Het meest recente album van Wishbone Ash, Blue Horizon (2014), werd beloond met zeer goede kritieken en gaf aan dat de band nog steeds springlevend is. Onlangs verzorgden de progressieve rockers een optreden in Heerlen en voor de show, net na de soundcheck, had ik een interview met Andy Powell, de nog enige overgebleven originele gitarist van Wishbone Ash.

In 2014 kwam Blue Horizon op de markt en de reviews waren over het algemeen erg goed, maar heeft het album ook goed verkocht?
“Zoals je weet worden er bijna geen cd’s meer gekocht tegenwoordig, met dank aan Spotify natuurlijk. Maar er zijn vorig jaar meer platen dan cd’s verkocht, dus dat is dan weer een zeer positieve ontwikkeling. Van Blue Horizon zijn ongeveer 10,000 exemplaren verkocht per land waar wij nog vaak optreden, dus we mogen niet klagen. De dagen dat je van een enkel album, zoals Argus, miljoenen exemplaren verkocht, zijn helaas niet meer. En die gloriedagen zullen ook nooit meer terugkomen, denk ik.”

Wishbone Ash is nog steeds zeer populair in Duitsland. Heb je daar een verklaring voor?
“Dat klopt. We zijn nooit gestopt met toeren in Duitsland en de fans verwachten dan ook dat we komen. Zij gaan dan heel trouw naar onze shows. Elk jaar in januari komen de Duitse fans in behoorlijk grote aantallen naar onze optredens en het lijkt steeds meer op een familiereünie als we daar weer spelen.”

Is er een significant verschil tussen Duitse en Nederlandse fans?
“Zeker weten! Nederlanders zijn veel relaxter. Ze drinken meer en bovendien is het zalencircuit in Nederland beter gestructureerd en georganiseerd. Dit komt mede door het feit dat de steden de podia financieel ondersteunen en dat is iets wat in Amerika totaal ondenkbaar is, want dat riekt naar socialisme. En zoals je weet zijn Amerikanen als de dood voor het socialisme in welke vorm dan ook.”

Wat is de slechtste zaal waar je ooit gespeeld hebt?
“Ha, leuke vraag! Dat is toch al weer een behoorlijke tijd geleden, toen we vaker in van die idiote zogenaamde punkclubs speelden waar alles kapotgeslagen en vernield was. Toen was dat een hype, een rockband liet toen altijd een spoor van destructie achter zich, maar gelukkig zijn die tijden voorbij. Zelfs hardcore metalbands willen tegenwoordig een fatsoenlijke zaal met alles erop en eraan!”

Blue Horizon is jullie 24ste studioalbum, maar slechts twaalf van die platen eindigden in de charts. Stoort dat je niet?
“24 studioalbums, echt waar? De tijden zijn nogal veranderd als je naar de rockmuziekwereld kijkt, want in het verleden hadden we vette platencontracten en moesten we onze platenmaatschappijen en producenten bevredigen. Die dagen zijn er, misschien gelukkig, niet meer. Nu moeten we onszelf tevreden stellen en we spelen gelukkig nog heel graag. We zijn graag op tournee en we houden nog steeds van het publiek dat ons steunt en toejuicht. Sinds het ontstaan van kutprogramma’s als X-Factor en Idols, komen er zelfs veel jongeren naar onze shows en zij zien en horen dan hoe echte muziek gemaakt wordt! En meestal vinden ze het nog leuk ook en zo krijgen we er ook weer nieuwe, jonge fans bij.”

Zij zien en horen dan dat jullie echt kunnen spelen!
“Ja, precies! Maar, weet je, het is wat het is. Wij gaan in ieder geval gewoon door met toeren.”

Veel muziekjournalisten noemen Wishbone Ash een classic rockband. Vind jij dat een compliment?
“Men noemt ons ook wel twingitaarrock, erfenisrock, progrock, dinosaurusrock; het maakt mij allemaal niet zo veel uit zolang de fans maar naar onze optredens komen. In de jaren zeventig was het heel belangrijk om een individuele muziekstijl te hebben, dus had je trendsetters zoals Yes, Jethro Tull, Deep Purple en Wishbone Ash. Dat is waar wij vandaan komen! Labels zijn typisch iets voor de pers!”

Is Argus nog steeds jullie beste album?
“Als je mij dat twintig jaar geleden gevraagd had, dan had ik waarschijnlijk met nee beantwoord. Maar als ik nu terugkijk op al die jaren dan denk ik toch dat Argus definieert wat Wishbone Ash eigenlijk is. Ja, het is ons beste album ooit.”

Een paar maanden geleden is jouw biografie Eyes Wide Open verschenen, hoe zijn de reacties daarop?
“Veel mensen kochten het boek na een Wishbone Ash-optreden en ik heb best veel positieve reacties ontvangen. Veel lezers vinden het een zeer interessant en boeiend verhaal. Natuurlijk verwacht iedereen in een rockbiografie seks, drugs en rock & roll en dat staat er natuurlijk ook in, maar met mate, haha. Eyes Wide Open is echter ook een muziekdocument over de fantastische muziekjaren van de jaren vijftig, zestig en zeventig. Het gaat over het leven on the road, maar het behelst ook lichte filosofische aspecten en wat je als mens leert van het bestaan als reizende muzikant. Ik ben inmiddels de hele wereld rondgereisd en ik kan je vertellen dat ik heel wat geleerd heb van die bezoeken aan totaal verschillende landen en continenten. Ik ben zeer geïnteresseerd in politiek en als je de wereld rondreist dan kun je met eigen ogen zien hoe politiek werkt, of niet natuurlijk. Je ziet hoe het leven in elkaar zit en dat is gewoon heel interessant en waardevol. Ik beveel het dan ook van harte aan. Vooral politici zouden veel meer moeten reizen en de wereld verkennen en analyseren.”

Denk je dat er ooit een reünie zou kunnen zijn van Wishbone Ash met Ted Turner, Martin Turner, Steve Upton, Laurie Wisefield en jijzelf in de gelederen?
“Je bedoelt echt met die vijf mannen? Dat klinkt heel interessant, maar ik denk toch dat het geen goed idee is. Het is wel een zeer romantisch idee. Als er ooit een Wishbone Ash-reünie zou plaatsvinden, dan moet dat vanuit het hart gebeuren en zeker niet vanwege een grote som geld. Maar volgens mij doet Ted helemaal niets meer in de rockmuziek. Laurie zou nog wel een optie zijn, maar Steve drumt al jaren niet meer. Dat zou dus echt een probleem worden, want de drummer moet toch met het tempo meekunnen en dat lukt met Steve denk ik niet meer. De band zoals die nu is, is echter een van de beste Ash-bezettingen ooit. Wij zijn anno 2016 een uiterst solide rockband en bovendien zijn we allemaal goede vrienden van elkaar. Wat wil je nog meer? De naam Wishbone Ash is voor mij heel belangrijk, dus we gaan zo door zoals nu.”

Wat bevalt jou het beste aan het leven als muzikant?
“Op tournee gaan en live spelen lijkt voor mij heel veel op een groot familieleven. Door het wereldwijd toeren creëren we een hele grote Wishbone Ash-familie en elke keer als ik weer in Nederland, Duitsland, Zuid-Afrika of Engeland ben, ontmoet ik oude vrienden en dat vind ik fantastisch. We zitten allemaal op dezelfde golflengte, we houden allemaal van goede rockmuziek en we discussiëren daar allemaal graag over. Dat is gewoon heerlijk.”

Wat bevalt jou het slechtste aan het leven als muzikant?
“Slechte koffie, haha.”

Wat zijn je plannen voor de nabije toekomst?
“Ik zou graag een album maken met veel akoestische gitaren en ik zou graag eens een heleboel Wishbone Ash-nummers willen spelen die we de laatste jaren niet meer gespeeld hebben. Rarities, zeg maar. Nummers van Live Dates en Argus spelen we al heel lang, dus het wordt ook eens tijd voor andere tracks, we hebben 24 studioalbums, dus keuze genoeg.”