berustten en dat AC/DC nog niet uit elkaar gaat. De plannen voor een nieuw album gaan volgens de zanger gewoon door. Op Facebook meldde de band echter dat Malcolm Young inderdaad ziek is en dat hij even een pauze neemt. “De band zal doorgaan met het maken van muziek”, sloot het bericht af. Of er nog een tournee komt, durfde Johnson nog niet te zeggen, maar als Young inderdaad een slopende ziekte heeft, valt dat in ieder geval voor deze bezetting zeer te betwijfelen. Uiteraard hopen we met de duizenden fans mee dat AC/DC’s Rock ‘N’ Roll Train nog jarenlang zal voortdenderen. [DG]