Classic Rock Mag licht elke week de cruciale momenten uit de carrière van een legendarische band of artiest uit. Welke songs, optredens of gebeurtenissen achter de schermen zijn van grote invloed geweest op de loopbanen van deze iconen? Deze week werpen we een blik op de wonderbaarlijke geschiedenis van The Beatles. 

1. Come Together  John Lennon ontmoet Paul McCartney

Over de ontmoeting tussen John Lennon en Paul McCartney is veel geschreven. Jim O’ Donnell pende er zelfs een heel boek over vol: The Day John Met Paul (1994). Op 6 juli 1957 maakte de 17-jarige John voor het eerst kennis met de iets jongere Paul, toen Lennon met zijn bandje The Quarrymen optrad tijdens een feest in de St. Peter’s Church in Woolton, Liverpool. McCartney werd aan de band geïntroduceerd door zijn maatje Ivan Vaughan, die ook bevriend was met The Quarrymen. In een interview met Record Collector in 1995 haalde McCartney herinneringen op aan de ontmoeting: “Ik dacht: ‘hij ziet er goed uit, hij zingt goed en hij lijkt me een geweldige leadzanger.’ Hij had zijn bril niet op en hij zag er vriendelijk uit. Ik herinner me dat John goed was. Hij sprong eruit, alle andere bandleden verbleekten erbij.” Op onderstaande foto zou de jonge, hier bebrilde Paul (omcirkeld) te zien zijn bij een optreden van The Quarrymen. Dat leidde tot veel discussie bij Beatlesfanaten: is de foto echt of niet? Wat denken jullie? [DG]

paulquarrymen

2. It Won’t Be Long  The Beatles in Hamburg

In februari dit jaar overleed Tony Sheridan, die de geschiedenis ingaat als de ‘leermeester’ van The Beatles (McCartney noemde hem ‘the teacher’). De rock & roll-zanger ontmoette The Beatles in Hamburg in 1960. In die periode traden Lennon, McCartney, George Harrison, Stuart Sutcliffe en toenmalig drummer Pete Best op in de Indra Club, terwijl Sheridan in de nabijgelegen Top Ten Club speelde. In 1961 wist Sheridan The Beatles te strikken als achtergrondband, onder de naam Tony Sheridan & The Beat Brothers, want het woord ‘Beatles’ klinkt als het Duitse ‘pidels’ (vertaald: piemels). The Beatles deed in de Hamburg-periode niet alleen veel podiumervaring op: met Sheridan maakte de band zijn eerste uitgebrachte opnames: In 1961 verscheen de niet al te succesvolle single My Bonnie. [DG]

3. Carry That Weight  Brian Epstein woont een optreden van The Beatles bij in Cavern Club

Na de Hamburg-periode oogstte The Beatles lokaal succes in Liverpool, wat niet onopgemerkt bleef door Brian Epstein, die op dat moment de muziekwinkel NEMS runde. Ook de single My Bonnie wekte zijn interesse. Met assistent Alistair Taylor woonde Epstein op 9 november 1961 een optreden van The Beatles in de Cavern Club bij. Er volgde een ontmoeting met de band, afgetrapt door een beroemde uitspraak van George Harrison: “En wat brengt de heer Epstein hier?” Het duurde niet lang voordat Epstein de manager van de band werd. Na een aantal mislukte audities lukte het hem om in contact te komen met George Martin en een platencontract bij EMI te regelen. Epstein overleed tragisch genoeg op 27 augustus 1967 aan een overdosis drugs. [DG]

Beatlesepstein

4. Don’t Pass Me By: George Martin wil een andere drummer

De door Brian Epstein aangetrokken producer George Martin zou meteen van grote invloed zijn op de verdere carrière van drummer Pete Best. En dat niet op een goede manier – voor Best zelf dan. Martin was namelijk niet overtuigd van zijn drumkwaliteiten en stelde een wissel voor. De overige drie Beatles stemden in, omdat zij toch al overwogen Best te laten gaan (George Harrison zou later verklaren dat hij soms niet op kwam dagen voor optredens). Vervanger van Best was ene Ringo Starr, waar George Martin overigens ook niet volledig van overtuigd was. Voor de opnames van de op 5 oktober 1962 verschenen debuutsingle Love Me Do haalde hij dan ook sessiedrummer Andy White naar de studio. Zodoende bestaan er van Love Me Do verschillende versies met verschillende drummers: Ringo Starr (op de originele single), Andy White (op het album Please Please Me) en Pete Best (vroege versie, later verschenen op Anthology 1). [SS]

5. A Taste Of Honey: The Ed Sullivan Show

Het duurde even voordat de muziek van The Beatles ook de oceaan kon oversteken, mede dankzij problemen met platenmaatschappijen en auteursrechten. Brian Epstein liet het er niet bij zitten en zorgde dat radiostations veel aandacht aan The Beatles besteedden, waarna platenmaatschappij Capitol in allerijl I Want To Hold Your Hand op single moest uitbrengen, omdat de vraag explodeerde. Het was niet alleen het begin van The Beatles in Amerika, maar ook van de zogenoemde British Invasion aldaar. Slechts een kleine anderhalve maand later stond The Beatles in The Ed Sullivan Show, waar de aankondiging van de presentator volledig werd overstemd door gillend publiek. In extreem korte tijd had de Amerikaanse Beatlemania zijn hoogtepunt bereikt. Een gekte die overigens inmiddels wereldwijd van kracht was. De aflevering van The Ed Sullivan Show werd die avond door 73 miljoen mensen bekeken. [SS]

6. Run For Your Life  “The Beatles Are More Popular Than Jesus”

“Het Christendom zal op een gegeven moment niet meer bestaan, het zal afnemen en verdwijnen”, sprak John Lennon in een legendarisch interview uit 1966 met Maureen Cleave (voor The London Evening Standard), om daaraan toe te voegen: “We zijn nu populairder dan Jezus. Ik weet niet wat eerder zal verdwijnen – rock & roll of het Christendom.” In eerste instantie leverde deze uitspraak in Engeland geen controverse op, maar dat was wel anders toen het Amerikaanse tijdschrift Datebook de woorden van Lennon publiceerde. Vooral in de zuidelijke staten van de VS, waar Beatles-platen werden verbrand en de Ku Klux Klan de band zelfs bedreigde. De controverse weerhield The Beatles er niet van om toch in Amerika op te treden, hoewel de Fab Four inmiddels nog maar weinig plezier beleefde aan toeren. Spijt van zijn uitspraak had Lennon overigens niet, zo beweerde hij in 1978: “Ik zal nooit vergeten Jezus te bedanken voor het einde van mijn tourdagen. Als ik niet had gezegd dat The Beatles populairder waren dan Jezus en de Ku Klux Klan niet boos had gemaakt, had ik misschien nog steeds daar gestaan met de andere optredende vlooien. God zegene Amerika. Dank je, Jezus!” Overigens liet het Vaticaan ruim veertig jaar na de controversiële uitspraak weten Lennon hiervoor te vergeven. [DG]

7. It´s All Too Much  Laatste concert in San Francisco

In Amerika lag The Beatles onder vuur vanwege Lennons “We zijn populairder dan Jezus”-uitspraak, maar de band zorgde eerder in 1966 ook voor controverse op de Filipijnen. De presidentsvrouw Imelda Marcus wilde de Britse supersterren ontmoeten, maar het viertal kwam niet opdagen. Dat leidde tot verontwaardiging en een zeer onaangename behandeling door hotel- en vliegveldpersoneel. Tegen de tijd dat The Beatles het Candlestick Park in San Francisco aandeed, had de band dan ook schoon genoeg van het toeren. Het optreden bleek het laatste van The Beatles (het beroemde concert op het dak van het Apple-gebouw uitgezonderd). Tijdens het – lang niet uitverkochte – concert werden elf songs gespeeld (hieronder te beluisteren). Tijdens de vlucht naar Los Angeles zei George Harrison naar verluidt: “Dat was het dan, ik ben geen Beatle meer!” [DG]

8. I Saw Her Standing There: John ontmoet Yoko

Volgens sommigen de reden van het uiteengaan van The Beatles; volgens anderen slechts een katalysator van iets dat toch wel gebeurd zou zijn. Hoe dan ook: Yoko Ono ontmoette John Lennon in 1966 bij een expositie van haar, al heeft Paul McCartney ook wel eens verklaard dat hij de twee eind 1965 al met elkaar in contact heeft gebracht. Wat begon als een vriendschap werd in 1968 een relatie, en wel eentje waarbij beiden onafscheidelijk werden. Dat betekende ook dat Yoko meeging naar de studio tijdens Beatles-opnamen, wat volledig inging tegen de tot dan toe strikte ‘geen vriendinnen in de studio’-afspraak van de band. Dat Yoko zich vervolgens ook nog eens met de nummers probeerde te bemoeien, deed de sfeer al helemaal geen goed. [SS]

9. Getting Better: Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band.

Wanneer je je afvraagt wat het nu precies is dat The Beatles zo legendarisch maakte, kom je ongetwijfeld ook uit bij Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band. Want alle Beatlemania en sterke composities van daarvoor ten spijt: met het album uit 1967 wisten The Beatles en George Martin een eeuwigdurende invloed op de muziekwereld achter te laten. Dankzij slimme productietechnieken, orkestgebruik en goed doordachte details, was Sgt. Pepper een voor die tijd ongekend gedetailleerd en complex werk, die het begrip conceptalbum een volledig nieuwe dimensie gaf. De plaat was daarmee niet alleen een absoluut sleutelmoment in de carrière van The Beatles (de experimenteerdrift zou immers op latere albums worden doorgezet) maar ook in de pop- en rockmuziek in het algemeen.[SS]

10. What Goes On: Paul is dead?

Op 12 oktober 1969 kreeg de Amerikaanse dj Russ Gibb een telefoontje in zijn radioshow: of hij al wist dat Paul McCartney stiekem een aantal jaren eerder was overleden, en dat The Beatles allemaal aanwijzingen hierover in nummers en hoezen had gestopt. Op die aanwijzingen hoeven we hier niet per se in te gaan: iedereen zal er wel een paar kennen en anders is er met een simpele zoekopdracht op Google wel een site te vinden die ze allemaal opsomt. En daar schuilt het belang van dit verhaal: op de (muzikale) carrière van The Beatles heeft deze hele mythe geen invloed gehad (hoewel John Lennon er solo wel naar verwees in How Do You Sleep en McCartney zelf er de draak mee stak op de hoes van Paul Is Live) maar het feit dat bijna iedereen het Paul Is Dead-verhaal wel kent en dat er bovendien nog steeds verrassend veel mensen zijn die er in lijken te geloven, geeft aan dat dit simpele gerucht in ieder geval vanuit het oogpunt van het publiek een duidelijk stempel op The Beatles heeft gedrukt. [SS]

11. Yesterday And Today: De breuk

In april 1970 bracht Paul McCartney zijn eerste soloplaat uit en kondigde meteen maar even aan dat hij uit The Beatles was gestapt: min of meer het officiële moment van het einde van The Beatles. In de praktijk was het natuurlijk allemaal veel geleidelijker gegaan: al sinds 20 augustus 1969 waren de 4 Beatles niet meer samen in de studio geweest. Verschillende gebeurtenissen uit de latere jaren 60 hebben uiteindelijk toe geleid: de steeds moeizamer verlopende samenwerking (onder meer door de eerdergenoemde bemoeienis van Yoko Ono), het overlijden van Brian Epstein, George Harrison die meer kansen wilde om zijn eigen composities kwijt te kunnen… Achteraf werd The White Album door Lennon gezien als het begin van het eind: “Er staat geen Beatlemuziek op. Het is John en de band, Paul en de band, George en de band.” Door allerlei juridisch getouwtrek zou het formele einde van The Beatles overigens pas op 9 januari 1975 plaatsvinden. [SS]