Classic Rock Mag licht elke week de cruciale momenten uit de carrière van een legendarische band of artiest uit. Welke songs, optredens of gebeurtenissen achter de schermen zijn van grote invloed geweest op de loopbanen van deze iconen? Deze week werpen we een blik op de wonderbaarlijke geschiedenis van Bob Dylan.

1. You may call me Bobby, you may call me anythingRobert Zimmerman wordt Bob Dylan

Rond 1960 vertrok de jonge Robert Zimmerman vanuit Hibbing, Minnesota, naar New York om twee redenen: hij wilde zijn idool Woody Guthrie ontmoeten in het ziekenhuis waar hij lag te sterven. En ‘Zimmy’ wilde als muzikant een carrière opbouwen. De jonge zanger gebruikte in die periode verschillende pseudoniemen waaronder hij optrad, zoals Elston Gunn, Blind Boy Grunt en Bob Dylan. Die laatste werd meer en meer de naam die bij hem paste; in een later interview gaf de zanger aan dat hij in een verkeerde familie in een verkeerde omgeving was geboren. Wat weinig mensen weten, is dat Robert Zimmerman in augustus 1962 met zijn manager Albert Grossman naar de rechtbank in Minnesota, om zijn naam officieel te wijzigen in Robert ‘Bob’ Dylan. [FT]

BobDylan1

2. Simple Twist Of Fate  Dylan wordt gecontracteerd door John Hammond

John Hammond, de man die later ook Bruce Springsteen contracteerde en eerder onder meer Billie Holiday had ontdekt, ontmoette Bob Dylan voor het eerst in september 1961. Op een door Hammond geproduceerd album van zangeres Carolyn Hester speelde de jonge folkbelofte harmonica. Dylan vertelde de producer dat hij ook zijn eigen songs schreef, waarop Hammond hem auditie liet doen. Uiteraard werd een contract aangeboden, waarna de twintiger met de opnames van zijn allereerste album begon. Achteraf gezien was hij niet heel tevreden met het simpelweg Bob Dylan getitelde debuut, dat in maart 1962 verscheen en voor een groot deel bestond uit covers van songs als House Of The Risin’ Sun en Baby, Let Me Follow You Down. Maar het lied Song To Woody (uiteraard een ode aan zijn idool Woody Guthrie) liet alvast horen dat Dylan wel eens uit kon groeien tot een uitmuntend liedschrijver. [DG]

BobDylan2

3. If Not For You  Relatie met Suze Rotolo

Alleen al dankzij de legendarische hoes van het tweede album The Freewheelin’ Bob Dylan (1963) – waarop ze lachend haar armen om de jonge folkzanger slaat – heeft Suze Rotolo een bijzondere plek in de popgeschiedenis gekregen. Dylans toenmalige vriendinnetje was echter ook van invloed op een aantal van zijn beroemde songs. De zanger ontmoette haar halverwege 1961, toen de slechts zeventienjarige Suze werkte voor onder meer de organisatie CORE (Congress Of Racial Equality) en vaak wordt beweerd dat zij Dylan beïnvloedde bij het schrijven van zijn protestteksten. Het is dankzij die nummers op The Freewheelin’ Bob Dylan dat hij snel uitgroeide tot een stem van zijn en volgende generaties. Maar Rotolo beïnvloedde de singer-songwriter ook voor gevoeliger werk als Don’t Think Twice, It’s All Right. Het koppel ging in 1964 uit elkaar, nadat Dylan een oogje kreeg op Joan Baez. [DG]

BobDylan3

4. The ghost of electricity  Eerste elektrische optreden op Newport Folk Festival

Bob Dylan bracht in 1965 twee albums uit: Bringing It All Back Home en Highway 61 Revisited. Hoewel de platen redelijk snel achter elkaar waren opgenomen, waren ze nog niet uitgebracht toen Dylan opnieuw zijn opwachting maakte bij het Newport Folk Festival. Dit muziekfeest was voor de zanger een belangrijk podium om zijn liedjes ten gehore te brengen. Toen hij voor de editie van 1965 weer werd uitgenodigd, ging de organisatie er gemakshalve vanuit dat Dylan met alleen zijn gitaar en mondharmonica zou komen. Niets was minder waar: Dylan bezette het podium met muzikanten van The Butterfield Blues Band als begeleidingsband. Een snoeihard optreden met op de setlist onder meer Maggie’s Farm en It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry. De vader aller folk Pete Seeger was ziedend en wilde met een bijl de bekabeling kapot slaan. Later die avond keerde Dylan solo nog terug om Mr. Tambourine Man en It’s All Over Now, Baby Blue te spelen. Het was zijn afscheid van ‘Newport’. [FT]

5. Motorpsycho Nightmare  Motorongeluk

Halverwege de jaren zestig waren het hectische tijden voor de zanger. Zijn ‘overstap naar de elektrische muziek’ werd door de traditionele folkfans niet geaccepteerd. De concerten werden meer en meer slagvelden tussen Dylan en het publiek. Als afleiding van de sores, trok de zanger regelmatig de wereld in met een motor. Op 29 juli 1966 ging het mis. Tijdens een ritje op de motor van zijn manager Albert Grossman, kreeg de artiest een merkwaardig ongeluk. Strompelend en onder de schaafplekken lukte het Dylan om bij de familie Grossman weer aan te komen. Hoe erg de verwondingen waren, is nooit duidelijk geworden. Wel gaf het ongeluk de mogelijkheid voor Dylan om tijdelijk uit de ‘rat race’ van de optredens uit te komen. [FT]

BobDylan5

6. I Shall Be Released  The Basement Tapes

Na het veelbesproken motorongeluk stopte Dylan acht jaar lang met toeren. De ster trok zich terug in Woodstock, samen met zijn vrienden van The Band in een huis dat de geschiedenis inging als Big Pink. Daar kwamen in de zomer van 1967 de invloedrijke Basement Tapes tot stand, waarvan een aantal pas in 1975 verscheen onder die naam. In de tussentijd koos Dylan het inmiddels zelf ook beroemd geworden The Band als zijn begeleidingsband tijdens enkele van de zeldzame optredens die hij in deze ‘tussenperiode’ gaf – onder meer tijdens het Isle Of Wight Festival in 1969, waarvan opnames onlangs zijn toegevoegd aan een luxe editie van het tiende Bootleg Series-deel Another Self Portrait. Het was ook The Band waarmee Dylan in januari 1974 zijn comebacktour startte, vastgelegd op de live-dubbelaar Before The Flood. [DG]

7. If You Gotta Go, Go Now  Huwelijksproblemen

“I can still hear the sounds of those Methodist bells/I´d taken the cure and had just gotten through/Staying up for days in the Chelsea Hotel/Writing Sad Eyed Lady Of The Lowlands for you”, zong Dylan in het lied Sara van het album Desire (1976). Of zijn huwelijksproblemen met Sara Lownds, zijn vrouw sinds 1965, écht zo’n grote invloed had op pijnlijk emotionele songs als You’re A Big Girl Now op de comebackplaat Blood On The Tracks (1975)? We weten het niet zeker, maar veel fans geloven van wel. Bekend is in ieder geval dat het huwelijk met Sara rond de opnameperiode een dieptepunt had bereikt en het is aannemelijk dat de woede en voelbare pijn in de uitvoeringen daarmee te maken hadden. Later zei Dylan over Blood On The Tracks: “Heel veel mensen vertellen me dat ze genieten van die plaat. Voor mij is dat lastig te begrijpen. Ik bedoel, zijn er echt mensen die genieten van dit soort pijn?” De scheiding tussen Bob en Sara Dylan was in juni 1977 definitief. [DG]

BobDylan7

8. Here comes the story of the Hurricane…  Dylan neemt het op voor ‘Hurricane’ Carter

In 1967 werd bokser Rubin ‘Hurricane’ Carter veroordeeld tot levenslang. Hij zou drie mensen hebben vermoord in een bar in New Jersey. Carter zelf beweerde dat hij onschuldig was en toen de zaak zeven jaar na zijn veroordeling opnieuw onderzocht werd, geloofde Bob Dylan in zijn onschuld. Met Jacques Levy – die eerder met Roger McGuinn werkte aan materiaal van The Byrds – schreef de zanger vervolgens een van zijn allerbeste songs, logischerwijs Hurricane getiteld. Helaas voor Carter kon de hulp van Dylan niet voorkomen dat hij voor een tweede keer veroordeeld werd. In 1999 verscheen een film over de bokser, The Hurricane, met Denzel Washington in de titelrol. Uiteraard had Dylans lied een prominente rol op de geluidsband. [DG]

BobDylan8

9. I Believe In You  Religieuze periode

Het gebeurde in een hotelkamer in Tuscon, Arizona, tijdens de promotour van Street Legal in 1978. In die hotelkamer was een aanwezigheid, dat niets anders kon betekenen dan de aanwezigheid van Jezus zelf. “Hij legde zijn hand op me. Ik voelde mijn hele lichaam trillen. De glorie van de Heer sloeg me tegen de grond en pikte me weer op,” aldus Dylans verslag achteraf. “Jezus tikte me op de schouder en zei: ‘Bob, waarom vervolg je mij?’ Ik antwoordde dat ik hem niet vervolgde. ‘Waarom volg je mij dan niet?’ was Jezus’ antwoord. Well, I never thought about that, aldus de zanger. Drie religieuze albums volgden. Net als in 1965 keerden veel fans zich tegen ‘dominee Dylan’, die zij zo vaak als hun eigen Messias hadden gezien. [FT]

BobDylan9

10. Down The Highway  The Never Ending Tour gaat van start

7 juni 1988 was geen bijzondere dag. Na een aantal tournees met onder meer The Grateful Dead en Tom Petty & The Heartbreakers, startte Bob Dylan die dag weer met een tour. Desondanks was die avond in Concord, California, het startsein voor een volstrekt nieuw begrip: The Never Ending Tour. Dylan trok sindsdien jaarlijks over de wereld om gemiddeld zo’n honderd shows per jaar te geven. Zelfs een hartklepinfectie in 1997 kon hem niet weerhouden om continu on the road te zijn. Het is Dylan op zijn best: altijd de onrust om door te gaan, om zichzelf te blijven ontwikkelen. In 2004 legde Dylan tegenover het CBS-programma 60 Minutes uit dat de oneindige tour het gevolg is van een overeenkomst, een ‘bargain with the Commander in Chief’. In tegenstelling tot Robert Johnson is die opperbevelhebber niet de duivel op het kruispunt. [FT]

BobDylan10

11. You can always come back, but you can’t come back all the way…  Comeback

Begin jaren negentig leek het er sterk op dat Bob Dylan was uitgerangeerd. Er verschenen twee folkalbums zonder nieuw materiaal, en in 1992 werd de dertigste verjaardag gevierd van Dylans titelloze debuutalbum. Het enthousiasme leek bij de zanger te zijn verdwenen. Totdat de zanger in 1995 werd gevraagd voor een aflevering voor MTV Unplugged. Ondanks zijn zonnebril, oogde Dylan fris en scherp, mede dankzij de voortreffelijke begeleidingsband. Het optreden viel goed in de smaak bij zowel Dylan als publiek. Twee jaar later verscheen eindelijk een Dylan-album met nieuw zelfgeschreven materiaal: Time Out Of Mind. Hoewel het album vooral over de dood en de eindigheid van het leven gaat, betekende het opnieuw een comeback van Dylan. Ditmaal definitief. [FT]