Op 2 maart 1948 werd de Ierse bluesrockgitarist/zanger Rory Gallagher geboren als William Rory (ook wel: Liam Rory) Gallagher in Ballyshannon, County Donegal, Ierland. Hij groeide op in de Ierse stad Cork. Op 14 juni 1995 overleed hij op 47 jarige leeftijd in een Londens ziekenhuis. Hieronder een tiental belangrijke gebeurtenissen uit zijn leven.

In 1949 verhuisden Rory’s moeder, Rory en jongere broertje Donal vanuit Derry City naar Cork, waar beide broers opgroeiden. Vader Daniel Gallagher (die iets later naar Cork kwam) werkte bij een elektriciteitsmaatschappij en speelde in zijn vrije tijd accordeon en maakte deel uit van een soort dansorkest. Moeder Monica was zangeres en zong bij The Abbey Players in het theater in Ballyshannon; dit theater heet tegenwoordig The Rory Gallagher Theatre. Beide ouders stimuleerden hun zonen om muziekinstrumenten te bespelen.

Op 2 maart 1957 kreeg Rory voor zijn negende verjaardag een gitaar, nadat hij zichzelf al had aangeleerd om de ukelele te bespelen. Hij leerde al snel om zelf gitaar te spelen, waar hij in latere jaren nog veel meer mee leerde doen. Op zijn twaalfde won hij al een talentenjacht en ging hij in diverse bandjes spelen, zowel met zijn akoestische gitaar als zijn eerste (tweedehands) elektrische, die hij kocht met het prijzengeld van die talentenjacht. Inmiddels was hij besmet geraakt met het skiffle-virus, de vooral in Ierland en Groot-Brittannië populaire muzieksoort, die met name door Lonnie Donegan populair was gemaakt. In Liverpool werden jonge muzikanten als John Lennon, Paul McCartney, George Harrison en Ringo Starr ook deze muziekstijl gegrepen. Lonnie Donegan speelde niet alleen skiffle, hij introduceerde velen in de blues tijdens zijn wekelijkse radioprogramma. Via de BBC radio hoorde Rory voor het eerst bluesgrootheden als Muddy Waters en Big Bill Broonzy en hij werd op slag een groot bluesliefhebber, wat hij tot het eind van zijn leven bleef.

Begin jaren 60 werd Rory gitarist in de Fontana Showband. In 1964 en 1965 speelde hij in de Impact Sound Show Band (later The Impact Sound en ten slotte The Impact). In 1966 formeerde hij het bluesrocktrio Taste met Eric Kitteringham (bas) en Norman Damery (drums). In 1967 namen ze demo’s op en traden veel op. Nog in datzelfde jaar werden deze twee muzikanten vervangen door Richard “Charlie” McCracken (bas) en John Wilson (drums) en met hen zou Rory drie jaar samenwerken. Deze periode leverde twee studioalbums op: Taste en On The Boards. De band was in steeds grotere zalen en op festivals te zien en de roem van Taste en vooral van Rory als frontman en gitarist groeide zienderogen. Twee beroemde live-albums waren het gevolg van het feit dat veel optredens met matige geluidskwaliteit op bootlegs werden uitgebracht: Live In Montreux en Live At The Isle Of Wight. Ook trad de band enkele keren op in het Duitse tv-programma Beatclub. In 1970 ging Taste uit elkaar, voornamelijk omdat er problemen waren met de financiën.

Hierop formeerde Rory een nieuwe band onder de naam The Rory Gallagher Band (soms ook Rory Gallagher & Band genoemd) met bassist Gerry McAvoy (uit de band Deep Joy) en drummer Wilgar Campbell (uit de band The Method). De muziekstijl bestond uit de blues in al zijn facetten, maar met name ook de country blues. In 1971 kwam de eerste soloplaat uit, onder de titel Rory Gallagher, een jaar later opgevolgd door Deuce. Al vanaf het begin gaf de band veel optredens en werd snel populair als live-act, ook buiten Ierland en het Verenigd Koninkrijk en daarom werd de derde langspeler het beroemde Live In Europe uit 1972. In 1972 werd Rory door de lezers van het Britse muziekblad Melody Maker uitgeroepen tot International Top Guitarist Of The Year, hij versloeg hiermee Eric Clapton. Ook in 1974 kreeg hij deze prijs.

Begin 1973 werd drummer Campbell vervangen door Rod de’Ath uit Killing Floor. Korte tijd later werd ook de toetsenist van Killing Floor, Lou Martin, lid van Rory’s begeleidingsband. Zij speelden dan ook mee op het vierde album, Blueprint getiteld, dat in februari 1973 uitkwam, dat op een cover na geheel uit nieuw door Rory geschreven materiaal bevatte. In november van dat jaar kwam opvolger Tattoo uit, dat uitsluitend nieuwe songs bevatte. Overigens was Rory nooit een liefhebber van studio’s, hij trad liever op voor publiek dan in zo’n steriele ruimte als een studio te moeten werken.

Begin 1974 toerde de band door Ierland, wat naast een gelijknamige documentairefilm ook het live-dubbelalbum Irish Tour opleverde, met opnames van verschillende concerten. In 2014 kwam er een boxset uit met opnames van al deze concerten op maar liefst zeven cd’s. In de navolgende jaren bleef Rory met zijn band over de wereld toeren en bracht vrijwel elk jaar een nieuw album uit, hetzij een studioplaat (zoals Against The Grain (1975), Calling Card (1976), Photo-Finish (1978), Top Priority (1979), Jinx (1982), Defender (1987) en de laatste, Fresh Evidence (1990) hetzij live-albums (Stage Struck, 1980).

De nacht van 23 op 24 juli 1977 zorgde voor de grote doorbraak in heel (west) Europa, want toen was Rory Gallagher & Band de opener van de allereerste Rockpalast Nacht, een uren durende rockfestival in de Gruga Halle in Essen, dat rechtstreeks werd uitgezonden op tv en radio in diverse Europese landen. De andere bands, Little Feat en Roger McGuinn’s Thunderbyrd deden hun uiterste best, maar wisten bij lange na niet zoveel indruk te maken dan het optreden van Rory. Hij was in de jaren erna dan ook vaker te gast bij Rockpalast, nadat hij eerst al eens in kleinere setting had opgetreden voor het programma. In 2004 kwamen deze optredens op een 3-dvd uit.

Rory Gallagher was immens populair bij andere gitaristen. Zo vertelde Queen-gitarist Brian May ooit dat hij exact dezelfde set-up wilde hebben als Rory en dat hij dit na een optreden van Rory ook aan hem had gevraagd en sindsdien speelt hij over Vox AC30 versterkers. Rory’s beroemdste gitaar is de Fender Stratocaster uit 1961 (voor 100 pond als tweedehandsje gekocht in een muziekwinkel in Cork, serienummer 64351), die vrijwel geheel van alle verf was ontdaan als gevolg van het vele zweet dat Rory er over uitgestort had (hij had een bijzondere bloedgroep). Van deze gitaar is in 2001 een (peperdure) replica op de markt gebracht. Ook bij de bluesrockfans was en is hij immens populair. Jaarlijks worden er op en rond zijn verjaardag speciale concerten georganiseerd ter ere van Rory. Rory was wars van sterallures en gaf altijd lange concerten, waar ook altijd een of meer akoestische intermezzo’s in zaten. Hoewel drummers en toetsenisten nog wel eens werden vervangen, bleef bassist Gerry McAvoy het langst met Rory spelen, tegenwoordig vormt hij samen met ex-Rory drummer Ted McKenna en de Nederlandse gitarist/zanger Marcel Scherpenzeel. Rory’s versie van Going To My Hometown (van Live In Europe) is nog altijd een van zijn meest gedraaide songs op verschillende radiostations.

In de jaren negentig kwam het helaas regelmatig voor dat hij concerten moest afzeggen wegens ziekte. Het bleek dat het leverproblemen waren en dat het veelvuldig alcoholgebruik daarvan de oorzaak was. Toen hij op 10 januari 1995 door Nederland toerde moest hij zijn optreden in Rotterdam voortijdig afbreken en werd hij naar het ziekenhuis in Amsterdam gebracht en enige tijd later naar het King’s College Hospital in Londen gebracht. Daar kreeg hij een levertransplantatie, waarvan hij goed leek te herstellen, tot bleek dat hij door de gevreesde ziekenhuisbacterie MRSA was besmet. Uiteindelijk overleed hij op 14 juni 1995 en werd hij op St Oliver’s Cemetery, net buiten Ballincollig vlakbij Cork, Ierland, begraven.

Na zijn dood werden er verschillende albums en dvd’s uitgebracht, onder de bezielende leiding van zijn jongere broer Donal, die ook al jaren zijn manager was. Donal heeft al jaren geleden beloofd dat er een ‘koffietafel’-boek over Rory zal verschijnen, maar tot nu toe is dat nog niet gebeurd.

Foto Rory Gallagher in Aladin, Bremen (1992): Harry Pater