Zijn werk bij de legendarische acts Cockney Rebel en Thin Lizzy liggen al ver achter hem, maar Snowy White – die morgen als gitarist in de band van Roger Waters te zien is in Amsterdam – was toch bereid om herinneringen op te halen aan zijn korte tijd bij beide bands. Wij spraken met ‘Captain Sensible’, zoals hij ooit door zijn Thin Lizzy-collega’s genoemd werd.

“Ik had nooit grote plannen voor een carrière”, vertelt de als Terrence Charles White geboren gitarist terwijl hij zijn schouders ophaalt, “Ik wilde gewoon gitaar spelen. Zolang ik maar niet hoefde te werken, haha. Het duurde een paar jaar om de juiste contacten te vinden en mijn eigen weg te vinden. Ik was een erg beperkte muzikant, ik kon niet zo veel op de gitaar als bijvoorbeeld een sessiemuzikant. Ook de afgelopen veertig jaar heb ik geen nieuwe technieken meer geleerd. Ik doe eigenlijk nog steeds hetzelfde als toen ik vijftien was.”

De eerste beroemde band waarin White in de jaren zeventig speelt, is de glamrockformatie Steve Harley & Cockney Rebel, vooral bekend van de hit Make Me Smile (Come Up And See Me): “Een vriend van me, Jim Cregan, speelde leadgitaar in Cockney Rebel. Later zat hij in de band van Rod Stewart. Steve [Harley], de zanger, speelde slaggitaar, maar daar wilde hij mee stoppen, zodat hij meer de entertainer kon uithangen op het podium. Dankzij Jim kwam ik in de band terecht, net nadat ze een nummer 1-hit hadden met Make Me Smile. Opeens speelde ik slaggitaar in een band waarbij vijftienjarige meisjes zo hard naar Steve schreeuwden dat ik mezelf niet kon horen. En ik stond nog wel voor mijn versterker! Dat was ik snel zat. Ik was ook niet zo weg van Cockney Rebel. Ik bedoel, het was een prima band, maar niet geschikt voor mij. Op een gegeven moment kreeg Steve het idee om ons vreemde pakken te laten dragen. Dat was het moment waarop ik de band moest verlaten, haha.”

Thin Lizzy

Na een avontuur met Pink Floyd – live en in de studio – voegt White zich bij Thin Lizzy, waar hij zich naar eigen zeggen compleet misplaatst voelde: “Mijn bijnaam was Captain Sensible, omdat ik altijd vroeg ging slapen en vroeg weer opstond. Soms ging ik ’s ochtends naar beneden om te ontbijten en kwamen Phil [Lynott] en Scott [Gorham] net binnen van een nachtje stappen. Dat werkte niet. Phil was een interessante man. Hij was een goede frontman, maar het klikte niet echt tussen ons, ook omdat hij drugs gebruikte en dus de hele nacht wilde opblijven. In de studio was hij een perfectionist en dat ben ik niet. Ook op het podium paste ik duidelijk niet bij de rest. Ik probeerde het wel. Er waren mensen die me hierom bekritiseerden, maar dat maakte me weinig uit. Anderen zeggen juist dat enkele van de beste Thin Lizzy-opnames uit mijn periode bij de band kwamen.”

Inmiddels heeft White Thin Lizzy ver achter zich gelaten. Hij zegt niet meer naar de platen te luisteren en zijn oude collega’s heeft hij de afgelopen jaren niet meer gesproken: “Ik zag Scott zo’n zes jaar geleden nog, maar daarna niet meer. Onlangs speelde Thin Lizzy in Australië met Kiss. Dat weet ik omdat de geluidsman van de Roger Waters-shows ook betrokken was bij de Australische tour van Kiss. Hij mailde me: ‘Raad eens wie er in het voorprogramma van Kiss staat? Thin Lizzy! De groeten van Scott en Brian [Downey].’”

Geen wensen meer

Inmiddels toert de 65-jarige gitarist met Roger Waters, maar met andere grote namen hoeft hij niet meer zo nodig op te treden. “Ik hoef met niemand meer samen te werken. Ik ben dol op het werk van Jeff Beck, maar ik hoef niet met hem te spelen. Ik zit liever in het publiek en dat doe ik soms ook. Het zou best een interessante samenwerking kunnen zijn met Jeff, maar ik luister liever naar hem.”

White herinnert zich een optreden met een andere gitaarheld, begin jaren tachtig. Dat pakte niet helemaal uit zoals hij gehoopt had: “Ik deed mee tijdens een show van Carlos Santana in de Royal Albert Hall in Londen. Er was een jam aan het einde en de aankondiger zei tegen het publiek: ‘Zijn naam is Snowy White en hij speelt in de band van Peter Green.’ Van tevoren hadden Carlos en ik het namelijk over Peter’s album In The Skies gehad, waar ik op meespeelde. De volgende dag stond er een lovende recensie in de krant, met de tekst: ‘Aan het eind kwam Peter Green het podium op en hij speelde geweldig!’ Daar baalde ik natuurlijk goed van, haha. Maar het was toch een leuke ervaring.”

Foto: Cristel Brouwer