Classic Rock Mag licht elke week de cruciale momenten uit de carrière van een legendarische band of artiest uit. Welke songs, optredens of gebeurtenissen achter de schermen zijn van grote invloed geweest op de loopbanen van deze iconen? Deze week werpen we een blik op de wonderbaarlijke geschiedenis van Van Halen. 

1. And The Cradle Will Rock… Het gezin Van Halen verhuist naar Amerika

Het is – zeker hier in Nederland – overbekend dat de broertjes Alexander (1953) en Edward (1955) Van Halen een deel van hun kinderjaren doorbrachten in Nijmegen. Vader Jan en moeder Eugenie woonden met Alex en Eddie in een flat aan de Rozemarijnstraat, totdat het gezin in 1962 met slechts een beetje geld en een piano de boot pakte en naar Amerika vertrok (familieleden hadden Jan en Eugenie geïnformeerd over de oneindige mogelijkheden daar). In een interview met Esquire zei de latere gitaargigant Eddie daarover: “We maakten zelfs muziek op de boot. Serieus! Onze vader vroeg ons niet: ‘Wat willen jullie met je levens doen?’, maar zei ons: ‘We moeten geld verdienen’. Zonder muziek hadden we niet overleefd.” Op de website Van Halen News Desk is de onderstaande, bijzondere foto te vinden van het gezin Van Halen op de boot naar Amerika.

VH1

2. Dreams: Alex en Eddie wisselen van instrument

Eenmaal aangekomen in Pasadena, probeerden de Van Halen-broertjes diverse instrumenten uit. In hun allereerste schoolbandje Broken Combs speelde Alex saxofoon en Eddie toetsen, hoewel Alex eveneens overweg kon met de piano. De klassiek getrainde broers probeerden ook de viool uit, terwijl Eddie een drumstel kocht en Alex gitaarles nam. In 1967 vond een cruciale verandering plaats: Eddie liet zijn broer op zijn drumstel spelen en zelf begon hij op Alex’ gitaar te pingelen. De jongens ontdekten snel dat ze meer talent hadden voor elkaars instrumenten en de wisseling werd definitief. Maar goed ook, want anders had de wereld waarschijnlijk nooit kennis gemaakt met Van Halen.

EddieAlexVH

3. I’m The One: Michael Anthony komt bij Mammoth

Eddie en Alex maakten in hun jaren op de middelbare school (eind jaren zestig) deel uit van een band met de naam Genesis. Natuurlijk was er rond deze tijd al een andere groep met deze naam actief. Een leuk detail is dat gitarist Steve Hackett van het ‘echte’ Genesis een voorloper was met de ‘fingertapping’-techniek die Eddie later in de jaren zeventig beroemd maakte. De Van Halen-broers veranderden de naam van hun band in Mammoth, verder bestaande uit de hyperactieve frontman David Lee Roth (die leadzanger werd nadat Mammoth de geluidsinstallatie van Roths eerdere bandje leende) en bassist Mark Stone. Laatstgenoemde werd vervangen door Michael Anthony, eerder actief bij de groep Snake. In een interview zei Anthony over zijn komst bij wat vanaf 1974 Van Halen heette: “Mijn vader trapte me het huis uit! Maar de band was een lokaal succes aan het worden en het was nu of nooit. Ik had mezelf doodgeschoten als de band zonder mij groot was geworden.”

Van Halen

4. Good Enough: Gene Simmons ‘ontdekt’ Van Halen

Hoewel het uiteindelijk producer Ted Templeman was die de rockers een platencontract bij Warner Bros. aanbood, werden de liveshows van Van Halen in 1976 al opgemerkt door Kiss-ster Gene Simmons. Hij besloot in dat jaar een demotape voor de band te financieren. Een aantal van deze tracks werd later uitgewerkt voor diverse Van Halen-albums (zelfs op het recente comebackalbum A Different Kind Of Truth staan enkele songs waar de band in 1976 al aan begonnen was). Het contact met Simmons bleef overigens in stand: Eddie Van Halen zou in 1982 zelfs gevraagd hebben om gitarist van Kiss te worden, zo zei Simmons in een interview met A.V. Club: “Hij kwam langs tijdens de opnames van Creatures Of The Night [Kiss-album] en hij had genoeg van Roth. Hij zei: ‘Ik verlaat de band, zoeken jullie nog een gitarist?’” Simmons raadde Van Halen echter aan om bij zijn eigen band te blijven.

5. Unchained: Debuutalbum

In februari 1978 verscheen het eerste – en beste – Van Halen-album, dat wij eerder dit jaar een welverdiende plek in onze lijst met de tien beste debuutplaten toekenden. De lp sloeg in als een bom, mede dankzij het verbijsterende, razendsnelle gitaarwerk van Eddie Van Halen in onder meer de vaak geïmiteerde instrumental Eruption. In het voorwoord bij het boek Van Halen 101 van Abel Sanchez schrijft de bevriende collega-gitarist Brian May: “In mijn ogen verbreedde Eddie Van Halen het spectrum van elektrisch gitaarspel net zoals Jimi Hendrix bijna een generatie eerder. Niemand dacht dat zoiets mogelijk was, totdat het eerste Van Halen-album geboren was.”

6. Jump! Synthesizers

Ook na het verpletterende debuutalbum bleef Van Halen een hitmachine en een livesensatie, terwijl Eddie keer op keer werd verkozen tot beste gitarist door gitaarmagazines. De albums waren nooit meer zo imponerend als de eerste lp, hoewel we het donkerdere Fair Warning (1981) gerust tot de beste hardrockplaten van het decennium mogen rekenen. Hetzelfde geldt voor de zesde langspeler 1984 (1984), waarop de band commerciëler dan ooit tevoren klonk. Eddie Van Halen speelde op eerdere albums al keyboards, maar nu kwamen de synthesizers meer op de voorgrond. Dat resulteerde in een van Van Halen’s grootste ‘anthems’: Jump, de enige single van de band die in Amerika op nummer 1 terechtkwam.

7. One Foot Out The Door: Exit David Lee Roth, enter Sammy Hagar

1984 bleek ook het laatste Van Halen-album met David Lee Roth als frontman. In zijn autobiografie Crazy From The Heat schrijft ‘Diamond Dave’: “Toen ik Van Halen verliet, was het niet iets waar ik blij mee was. Ik was niet opgelucht. Het was een van de engste momenten uit mijn leven. Ik zag dat Van Halen op een catastrofe afstevende.” Schuldig voelde Roth zich niet: “Ik ben niet ‘Mr. Guilty’, maar de chemie tussen ons werd morbide, het werd dreigend en onproductief. Je kunt het aan de muziek horen, het werd melancholisch na mijn vertrek. Dat is allemaal prima, er is genoeg ruimte voor melancholische muziek, maar het is niet iets waar ik zelf naar streef.” Roth startte een succesvolle solocarrière met een andere gitaarvirtuoos (Steve Vai), terwijl Van Halen hits scoorde met de nieuwe frontman Sammy Hagar (ex-Montrose).

8. You’re No Good: Van Halen III

Met Sammy Hagar was Van Halen dus nog steeds succesvol met hits als Why Can’t This Be Love, When It’s Love en Can’t Stop Lovin’ You. De prima plaat Balance (1995) werd gevolgd door het vertrek van Hagar, waarna een verwarrende periode aanbrak. Er werden opnames gemaakt met tijdelijke zanger Mitch Malloy, maar van deze sessies kwam verder niets terecht. David Lee Roth keerde tot vreugde van veel fans terug, maar deze reünie leverde slechts twee nieuwe tracks op voor de compilatie Best Of Van Halen Volume I (1996). Twee jaar later verscheen er eindelijk een volledig nieuw studioalbum, ditmaal met frontman Gary Cherone, voorheen zanger van Extreme. Het resultaat, Van Halen III, was een tamelijk ongeïnspireerde plaat die vaak in lijstjes met ‘slechtste albums van goede bands’ wordt geplaatst. Het floppen van de plaat zorgde ervoor dat de line-up van Cherone een eenmalige bleef.

9. Finish What Ya Started: Comeback

In het nieuwe millennium werd het akelig stil rondom Eddie Van Halen. De gitaarheld maakte in 2001 bekend dat hij aan kanker leed, maar gelukkig werd hij een jaar later genezen verklaard. Pas in 2004 bracht Van Halen nieuwe muziek uit. Maar naast een tournee leverde de reünie met Sammy Hagar niet meer dan drie tracks voor de compilatie The Best Of Both Worlds op. Hagar besloot zich bezig te houden met zijn solowerk en richtte later met Michael Anthony, Joe Satriani en Chad Smith (Red Hot Chili Peppers) de ‘supergroep’ Chickenfoot op. Ondertussen herenigden de Van Halen-broers zich wederom met David Lee Roth voor een tour in 2007. Michael Anthony werd vervangen door Eddie’s zoon Wolfgang. Uiteraard hoopten veel fans op een nieuw studioalbum, maar die wens kwam pas in 2012 uit, toen A Different Kind Of Truth verscheen. Een comeback van jewelste, want de band klonk in vele jaren niet zo vitaal. Het is natuurlijk afwachten of Van Halen nu voor een langere tijd bij elkaar blijft, maar op een hereniging met Sammy Hagar hoeven we voorlopig niet te rekenen, zo zei de rode rocker onlangs tegen Rolling Stone: “Het hele idee van Van Halen… mensen vragen me steeds weer: ‘Wat als Eddie je belt om te vragen of je weer bij Van Halen komt?’ Ik hoop dat hij dat niet doet. Ik ben er zo klaar mee. Ik ben trots op wat we gepresteerd hebben, en ik zou dat niet weer willen afbreken zoals tijdens de tour in 2004.”