Classic Rock Mag licht elke week de cruciale momenten uit de carrière van een legendarische band of artiest uit. Welke songs, optredens of gebeurtenissen achter de schermen zijn van grote invloed geweest op de loopbanen van deze iconen? Deze week werpen we een blik op de wonderbaarlijke geschiedenis van Meat Loaf.

1. (I’d Love To Be) As Heavy As Jesus: Meat Loaf krijgt zijn naam

Het zou natuurlijk logisch zijn om dit artikel te beginnen met het verhaal over de herkomst van Meat Loafs naam. Helaas is dat makkelijker gezegd dan gedaan, want niemand weet eigenlijk precies waar de naam vandaan komt. Vele verschillende verhalen hebben door de jaren heen de ronde gedaan en Meat Loaf zelf wil er weinig over kwijt. “Namen en leeftijden kunnen me gestolen worden. Dus lieg ik voortdurend.” Dat de omvang van de als Marvin Lee Aday geboren zanger er iets mee te maken heeft lijkt vrij plausibel, evenals het feit dat hij tijdens zijn schooltijd al de bijnaam Meat had.

Meat Loaf

2. What You See Is What You Get: De eerste muzikale avonturen

De naam Meat Loaf werd eind jaren 60 voor het eerst publiekelijk gebruikt in het eerste bandje van de zanger: Meat Loaf Soul. Tijdens de opnames van een vroege track zong hij een dusdanig hoge noot dat de studiomonitor het niet aankon. Hij kreeg meteen drie platencontracten aangeboden die hij allemaal afwees. In plaats daarvan stortte hij zich op het theater, om precies te zijn musical. Hij deed auditie voor Hair en werd aangenomen. Hier werd hij opgemerkt door een sublabel van Motown, waarvoor hij samen met zangeres Stoney Murphy een plaat uitbracht als ‘Stoney & Meatloaf’. Het album flopte, maar werd na het succes van Bat Out Of Hell meerdere keren opnieuw uitgebracht.

3. The Monster Is Loose: Meat Loaf ontmoet Jim Steinman

Na deze teleurstelling keerde Meat Loaf terug naar de musicalwereld. Hij hervatte zijn rol in Hair (ditmaal op Broadway!) en deed auditie voor een stuk met de naam More Than You Deserve, geschreven door ene Jim Steinman. Tijdens de auditie zong Meat Loaf het nummer (I’d Love To Be) As Heavy As Jesus van de Stoney & Meatloaf-plaat, waarna Steinman droog opmerkte: “Well, I think you’re heavy as two Jesuses.” Meat kreeg de rol en een muzikale vriendschap was geboren. Steinman wilde op zijn beurt meer de kant van de rockmuziek op en schreef de minimusical Neverland, bestaande uit de tracks Bat Out Of Hell, Heaven Can Wait en The Formation Of The Pack, dat later werd herschreven tot All Revved Up With No Place To Go. Beide mannen vonden dit materiaal zo sterk, dat ze er een volledig album aan wilden ophangen…

Meat & Jim

4. California Dreamin’: Filmcarrière

Maar zo ver was het nog niet. Via zijn musicalbezigheden kwam Meat Loaf terecht in The Rocky Horror Picture Show, en speelde in 1975 ook mee in de verfilming daarvan. Het was het begin van een zijcarrière die ook na zijn doorbraak als rockartiest belangrijk zou blijven: hoewel het theater al snel vaarwel werd gezegd, bleef Meat regelmatig in films spelen. Vooral in Fight Club was de zanger memorabel. Hoewel Meat Loaf daarin geen bijzonder grote rol heeft, wist hij wel te imponeren als clublid Bob Paulson. Opmerkelijk genoeg moest de hij een fatsuit dragen voor die rol, om hem zijn ‘bitch tits’ te geven. In werkelijkheid was hij in die periode (voor zijn doen) opmerkelijk slank.

5. All Revved Up With No Place To Go: Niemand wil Bat Out Of Hell.

Toen de minimusical Neverland eenmaal was uitgewerkt tot het repertoire dat uiteindelijk Bat Out Of Hell zou gaan vormen, was het tijd om op zoek te gaan naar een platenmaatschappij. Maar dat bleek niet eenvoudig. Sowieso had niemand echt wat op met het vrij vreemde materiaal dat Steinman had geschreven, maar ook de audities waren op zijn zachtst gezegd bijzonder. In plaats van demo’s te draaien, zong Meat de nummers live terwijl Steinman hem begeleidde op de piano. Afwijzing na afwijzing volgde. “Soms leek het erop dat er platenlabels werden opgericht om ons nog een keer af te kunnen wijzen,” zei Meat Loaf in de Classic Albums-documentaire over Bat Out Of Hell. Achteraf bleek dit een zegen, want het zorgde ervoor dat het duo in contact kwam met Todd Rundgren, die wel wat zag in het album en het op eigen kosten wilde produceren. Rundgren drukte uiteindelijk een zeer belangrijke stempel op het geluid van de plaat. Op de impact na de uiteindelijke release hoeven we hier niet uitgebreid in te gaan: het is veilig om aan te nemen dat we Meat Loaf zonder Bat Out Of Hell nooit gekend zouden hebben.

6. Keep Driving: Bad For Good gaat niet door

De uitgebreide wereldtournee die op Bat Out Of Hell volgde, was een zware voor Meat Loaf. Lichamelijk, maar vooral ook geestelijk ging hij steeds verder achteruit. De cocaïne werd rijkelijk gesnoven en op een gegeven moment kreeg de zanger een zenuwinzinking. Ondertussen was Steinman bezig geweest met de opvolger voor Bat Out Of Hell: het album Bad For Good. Tijdens de opnames van deze plaat verloor Meat Loaf echter om onbekende, maar waarschijnlijk psychische redenen de mogelijkheid om te zingen. Onder druk van de platenmaatschappij werden de tracks daarom maar ingezongen door Steinman en Rory Dodd en uitgebracht als Jim Steinman-plaat. Als Meat Loaf-album zou het indrukwekkende Bad For Good ongetwijfeld veel legendarischer zijn geworden. Het beduidend minder sterke Dead Ringer werd uiteindelijk wél de echte opvolger van Bat Out Of Hell, maar wist bij lange na niet de status van zijn voorganger te bereiken.

7. Fallen Angel: De matige jaren 80

Hoewel alle songs op Dead Ringer door Jim Steinman waren geschreven, had hij zich verder nauwelijks bemoeid met de plaat. En dat was te horen. Daarna ging het dan ook al vrij snel bergafwaarts. Op opvolger Midnight At The Lost & Found deed de componist helemaal niet meer mee, al zou hij naar verluidt Total Eclipse Of The Heart hebben aangeboden, dat later een gigantische hit werd voor zangeres Bonnie Tyler. Het album, alsmede de rest van de platen die Meat Loaf in de jaren 80 uitbracht, was een commerciële en artistieke flop te noemen. Dieptepunt was toch wel Blind Before I Stop uit 1986, geproduceerd door Frank Farian: het brein achter de ultragladde commerciële pop van Boney M. en Milli Vanilli.

8. Rock And Roll Dreams Come Through: Succes opnieuw opbouwen

De constante afname van succes had grote gevolgen voor Meat Loaf, zowel op persoonlijk als financieel vlak. Het floppen van Blind Before I Stop had hem in een faillissement gedreven, en de zanger zag in dat hij nu toch echt stappen moest ondernemen om zijn carrière weer op de rails te krijgen. Hij besloot de boel vanaf de grond compleet opnieuw op te bouwen, door te gaan spelen in kleine clubs en op die manier langzaam zijn publiek weer te laten groeien. Het lukte: Meat Loaf kreeg langzaamaan weer een grotere groep trouwe volgelingen en de zalen waar hij speelde werden weer groter. Tot hij op een gegeven moment weer op het niveau van Bat Out Of Hell zat en stadions wist uit te verkopen. In 1990 was het voor zowel Meat Loaf als Jim Steinman dan ook duidelijk: de tijd was rijp voor een vervolg op Bat Out Of Hell.

9. Back Into Hell: Bat Out Of Hell II

En dat ze daarmee de juiste beslissing hadden genomen, bleek wel toen uiteindelijk in 1993 Bat Out Of Hell II verscheen. Mede dankzij de fanschare die Meat Loaf met het toeren weer had opgebouwd, alsook het feit dat Bat Out Of Hell II gewoon weer een ouderwets sterk album was, werd de comeback groots en succesvol. De single I’d Do Anything For Love (But I Won’t Do That) leverde Meat Loaf zelfs een Grammy op. In 2006 zou er ook nog een Bat Out Of Hell III verschijnen, maar die was dan weer minder memorabel. Wellicht omdat Steinman hier opnieuw een vrij kleine rol in speelde: op het componeren van een deel van de tracks na was hij niet bij dat album betrokken.

10. Blind Before I Stop: De latere jaren

Na Bat Out Of Hell II verliep de carrière van Meat Loaf redelijk stabiel. Regelmatig verschenen er albums, die allemaal niet zo memorabel waren als de eerste twee delen van Bat Out Of Hell, maar er zowel artistiek als commercieel zeker mochten zijn. Meat ging daarnaast door met acteren en baarde af en toe opzien door de manier waarop hij zichzelf in de media presenteerde. Dieptepunt daarvan was toch wel ’s mans dramatische vertolking van het Amerikaanse volkslied in 2012, wat maar weer eens illustreerde wat de concert bezoekende fans al langer wisten: de stem van de man is niet meer wat het geweest is. Mede daardoor besloot Meat Loaf dit jaar een punt achter zijn bestaan als tourartiest te zetten: met een reeks optredens nam hij afscheid van Europa. Albums hoopt hij echter wel te blijven uitbrengen: voor eind dit jaar is naar verluidt een kerstalbum gepland en onder de titel Brave And Crazy werkt hij aan een reguliere nieuwe plaat, waarop ook songs van Jim Steinman komen te staan.