Classic Rock Mag licht elke week de cruciale momenten uit de carrière van een legendarische band of artiest uit. Welke songs, optredens of gebeurtenissen achter de schermen zijn van grote invloed geweest op de loopbanen van deze iconen? Deze week werpen we een blik op de wonderbaarlijke geschiedenis van Led Zeppelin.

1. Your Time Is Gonna Come: Jimmy Page vervangt Jeff Beck bij The Yardbirds

De geschiedenis van Led Zeppelin begint bij een andere band: The Yardbirds, waarin Jimmy Page in 1966 de basgitaar ter hand nam. Hij was al eerder bij de band gevraagd, om Eric Clapton te vervangen als gitarist, maar had toen geweigerd omdat hij zijn lucratieve loopbaan als sessiemuzikant niet wilde opgeven. De vervanger werd uiteindelijk Jeff Beck, maar toen bassist Paul Samwell-Smith vertrok sloot hij zich toch bij de band aan. Al snel ruilde hij de bas in voor de elektrische gitaar, waardoor The Yardbirds nu twee gitaristen had: Beck en Page. Nadat Beck wegging werd er nog één album opgenomen, maar de band begon al snel uit elkaar te vallen. Er moest gezocht worden naar vervangende muzikanten… [SS]

2. What Is And What Should Never Be: Terry Reid staat positie als leadzanger af aan Robert Plant

“Deze jongens zijn mijn vrienden. Er was geen Led Zeppelin op het moment dat Jimmy Page probeerde de band bij elkaar te krijgen en als ik erbij was gekomen, waren ze misschien niet de band geworden die we nu kennen.” Aldus Terry Reid in 2007 in een interview met The Daily Mail. Na het uiteenvallen van The Yardbirds in 1968 heeft Jimmy Page in eerste instantie deze jonge zanger en liedschrijver op het oog, maar Reid slaat het aanbod af, want hij mag al toeren als het voorprogramma van The Rolling Stones. Toch blijkt de muzikant van gigantische waarde voor de toekomst van Led Zeppelin. Het is namelijk Reid die met de suggestie komt om Robert Plant bij Page’s nieuwe band te halen. “Ik belde Jimmy op. Hij vroeg me: ‘hoe ziet de zanger eruit?’ Ik antwoordde: ‘wat bedoel je, hoe ziet hij eruit? Hij lijkt op een Griekse god, maar dat maakt niet uit. Ik heb het over hoe hij zingt. En de drummer [John Bonham dus]  is waanzinnig.” Overigens is Led Zeppelin niet de enige legendarische hardrockband waar Reid de zanger van had kunnen zijn: hij slaat ook een aanbod voor de positie van leadzanger bij Deep Purple af! [DG]

terryreid

3. Hats Off To (Keith) Moon: Keith Moon komt met inspiratie voor bandnaam

Met de komst van de door Terry Reid aanbevolen Robert Plant, die op zijn beurt drummer John Bonham introduceerde, was de lineup van het latere Led Zeppelin bijna een feit. Korte tijd later voegde ook John Paul Jones zich bij het gezelschap en op 12 augustus 1968 ging het viertal voor het eerst de oefenruimte in. Hoewel de bezetting nu die was van het latere Led Zeppelin, zou de band nog een aantal maanden optreden als The Yardbirds en later The New Yardbirds. Bassist Chris Dreja, die na het uiteenvallen van de originele Yardbirds als laatste met Page was overgebleven, had daar toestemming voor gegeven, maar dreigde toch met een rechtszaak toen bleek dat de nieuwe band studiomateriaal ging uitbrengen. Daarom werd er naar een andere naam gezocht. Het werd uiteindelijk Led Zeppelin: een naam die opmerkelijk genoeg te danken is aan The Who-drummer Keith Moon. Hij en bassist John Entwistle weigerden een aantal jaren eerder met o.a. Jeff Beck en Jimmy Page een supergroep te vormen, omdat dit volgens hen zou zinken als een ‘lead balloon’. [SS]

moonplant

4. Whole Lotta Love: de doorbraak

Hoewel de band met Good Times Bad Times in Nederland al een bescheiden succesje boekte, kwam de echte (wereldwijde) doorbraak met Whole Lotta Love, de albumopener en enige single van Led Zeppelin II. Enkel in het Verenigd Koninkrijk kwam het lied niet in de hitparade, maar dat was niet verwonderlijk aangezien het daar niet op single verscheen (de band deed dit nooit in het thuisland, aangezien men vond dat de albums als geheel moesten worden geluisterd). De legendarische riff van het nummer is volgens John Paul Jones ontstaan tijdens een livejam van Dazed And Confused, maar Page ontkent dit. Hij claimt dat de partij is bedacht tijdens de studiorepetities die uiteindelijk tot het materiaal van Led Zeppelin II zouden leiden. [SS]

5. That’s The Way: Folkinvloeden

Terwijl Black Sabbath en Deep Purple in 1970 nieuwe grote namen in de hardrockscene worden, neemt Led Zeppelin juist wat gas terug. De derde lp Led Zeppelin III is akoestischer van aard, wat de band op wisselende reacties van pers en publiek komt te staan. Natuurlijk is folkmuziek van begin af aan al een invloed op de muziek van Led Zeppelin (zo is folkgitarist Bert Jansch van invloed op het spel van Page en is Babe, I’m Gonna Leave You van het debuut een bewerking van een oud folklied), maar deze koerswijziging komt in 1970 kennelijk als een verrassing voor veel fans. In een interview met Uncut zegt Page: “Er waren veel bands rond deze tijd die een hit hadden en bij hetzelfde format bleven. Wat wij deden, was anders. Toen we de studio ingingen, was er geen sprake van dat het derde album zou klinken als het eerste. Net zoals het vierde nooit zou klinken als het derde.” Gezien de folkconnecties van Led Zeppelin is het niet vreemd dat uitgerekend Sanny Denny van de Britse band Fairport Convention meezingt op de vierde lp (in The Battle Of Evermore). [DG]

6. Bron-Y-Aur: Page & Plant schrijven Stairway To Heaven

Tijdens het schrijfproces van Led Zeppelin III had de band zich teruggetrokken in Bron-Y-Aur: een klein buitenhuisje in Wales. Hier zou de band nog vaker terugkeren, en het verblijf was zelfs de naamgever van twee Led Zeppelin-tracks. Ook de tekst van Stairway To Heaven werd er geschreven door Robert Plant, al luisterend naar de muzikale ideeën die Jimmy Page aan de band liet horen. Plant zou later verklaren dat de tekst haast automatisch op papier kwam, en hij bijna van zijn stoel viel toen hij het zelf teruglas. Een hogere macht aan het werk? Religieuze fanatici beweren in ieder geval dat er duivelse boodschappen zijn te horen wanneer je de track achterstevoren draait, wat het nummer ongetwijfeld nog legendarischer heeft gemaakt dan het anders geweest zou zijn. Een andere controverse rondom het nummer: het begin van het nummer zou wel erg lijken op het nummer Taurus van Spirit. Toeval? Waarschijnlijk niet, want Zeppelin stond ooit in het voorprogramma van die Amerikaanse band. [SS]

7. The Song Remains The Same: Amerikaanse tour in 1973

Enkele van de beroemdste concerten van Led Zeppelin vonden plaats op 27, 28 en 29 juli 1973, toen de band optrad in de beroemde Madison Square Garden in New York. Dat is natuurlijk voor een deel te danken aan de film die er uiteindelijk van verscheen: The Song Remains The Same (1976). Maar tijdens deze tour bevonden de bandleden zich ook op een artistiek en commercieel hoogtepunt, zo bewijzen de opnames van deze legendarische concertfilm en de gelijknamige live-dubbelaar (zeker de opgepoetste versie die in 2007 uitkwam). Tot in 2003 de titelloze dvd-set en bijbehorende cd-release How The West Was Won verschenen, gaf The Song Remains The Same het beste weer waarom Led Zeppelin een van de beste livebands op aarde was. Zoals in de film te zien is, had het bezoek van het viertal aan Madison Square Garden ook een nare bijsmaak. Net voor de laatste show werd namelijk een behoorlijk bedrag van meer dan 200,000 dollar gestolen uit het New Yorkse hotel waar de band verbleef. [DG]

8. Dazed And Confused: De dood van John Bonham

Op 25 september 1980 kwam een tragisch einde aan het leven van John Bonham, de man die wij eerder dit jaar net achter Keith Moon plaatsten als beste rockdrummer aller tijden. De dan slechts 32 jaren jonge ‘Bonzo’ was op zijn zachtst gezegd nooit vies van alcohol en na zijn dood bleek dat de drummer maar liefst veertig wodkashots achterover had geslagen. Als gevolg van zijn overmatige alcoholgebruik stierf hij in zijn slaap na het inademen van zijn eigen braaksel. Bonhams dood betekende ook het einde van Led Zeppelin. Op 4 december werd de breuk officieel aangekondigd in een kort persbericht. In het jaar erna probeerde Jimmy Page met twee ex-leden van Yes (Chris Squire en Alan White) de supergroep XYZ van de grond te krijgen, waarbij hij ook Robert Plant probeerde te betrekken. Daar kwam weinig van terecht en de twee voormalige Led Zep-collega’s gingen ieder hun eigen weg (hoewel Page in 1984 wel meewerkte aan Plant’s band The Honeydrippers). [DG]

9. Good Times Bad Times: Live Aid

Het had zo mooi kunnen zijn. Sterker nog: het had zo mooi móeten zijn: een reünie van Jimmy Page, Robert Plant en John Paul Jones tijdens Live Aid. Het liep anders. Led Zeppelin leverde een uiterst rommelige en slecht uitgevoerde set af. Jimmy Page gaf later Phil Collins (die dag één van de plaatsvervangers van de overleden John Bonham) hiervan de schuld: “Hij had niet geoefend. Dat kan in een popband, maar niet in Led Zeppelin”. Maar er was meer dan alleen een slordige Genesis-drummer verantwoordelijk voor dit fiasco. De gitaar van Page was vals, Plant zong schor en zo kunnen we nog wel even doorgaan. De band zag zelf ook in dat dit helemaal verkeerd was gegaan, en gaf geen toestemming om het optreden toe te voegen aan de in 2004 verschenen DVD-uitgave van Live Aid. [SS]

10. Celebration Day: De (eenmalige?) comeback

De teleurstelling van de twee reünieshows in de jaren tachtig werd in de jaren negentig al een beetje weggenomen met de succesvolle tour van Page & Plant. Toch snakten duizenden fans over de hele wereld – zeker degenen die in de jaren zeventig te jong waren om de band in actie te zien – naar een reünietour van de beste hardrockband aller tijden. Een tour kwam er niet, maar op 10 december 2007 gaven John Paul Jones, Jimmy Page en Robert Plant samen met John Bonhams zoon Jason een ongelooflijk concert in de O2 Arena in Londen, ter ere van de een jaar eerder overleden Ahmet Ertegun (platenbaas van Atlantic Records). Zij die een felbegeerd kaartje wisten te bemachtigen, voelden zich waarschijnlijk even de gelukkigste mensen op aarde (en uiteraard zagen ook wij groen van jaloezie). Gelukkig ligt sinds vorig jaar de cd/dvd-set Celebration Day in de winkels, met opnames van het schitterende concert. Helaas heeft tot op heden geen vervolgoptreden plaatsgevonden. Volgens Page was Plant te druk met zijn samenwerking met countryzangeres Alison Krauss. De overige bandleden repeteerden vervolgens met verschillende andere rockzangers (naar verluidt onder anderen Myles Kennedy en Steven Tyler), maar daar kwam toch niets van terecht. Zelfs Bill Clinton wist de heren niet bij elkaar te krijgen voor het ’12-12-12’-benefietconcert vorig jaar. Wel zei Plant in februari toch open te staan voor een reünie in 2014. Samen met de duizenden andere Led Zep-fans blijven wij hopen… [DG]