Classic Rock Mag licht elke week de cruciale momenten uit de carrière van een legendarische band of artiest uit. Welke songs, optredens of gebeurtenissen achter de schermen zijn van grote invloed geweest op de loopbanen van deze iconen? Deze week werpen we een blik op de wonderbaarlijke geschiedenis van Genesis.

1. In The Beginning: Schrijverscollectief vindt geen vertolkers

Oorspronkelijk was het helemaal niet de bedoeling van Peter Gabriel, Tony Banks, Mike Rutherford en Anthony Phillips om een band te starten. De vier klasgenoten (nog maar 16 en 17 jaar oud) wilden simpelweg songs schrijven! In het kader van de muzikale ontwikkelingen die zich in de jaren 60 hadden afgespeeld, waren er echter geen bands te vinden om die composities af te nemen, want iedereen schreef zijn eigen liedjes. Daarom besloot het viertal, aangevuld met drummer Chris Stewart, hun creaties maar zelf te gaan vertolken. Producer Jonathan King kreeg een demo van de jongens te horen en besloot ze onder zijn hoede te nemen. Het was King die met de naam Genesis kwam. [SS]

Genesis1967

2. Another Record: Debuutalbum From Genesis To Revelation flopt

We stonden er eerder dit jaar al even bij stil: de allereerste single van Genesis, die 45 jaar geleden verscheen en niets deed. Met het latere werk van de band heeft het mierzoete The Silent Sun – een typisch sixtieslied – weinig te maken, de opvolger A Winter’s Tale evenmin. Het in maart 1969 verschenen debuutalbum ging in dezelfde stijl verder. Hoewel de nummers best aangenaam waren, wist het vijftal zich nog niet echt te onderscheiden. Niet geheel verrassend flopte deze eerste langspeler even hard als de eerste singles. De commerciële mislukking pakte echter goed uit voor de band, want op de tweede lp Trespass (1970) vond Genesis meer een eigen geluid, met schitterende progressieve stukken als The Knife. Maar er lagen nog mooiere tijden in het verschiet… [DG]

3. It’s Gonna Get Better: Collins en Hackett komen

Na binnen korte tijd drie drummers te hebben versleten, was het in 1970 tijd voor een nieuwe auditieronde in het huis van Peter Gabriels ouders. Ook aanwezig: Phil Collins, die te vroeg aanwezig was en daarom even in het zwembad op zijn beurt mocht wachten. Collins zou later verklaren dat hij van daaruit alle auditanten kon horen en daardoor precies wist wat er van hem verwacht werd. Nodeloos om hier nog te vermelden: hij kreeg de baan. Ook gitarist Anthony Phillips vertrok, in verband met zijn toenemende podiumvrees. Vanwege zijn op het oog onmisbare bijdrage aan de (schrijvers)dynamiek van het toenmalige Genesis, vroegen de overgebleven bandleden zich even af of ze wel door moesten gaan. Dat deden ze. Ze reageerden op een advertentie die een band zoekende gitarist in het tijdschrift Melody Maker had geplaatst. Het bleek iemand te zijn die nog veel essentiëler voor de band zou worden: Steve Hackett. [SS]

4. Supper’s Ready: Creatieve hoogtijdagen

Met Hackett en Collins in de gelederen was de klassieke lineup van Genesis een feit. En dat hoor je meteen. Al vanaf Nursery Cryme (1971) wordt er een duidelijk andere richting ingezet ten opzichte van Trespass (1970), ondanks het feit dat prijsnummer The Musical Box naar verluidt nog vele stukken bevat die door Anthony Phillips geschreven zijn (al krijgt hij geen credits). De echte hoogtepunten zouden echter daarna nog komen: met Supper’s Ready maakte Genesis in 1972 een 23 minuten durend epos dat voor veel fans nog altijd het beste is dat de band ooit uitbracht. Een jaar later werd met Selling England By The Pound het wat ons betreft beste album van Genesis uitgebracht. [SS]

5. The Light Dies Down On Broadway: The Lamb Lies Down On Broadway tour

Het succesvolle en geniale conceptalbum The Lamb Lies Down On Broadway (1974) werd gevolgd door een grootse tour, waarbij Peter Gabriel steeds meer vervreemd raakte van zijn collega’s. In een interview met het blad Uncut zei Gabriel dat de rest van de band weinig content was met de waanzinnige kostuums die de zanger op het podium droeg: “Toen we in Rainbow Theatre optraden met The Lamb Lies Down On Broadway zagen de anderen mijn kostuums niet totdat ik kwam opdagen voor de repetities. Ik wist dat ik het nooit voor elkaar zou krijgen als ik ze hierover had laten stemmen.” In hetzelfde interview verklaarde Gabriel dat hij moeite had zijn tijd te verdelen tussen de band en zijn dochter Anna. Ook zouden zijn collega’s jaloers zijn op de aandacht die hij op het podium naar zich toe trok. Daarbij kwam ook nog een bijzonder aanbod vanuit Hollywood: topregisseur William Friedkin (o.a. The French Connection) wilde met Gabriel werken naar aanleiding van een kort verhaal op de hoes van Genesis Live (1973). De overige bandleden vonden niet dat hij zich met projecten buiten Genesis moest bezighouden. Gabriel liet tijdens de Lamb Lies Down On Broadway-tour weten dat hij uit de band wilde stappen. Hij startte uiteraard een uiterst succesvolle solocarrière, maar van een samenwerking met Friedkin kwam niets terecht. [DG]

6. Looking For Someone: De band vindt geen geschikte vervanger voor Gabriel

Honderden zangers kwamen naar verluidt op auditie nadat Peter Gabriel vertrokken was, maar niemand lukte het de felbegeerde plek in te nemen. Ondertussen begon de tijd te dringen, want voor het nieuwe album A Trick Of The Tail waren de opnames al begonnen. Nadat korte tijd het idee ontstond om als instrumentale act verder te gaan, kwam de vervanger voor Gabriel uit de eigen gelederen: Phil Collins, die alle auditanten met achtergrondzang had begeleid en zodoende de nieuwe nummers al perfect beheerste, werd de nieuwe leadzanger van Genesis. Hoe graag Collins wilde, daar zijn de meningen over verdeeld. Hijzelf claimt met veel tegenzin achter de microfoon te hebben plaatsgenomen; andere bandleden zeggen juist dat hij stond te popelen. [SS]

7. Since I Lost You: Het vertrek van Steve Hackett

Met zijn meesterlijke lp Voyage Of The Acolyte was Steve Hackett in 1975 het eerste bandlid dat een album buiten de band uitbracht, hoewel Phil Collins en Mike Rutherford ook bijdroegen aan het project. De solo-ervaring beviel Hackett zo goed dat hij zich in de twee daaropvolgende jaren steeds minder op zijn gemak voelde. Toen ook nog zijn lied Please Don’t Touch geweigerd werd voor het Genesis-album Wind & Wuthering (1976) had Hackett het al helemaal wel gezien bij de band en besloot hij te vertrekken. Dat gebeurde in oktober 1977, nog voordat de livedubbelaar Seconds Out verscheen. Please Don’t Touch belandde uiteindelijk op Hacketts tweede, gelijknamige soloalbum (1978). Net zoals bij Gabriel twee jaar eerder besloten Banks, Collins en Rutherford hun collega niet te vervangen. Rutherford nam in de studio de gitaarpartijen voor zijn rekening en het volgende album kreeg dan ook de toepasselijke titel …And Then There Were Three. Voor veel fans betekende Hacketts vertrek het einde van de beste Genesis-periode. [DG]

8. Fading Lights: Phil Collins verlaat tijdelijk Genesis

Bijna hadden Tony Banks en Mike Rutherford voor de keuze gestaan: ofwel de handdoek in de ring gooien, ofwel …And Then There Were Three… opvolgen met …And Then There Were Two… Collins kampte in 1979 namelijk met huwelijksproblemen en verhuisde naar Canada in de hoop daar de relatie met zijn vrouw weer wat te verstevigen. Hij informeerde Banks en Rutherford dat zij niet op hem hoefden te rekenen als ze weer de studio ingingen. Gelukkig besloot het tweetal nog geen drastische beslissingen te nemen, en eerst eens een jaartje pauze in te lassen. Dat leidde tot twee prima soloplaten: A Curious Feeling van Banks en Smallcreep’s Day van Rutherford. Toen het weer tijd was voor Genesis, was Collins inmiddels teruggekeerd uit Canada vanwege het mislukken van zijn huwelijk. En dat zou op zijn beurt ook weer verstrekkende gevolgen hebben. [SS]

9. Man Of Our Times: Phil Collins breekt door als soloartiest

De scheiding van zijn vrouw inspireerde Collins tot het schrijven en opnemen van zijn eerste soloplaat Face Value. Dit gebeurde rond de tijd dat Genesis bezig was met het album Duke (1980). Collins zelf beweert dat hij zijn latere megahit In The Air Tonight had voorgesteld voor dat album, maar Tony Banks ontkent dat (“Ik zou zo’n sterk nummer nooit hebben afgewezen”). Hoe dan ook: Face Value lanceerde in één klap de solocarrière van Collins en dat zou ook zijn wissel trekken op Genesis: voortaan moesten de agenda’s op elkaar worden aangepast, bestond een groot deel van het (explosief gegroeide) publiek ineens uit mensen die geen idee hadden wie die Banks en Rutherford nou eigenlijk waren, en werd het geluid plots een stuk commerciëler. Voor dat laatste krijgt Collins overigens vaak in zijn eentje de schuld, maar laten we niet vergeten dat de soloprojecten van Banks en Rutherford in de jaren 80 regelmatig net zozeer doorspekt waren met commercie.[SS]

10. That’s All: Phil Collins verlaat Genesis

Met de jaren kwam Phil Collins steeds meer op de voorgrond te staan van Genesis en dus moesten veel fans zich in 1996 waarschijnlijk even achter de oren krabben bij de aankondiging van Collins’ vertrek. Banks en Rutherford besloten gewoon door te gaan onder de bandnaam, ditmaal met de nieuwe zanger Ray Wilson (enigszins bekend van de band Stiltskin). Het enige studioresultaat van deze line-up, …Calling All Stations, verscheen in 1997 en werd volgens ons toch enigszins onderschat (zie ons eerdere artikel hierover). Critici waren destijds niet te spreken over de in Europa toch best aardig verkochte plaat en de bezetting met Wilson bleek van korte duur. Spijtig genoeg is er sinds …Calling All Stations geen volledige studioplaat van Genesis meer verschenen. [DG]

11. Turn It On Again: De reünie van 2007

Na het befaamde, eenmalige ‘Six Of The Best’-reünieconcert in 1982 heeft de klassieke ‘Gabriel-Hackett’ line-up niet meer samen opgetreden. In 1999 nam het vijftal nog wel een nieuwe versie op van The Carpet Crawlers (onder de titel The Carpet Crawlers 1999, te vinden op de cd Turn It On Again: The Hits). Daarna kwamen er geruchten over een volwaardige reünie van de bij veel fans meest geliefde Genesis-bezetting. Peter Gabriel en Steve Hackett werden gevraagd om terug te keren, maar in 2007 gingen alleen Tony Banks, Phil Collins en Mike Rutherford – met groot succes – toeren als Genesis. Toch bleven fans hopen op een reünie met Gabriel en Hackett. Deze had kunnen plaatsvinden tijdens de inhuldigingsceremonie van Genesis in de Rock & Roll Hall Of Fame in 2010, maar Gabriel kon niet komen vanwege zijn solotour. Verschillende bandleden gaven desondanks aan open te staan voor een reünie, maar volgens Hackett hoeven we er niet op te rekenen, zo zei hij vorig jaar tegen Guitar World: “Ik heb er altijd iets voor gevoeld, maar het is onwaarschijnlijk. Sommige van de bandleden zijn begonnen zich terug te trekken uit de muziek en Phil heeft officieel aangekondigd dat hij in de toekomst niet zal spelen. Of hij dat ooit weer zal doen, weet ik niet, maar het lijkt in ieder geval niet zo te zijn. Er is kennelijk ook weinig bereidheid binnen de band om de vroege periode van Genesis te eren. Terwijl ik het zie als het startpunt van de vorm van wat we nu progressieve rock noemen.” [DG]