Classic Rock Mag licht elke week de cruciale momenten uit de carrière van een legendarische band of artiest uit. Welke songs, optredens of gebeurtenissen achter de schermen zijn van grote invloed geweest op de loopbanen van deze iconen? Deze week werpen we een blik op de wonderbaarlijke geschiedenis van Eric Clapton.

1. Respectable  Eric Clapton krijgt de bijnaam Slowhand

Net zoals The Yardbirds later voor Jeff Beck en Jimmy Page de eerste band was waarbij zij hun legendarische kunsten mochten vertonen, kwam natuurlijk ook Eric Clapton dankzij zijn positie in deze sixtiesformatie voor het eerst onder de aandacht bij een groot publiek. Het was ook in deze periode dat de jonge gitarist zijn bijnaam ‘Slowhand’ kreeg. In zijn autobiografie Clapton (verschenen in 2007) wordt bevestigd dat Yardbirds-manager Giorgio Gomelsky de naam heeft bedacht: “Ik gebruikte dunne snaren, wat het makkelijker maakte om de snaren omhoog te duwen, en het was niet zelden dat ik tijdens de meest intense stukken op zijn minst één snaar brak. Tijdens de pauze verwisselde ik ze en het publiek begon vaak langzaam in de handen te klappen. Dat inspireerde Giorgio om met de bijnaam ‘Slowhand’ Clapton te komen.” [DG]

2. Clapton Is God  Clapton wordt een gitaarheld bij John Mayall´s Bluesbreakers

Met ‘Slowhand’ als leadgitarist scoort The Yardbirds in 1965 een eerste grote hit met For Your Love, maar deze door Graham Gouldman (later van 10cc) geschreven single was toch te veel pop voor Claptons smaak. Hij verliet de band om vervangen te worden door Jeff Beck en sloot zich tijdelijk aan bij de band van de Britse bluesmeester John Mayall. Dankzij het monumentale album Bluesbreakers With Eric Clapton (1966) breekt Clapton definitief door. In een interview zei Mayall daarover: “Ik heb denk ik een goed oor voor gitaristen. Ik weet zeker dat dit album Eric echt aan de wereld heeft voorgesteld.” En zoals we allemaal weten, had het fenomenale spel in tracks als Hideaway zo’n grote impact op het platenkopende publiek dat rond deze tijd met graffiti ‘Clapton Is God’ stond gespoten op een Londense muur. [DG]

3. Those Were The Days: Cream debuteert met Fresh Cream

In juli 1966 verliet Clapton de band van Mayall weer (om vervangen te worden door Peter Green, die een jaar later op zijn beurt zou vertrekken om Fleetwood Mac op te richten). Hij werd uitgenodigd door Ginger Baker om samen met Jack Bruce deel te nemen aan een project dat nog altijd als een van de beste supergroepen allertijden bekend staat: Cream. Met de plaat Fresh Cream bracht het drietal in december van dat jaar een eerste album uit, en een aantal maanden later werd een tour in de Verenigde Staten ondernomen. Voor Clapton waren het zijn eerste optredens in Amerika. Veel impact op het succes had dit nog niet, maar dat zou veranderen met het in New York opgenomen tweede album Disraeli Gears, dat in de Verenigde Staten de platinum status kreeg. De Amerikaanse doorbraak was een feit. [SS]

4. Goodbye: Cream valt uit elkaar

Met opvolger Wheels On Fire (1968) wist Cream het wereldwijde succes vast te houden, maar de bandleden vonden het inmiddels wel mooi geweest. “Ik heb hier genoeg van”, zou Clapton tegen Ginger Baker hebben gezegd. Clapton wilde een andere muzikale richting op, mede nadat hij in de ban was geraakt van het Music From Big Pink-album van The Band. Cream maakte toch nog een album (het toepasselijk getitelde Goodbye) en ondernam een afscheidstournee, maar de magie was duidelijk weg. Het volgende project van Clapton zou echter nog niet het mede door The Band beïnvloedde, meer op songs gerichte geluid laten horen (dat gebeurde pas bij Derek And The Dominos). In plaats daarvan zat het enige album van supergroep Blind Faith erg dicht bij de klanken die we ook van Cream kennen. [SS]

5. Why Does Love Got To Be So Sad?  Relatie met Pattie Boyd

Aan model Pattie Boyd is een hoop mooie muziek te danken. George Harrison, met wie ze in 1966 trouwde, schreef onder meer de Beatles-klassieker Something voor haar. Toen Eric Clapton ook een oogje kreeg op de echtgenote van zijn goede vriend, inspireerde dat hem voor onder meer het verbluffende Layla (en meer van het steengoede dubbelalbum Layla And Other Assorted Love Songs van Derek & The Dominos). In haar boek Wonderful Tonight (2007) schrijft Boyd: “We spraken stiekem af in een flat in South Kensington. Eric Clapton had me gevraagd om te komen luisteren naar een nieuw lied dat hij had geschreven. Hij draaide het volume omhoog en liet me het meest krachtige, ontroerende nummer horen dat ik ooit had gehoord. Het was Layla, over een man die hopeloos verliefd wordt op een vrouw die hem ook liefheeft maar niet beschikbaar is. Hij liet het me twee of drie keer horen en hij lette constant op de reactie op mijn gezicht. Mijn eerste gedachte was: ‘o god, iedereen zal weten dat dit over mij gaat’.” Boyd scheidde van Harrison in 1974 en vijf jaar later trouwde ze alsnog met Clapton (in 1988 gingen ook zij definitief uit elkaar). Naast Layla vormde Boyd de inspiratie voor andere sterke ‘Slowhand’-songs als de hit Wonderful Tonight en Old Love. [DG]

6.  Get Ready: Comeback

Na het meesterwerk met Derek And The Dominos, nog steeds gezien als Clapton op zijn allerbest, braken er roerige tijden aan voor de gitarist. Zijn drugs- en alcoholproblemen en zijn relatie/obsessie met Pattie Boyd maakten dat hij langere tijd thuis kwam te zitten zonder op te nemen of op te treden. Het veranderde allemaal in 1973. Niemand minder dan Pete Townshend organiseerde een comebackconcert voor Clapton, om hem weer in de spotlights te zetten en te helpen zijn heroïneverslaving te overwinnen. Het legendarische Rainbow Concert (met bijbehorende albumregistratie) betekende een belangrijke schakel in zijn comeback. Dat werd een jaar later afgemaakt met 461 Ocean Boulevard, zijn tweede soloplaat (een eerste, titelloos album was in 1970 al enkele maanden voor Layla And Other Assorted Love Songs verschenen). Dankzij onder meer zijn vertolking van I Shot The Sheriff, was Clapton weer helemaal terug, en daarmee wist hij terloops ook nog een cruciale schakel te vormen in het westerse succes van Bob Marley.  [SS]

7. Don’t Blame Me: Controverse rond racistische uitspraken

De heroïne was weliswaar verdwenen, maar drank werd door Clapton nog altijd in grote hoeveelheden geconsumeerd. Op 5 augustus 1976 stond de duidelijk onder invloed zijnde muzikant op het podium in Birmingham en uitte daar zijn ongenoegen over de immigratie in Groot-Brittannië en het feit dat het land een ‘zwarte kolonie’ zou worden. Samen met nog een aantal erg dubieuze uitspraken rondom allochtonen die hierop volgden, werd het optreden op zijn zachtst gezegd controversieel. Het was een van de directe aanleidingen voor een groep muzikanten om het festival Rock Against Racism te starten, en kwam Clapton op veel kritiek te staan. Hijzelf zag het allemaal niet zo zwaar, en vergeleek zijn tirade met de comedy van Monty Python. Nog decennia later zou hij in interviews naar dit incident gevraagd worden, telkens verklarend dat hij absoluut niet racistisch is. [SS]

8. Ain’t Going Down  Clapton raakt van zijn alcoholverslaving af

Na jaren van drugs- en alcoholgebruik vond Eric Clapton het in 1986 tijd om daar eindelijk een punt achter te zetten. Een belangrijke motivatie was de geboorte van zijn zoon Conor in dat jaar – niet gebaard door Claptons toenmalige vrouw Pattie Boyd maar door de vrouw met wie hij toen een verhouding had: model Lory Del Santo. “Op dat moment drong het tot me door dat ik een vader was geworden en dat het tijd was om volwassen gedrag te vertonen”, schrijft Clapton in zijn autobiografie, “Ik beschouwde al mijn voorgaande irrationele gedrag als redelijk verontschuldigbaar, omdat het aangestuurd werd door volwassenen. Maar met een klein kind dat zo kwetsbaar was, besefte ik dat het tijd was om te stoppen met klooien.” Zoals hij het zelf omschrijft, bereikte Clapton een punt waarop hij niet met en niet zonder drank kon leven. Hij besloot hulp in te schakelen en het lukte hem om van zijn drankprobleem af te komen en te blijven. Zelfs toen er een verschrikkelijke tragedie plaatsvond… [DG]

9. Tears In Heaven: Conor Clapton valt uit het raam

Die tragedie zou ironisch genoeg ook Clapton’s mooiste en meest bekende liedje opleveren. Op 21 maart 1991 viel de vierjarige Conor uit het raam van een 53e verdieping en overleed ter plekke. Zijn verdriet verwerkte hij in het nummer Tears In Heaven, waarover hij later zei: “Ik gebruikte onbewust de muziek om mijzelf te herstellen, en kijk: het werkte.” Tears In Heaven staat op de soundtrack van de film Rush, maar werd vooral bekend als onderdeel van Claptons album in de MTV Unplugged-reeks, dat eveneens een gigantisch succes werd en hem maar liefst zes Grammys opleverde. [SS]

10. Blues Power  Clapton introduceert het Crossroads Guitar Festival

Zijn eigen alcoholverslaving wist hij te overwinnen, maar vanaf de jaren negentig hielp hij ook anderen om van hun drankproblemen af te komen. In 1998 werden door hem de deuren geopend van het Crossroads Centre, een afkickkliniek op het eiland Antigua. Sinds 2004 vindt om de drie jaar het Crossroads Guitar Festival plaats, om geld in te zamelen voor de kliniek. Door de jaren heen traden naast Clapton zelf oude en nieuwe gitaarhelden als J.J. Cale, Joe Walsh, Jeff Beck, Carlos Santana, Billy Gibbons, Steve Vai, Eric Johnson en Gary Clark Jr. op. Inmiddels ligt een dvd-set van de jongste editie in de winkel. Zijn studioalbums mogen de afgelopen jaren dan aan spanning hebben ingeboet, deze release toont nogmaals aan dat Clapton (die eerder dit jaar helaas aangaf op zijn 70e te willen stoppen met toeren) live nog steeds de sterren van de hemel speelt. [DG]