Classic Rock Mag licht elke week de cruciale momenten uit de carrière van een legendarische band of artiest uit. Welke songs, optredens of gebeurtenissen achter de schermen zijn van grote invloed geweest op de loopbanen van deze iconen? Deze week werpen we een blik op de wonderbaarlijke geschiedenis van Fleetwood Mac.

1. Before The Beginning  Peter Green vervangt Eric Clapton in John Mayall’s Bluesbreakers

Wie moest Eric Clapton – die inmiddels een goddelijke status had verworven dankzij zijn verbluffende spel op de beroemde lp Bluesbreakers (1966) – opvolgen als gitarist in de band van John Mayall? Geen lastige beslissing voor die Britse bluesgigant, want tijdens Claptons afwezigheid – en voor hij definitief uit de band stapte om Cream op te richten – werkte Mayall al met Peter Green. Het volgende album, A Hard Road (1967), werd mede dankzij dit jonge gitaartalent een succes. Bij John Mayall’s Bluesbreakers zat ook bassist John McVie en een tijdje later nam drummer Mick Fleetwood de plaats van Aysnley Dunbar in. Zonder Mayall dook Green de studio in met de andere Bluesbreakers-collega’s, waarbij ze een instrumental met de titel Fleetwood Mac (naar de achternamen van McVie en Fleetwood) opnamen. Dat werd ook de naam van de nieuwe band die Green vervolgens oprichtte met Fleetwood, tweede gitarist Jeremy Spencer en bassist Bob Brunning. Laatstgenoemde werd al snel vervangen door de man die bovenaan Greens lijstje stond: John McVie. [DG]

2. Destiny Rules  Christine Perfect ontmoet John McVie

De eerste single van Fleetwood Mac, getiteld I Believe My Time Ain’t Long, bleek geen succes, maar de in februari 1968 verschenen, titelloze debuutplaat bereikte de Britse album top vijf.  Het tweede album kwam enkele maanden daarna in Groot-Brittannië uit: Mr. Wonderful. Deze lp was de eerste van de band waarop een zangeres/toetseniste genaamd Christine Perfect te horen was. Zij zong bij Chicken Shack, maar verliet deze bluesband en trouwde met John McVie. In een interview met Word Magazine vertelt ze echter dat ze in eerste instantie een oogje op Peter Green had: “Toen John en ik besloten te trouwen, belde Peter me de avond ervoor op. Hij zei: ‘Doet het niet, je kent hem amper’. Ik heb hem nooit gezegd dat ik hem leuk vond. Zo ben ik niet. En hij zei nooit dat hij iets voor mij voelde”. Na een soloalbum met de simpele titel Christine Perfect (1970) werd Christine McVie een vast lid van Fleetwood Mac. [DG]

john-christine-590x350

3. Keep On Going: Peter Green vertrekt

In 1969 begon de geestelijke gezondheid van Peter Green langzaam maar zeker achteruit te gaan: hij ontwikkelde steeds sterkere symptomen van schizofrenie, al dan niet getriggerd door zijn stevige LSD-inname. Na een aantal -zoals hij het zelf noemde- spirituele ervaringen besloot hij dat al het geld van Fleetwood Mac moest worden weggeven, iets waar de rest van de band het (verrassenderwijs…) niet mee eens was. Daarop verliet Green Fleetwood Mac. Zonder hun voormalige frontman en belangrijkste componist bracht de band de daaropvolgende periode in de marge door, met weinig commercieel succes en een gezelschap dat in muzikaal opzicht duidelijk zoekende was. Niet alleen stilistisch, maar ook qua bezetting: verschillende gitaristen kwamen en gingen. Peter Green keerde in 1971 zelfs nog kortstondig terug voor een tournee, nadat Jeremy Spencer even ‘een boodschap ging doen’ en niet meer terugkwam (hij bleek zich te hebben aangesloten bij een sekte). [SS]

4. Winds Of Change  De komst van Buckingham & Nicks

Veel fans wachten dertig jaar na de oorspronkelijke release nog steeds op een cd-uitgave van het enige album dat Lindsey Buckingham en Stevie Nicks in 1973 als duo opnamen (simpelweg Buckingham Nicks getiteld). Ondanks de hoge kwaliteit van de songs, sloeg de lp niet aan. Gelukkig merkte Mick Fleetwood het talent van de twee geliefden wel op bij het horen van het Buckingham/Nicks-lied Frozen Love. Ondertussen was gitarist Bob Welch vertrokken, dus Buckingham kon mooi de positie van leadgitarist innemen. Ook Nicks mocht zich aansluiten bij Fleetwood Mac. Een gouden greep, zo bleek toen de titelloze lp in 1975 verscheen. Met een veel commerciëler geluid dan voorheen in singles als Rhiannon en Say You Love Me kreeg de band nieuw leven ingeblazen. Met dit krachteam was Fleetwood Mac klaar om de wereld te veroveren. [DG]

5. That’s Enough For Me: Relatieperikelen leiden tot Rumours

Wat uiteindelijk het meest gewaardeerde album van Fleetwood Mac werd, begon alles behalve feestelijk. Zoals iedereen die zich in het album verdiept heeft (of gewoon eens goed naar de songteksten heeft geluisterd) wel zal weten, is Rumours vooral het product van slechte verhoudingen binnen de band. Christine en John McVie praatten nauwelijks nog met elkaar nadat ze hadden besloten te scheiden, en Stevie Nicks en Lindsey Buckingham zaten in een knipperlichtrelatie die ook niet bepaald bijdroeg aan het bewaren van de lieve vrede. Nicks zou later verklaren dat Fleetwood Mac altijd de beste muziek maakt wanneer het de bandleden op persoonlijk vlak slecht gaat, en dat is precies wat er met Rumours gebeurde. Als alles op relatiegebied koek en ei was geweest, hadden we ongetwijfeld een heel wat minder briljant album gekregen. [SS]

6. Go Your Own Way  Solosuccessen

Na de opnames van het dubbelalbum Tusk namen de bandleden even een adempauze. Inmiddels waren vooral de drie voornaamste songwriters (Buckingham, Nicks en Christine McVie) zulke grote rocksterren geworden dat ook de soloplaten door het grote publiek opgepikt werden. Met bevriende rockers als Tom Petty en Don Henley nam Stevie Nicks het album Bella Donna op, dat in 1981 verscheen en in Amerika op nummer 1 terechtkwam. Songs als Edge Of Seventeen en Stop Draggin’ My Heart Around werden megahits. In hetzelfde jaar oogstte ook Buckingham redelijk succes met zijn debuut Law And Order, inclusief de hit Trouble. De vijf leden van Fleetwood Mac doken weer samen de studio in voor de lp Mirage (1982), maar in de loop van de jaren tachtig bleven Buckingham en Nicks op eigen houtje hits scoren, terwijl ook Christine McVie haar tweede solo-lp afleverde (Christine McVie, 1984). Halverwege het decennium was de band weer klaar om samen te werken aan een plaat die tot op heden het laatste studiowerk van de Rumours-bezetting is…  [DG]

7. Affairs Of The Heart: Einde van de meest bekende lineup

Door de solosuccessen duurde het maar liefst 5 jaar voor het album Mirage (1982) een opvolger kreeg, en zelfs dat was oorspronkelijk niet zo gepland. Het uiteindelijke Tango In The Night begon als een soloplaat van Lindsey Buckingham maar werd al snel omgetoverd tot bandproject. Het album werd het meest succesvolle sinds Rumours, maar Buckingham was niet tevreden. Hij voelde zich creatief beperkt in de band en wilde niet langer touren, dus kondigde hij zijn vertrek aan vlak voor de bijbehorende tournee zou beginnen. Het was het einde van de ‘klassieke’ lineup van Fleetwood Mac. In 1991 verliet ook Stevie Nicks de band, na een conflict met Mick Fleetwood over het gebruik van de track Silver Springs. Nicks wilde haar compositie (ooit de b-kant voor Go Your Own Way) op haar verzamelalbum zetten, maar Fleetwood gaf hier geen toestemming voor. [SS]

8. Don’t Stop: Reünie voor Bill Clinton

Toch zou de klassieke lineup hierna nog een aantal keren bij elkaar komen. De eerste gelegenheid was bij de inauguratie van toenmalig Amerikaans president Bill Clinton, die Don’t Stop als zijn campagnenummer had gebruikt en graag wilde dat de band zou komen spelen.  Verrassenderwijs gingen zowel Buckingham als Nicks akkoord, maar dat het een eenmalig gebeuren moest blijven was duidelijk. In 1997 kwamen Buckingham en Nicks opnieuw terug, dit keer voor een tour met bijbehorend album. En dit keer bleven ze. Dat kon van een ander bandlid echter niet gezegd worden… [SS]

9. Without You  Christine McVie vertrekt

1998 was een bijzonder jaar voor Fleetwood Mac. De band kreeg een welverdiende plek in de Rock & Roll Hall Of Fame toegewezen en tijdens de inhuldigingsceremonie trad de beroemdste bezetting ook op (zie de video hieronder). Het bleek echter een van de laatste keren, want later in het jaar besloot Christine McVie uit de band te stappen. Eind vorig jaar zei Lindsey Buckingham hierover tegen CBS Local: “Ze wilde zichzelf opnieuw uitvinden. Ze wilde het tegenovergestelde van het leven dat ze voorheen had en ik zal niet doen alsof ik zo’n radicale verandering niet begrijp. Ze had dit duidelijk nodig.” Na haar vertrek hield McVie nog weinig contact met haar voormalige bandleden, die in 2003 het prima album Say You Will uitbrachten. Op deze plaat is McVie nog wel te horen, maar haar bijdragen werden voor haar vertrek opgenomen. [DG]

10. All Over Again: De Rumours-bezetting weer bij elkaar

Pas in 2013 verscheen er nieuw studiomateriaal van Fleetwood Mac op de vier tracks tellende digitale release Extended Play. Op zich natuurlijk leuk voor de fans, maar één belangrijk element ontbrak en dat was Christine McVie. Later in het jaar volgde echter het hoopgevende nieuws dat de zangeres/songwriter zou terugkeren voor gastoptredens bij shows van haar voormalige band in de O2 Arena in Londen. Gelukkig bleef het daar niet bij. In januari 2014 verklapte Mick Fleetwood dat McVie definitief terug was in de groep. De complete ‘Rumours-bezetting’ startte zelfs met de opnames van een nieuw (dubbel)album en vanavond en morgen kun je het vijftal dus in levenden lijve aanschouwen in Ziggo Dome. Dat Fleetwood Mac live nog steeds goed kan zijn, weten we zeker, maar kan een nieuwe plaat ook tippen aan het vroegere werk? We zijn razend benieuwd!