Sebastian Bach deed onlangs Europa aan, om zijn derde officiële soloalbum Give ‘Em Hell te promoten. Een plaat waarmee hij duidelijk laat horen dat zijn roots in de heavy metal liggen. Desondanks wist Bach solo nooit dezelfde roem te verwerven als in zijn Skid Row-tijd. Iets waar de flamboyante, ‘good looking’ en tikje arrogante zanger best wel eens moeite mee heeft. Maar Bach is van meer markten thuis: het rockicoon werkt momenteel aan zijn eerste boek: een biografie.

Je nieuwste album, Give ‘Em Hell, is een stuk steviger dan diens voorganger, Kicking And Screaming. Een bewuste keuze?
“Ik hoor van meer mensen dat ze Give ‘Em Hell ‘heavier’ vinden dan mijn eerdere soloalbums. Maar Angel Down, uit 2007, was ook behoorlijk hard. In ieder geval heb ik er niet bewust op ingezet om met Give ‘Em Hell een stevigere toon aan te slaan. Met een dergelijke gedachte ga ik in ieder geval niet de studio in. Een album moet vooral goed voelen, ik moet het steeds opnieuw willen horen. Ik luister altijd naar mijn nieuwe nummers tijdens het hardlopen: ik ren meestal 11,5 kilometer. De dingen die me opvallen, en niet perfect zijn, pas ik vervolgens aan. Hierdoor maak ik mezelf en mijn producer helemaal gek, haha. Het resultaat is wel een album waar ik honderd procent achter sta en waar ik trots op ben, ongeacht wat anderen ervan vinden. Daarbij is het ook een perfect album geworden om te luisteren tijdens het hardlopen! Misschien heeft Give ‘Em Hell ook wel zo’n stevige sound vanwege de vele heuvels in de omgeving van LA.”

Dus als je in Nederland, waar vrijwel geen heuvels zijn, je rondjes had gerend was  de plaat wellicht een stuk softer geweest?
“Misschien wel, ja, haha. Maar het album is goed zoals het is. Wat mijn persoonlijke favorieten zijn van het album? Het nummer Temptation,  dat heeft een bepaalde harmonie in zich, en All My Friends Are Dead.”

De afgelopen jaren heb je veel verschillende dingen gedaan, ook op televisie. Zo was je onlangs te zien in de Amerikaanse  show Sing Your Face Off waarin je optrad vermomd als onder meer Freddie Mercury en Lady Gaga. Wat is jouw motivatie om dit te doen?
“Dat is heel simpel: met dergelijke dingen verdien ik veel meer dan dat ik een ‘gewoon’ concert geef. En de rekeningen moeten toch betaald worden. Maar als ik ergens ‘ja’ tegen zeg, sta ik er ook helemaal achter. Ik vind Lady Gaga ook geweldig. Ik mocht trouwens zelf mijn outfit kiezen. Daarop ging ik voor een outfit met stilettohakken . Sinds ik ooit een foto van Mötley Crüe op hoge hakken zag, wilde ik dat ook. Maar jeetje, dat viel tegen, zeg. Op dergelijke schoenen valt gewoonweg niet te lopen! Hoe doen jullie dames dat toch?”

Als soloartiest heb je nooit het succes van Skid Row kunnen evenaren. Is het frustrerend om niet verder te komen dan de kleinere zaaltjes?
“Natuurlijk speel ik liever in grote zalen of stadions, voor een grote menigte. Maar als dat niet kan of lukt, doe ik het hiermee. Want ik vind het nog altijd geweldig om muziek te maken. Zingen heeft echt mijn leven veranderd. Tijdens mijn jeugd in Canada zong ik in een kerkkoor, maar op mijn kamer oefende ik nummers van Rush en The Police. Ik was in die tijd niet echt populair op school, hing de clown uit om aandacht te krijgen. Tot ik op een keer Roxanne van The Police zong in het openbaar. Ieders mond viel open! Vanaf dat moment werd ik gerespecteerd en stonden de meisjes in de rij. Mijn eerste echte optreden was op een schoolavond, waar ook leerlingen van de meisjesschool naartoe kwamen. Ik was toen een jaar of 13 en vond het doodeng: het eerste nummer heb ik met mijn ogen dicht gezongen!”

Van die verlegen, onzekere jongen is nu weinig meer over…
“Nee, maar op het podium ben ik soms nog wel een clown: rock ‘n roll is ook ‘fun’!”

Je woonde jarenlang in New Jersey, maar verhuisde enkele jaren geleden naar Los Angeles. Is dat een groot verschil?
“Zeker weten! L.A. is het paradijs. Altijd 22 graden, dat is perfect. In New Jersey regent het meestal. Daarbij is L.A. een echte ‘rock & roll-city’. Overigens kwam mijn opa ook uit Californië, dus ik heb wel ‘iets’ met deze staat.”

Je hebt al zo veel gedaan en bereikt. Welke wensen en plannen heb je nog voor de toekomst?
“Ik werk op dit moment aan een boek over mijn eigen leven, met daarin onder meer aandacht voor mijn tijd bij Skid Row. Ik werd hiervoor benaderd door Uitgeverij HarperCollins. In eerste instantie wilden ze een ‘cowriter’ aan me koppelen, maar ik zag het niet zitten dat iemand anders zijn mening over mij ging geven. Toen heb ik een paar proefpagina’’s geschreven en daarover was men heel enthousiast. Daarop kreeg ik groen licht om door te gaan. Wanneer het boek klaar is, weet ik nog niet precies. Houd het maar op 2015.”

Tot slot: wil je nog iets zeggen tegen je fans?
“Bedankt voor ’25 years of rock’n roll’, ik waardeer jullie support! En natuurlijk: koop Give ‘Em Hell en straks mijn boek!”