Elke week licht Classic Rock Mag een ‘verborgen juweel’ uit, een plaat die om wat voor reden dan ook totaal ondergewaardeerd werd of tot vandaag de dag onderbelicht bleef. Deze week is dat Armchair Theatre van Jeff Lynne.

Het was een erg sterke plaat die goede recensies kreeg, maar toch ging Armchair Theatre van Jeff Lynne in 1990 keihard aan het grote publiek voorbij. Jarenlang was het album nieuw niet verkrijgbaar, maar vanaf volgende week ligt er dan eindelijk een geremasterde heruitgave in de schappen. Tijd dus om het eerste solowerk van de ELO-frontman de aandacht te geven die het verdient.

Qua productie is Armchair Theatre een schoolvoorbeeld van alles wat Jeff Lynne eind jaren 80/begin jaren 90 produceerde: wie gek is op de sound van Traveling Wilburys (en aanverwante platen zoals Full Moon Fever van Tom Petty) komt met deze plaat zeker aan zijn trekken. Het is dan ook eigenlijk helemaal niet verwonderlijk dat George Harrison regelmatig opduikt als gitarist en achtergrondzanger, en dat hij en Petty in de clip van de eerste single Every Little Thing meedoen.

Waarom dit album door het grote publiek niet omarmd werd? Daar kunnen we alleen maar naar gissen. De kans is groot dat mensen weinig behoefte hadden aan een soloplaat van Lynne en liever een nieuwe cd van ELO wilden hebben. Maar het zou ook kunnen dat juist de draken Secret Messages (1983) en Balance Of Power (1986) nog te vers in het geheugen lagen en men daarom geen vertrouwen had ik de kwaliteit van Armchair Theatre. Geheel onterecht, want er zijn hier geen synthesizerfratsen op terug te vinden en ook qua composities biedt de plaat veel meer dan wat Lynne in zijn laatste ELO-jaren had laten zien, getuige een prachtige single als Lift Me Up.

Toch worden de banden met ELO ook weer niet helemaal verbroken. Hier en daar sijpelt dat kenmerkende geluid er toch nog duidelijk doorheen (zoals bij de hierboven vermeldde single Every Little Thing). Daarnaast is Richard Tandy op verschillende nummers als toetsenist aanwezig. Hij is de persoon die (naast uiteraard Jeff Lynne) aan de meeste ELO-albums een bijdrage heeft geleverd. Alleen op de titelloze debuutplaat (1971) was hij niet aanwezig. Op Armchair Theatre speelt hij piano op onder meer September Song.

September Song is één van de drie covers die naast Lynne’s eigen composities op het album prijken. Een andere cover is die van Stormy Weather, een compositie uit 1933 die eerder werd vertolkt door artiesten als Frank Sinatra, Billie Holiday en Etta James. Op zijn eigen versie (opgenomen als eerbetoon aan zijn overleden moeder) lijkt het op sommige momenten haast alsof Lynne het stemgeluid van de betreurde Roy Orbison probeert te benaderen.

Een muzikaal buitenbeentje op het album is Now You’re Gone: dankzij de percussie en bepaalde zanglijnen heeft het nummer een Oosterse sfeer. In combinatie met de heerlijke melodie die Lynne met zijn kenmerkende stem prachtig neerzet, is dit zonder twijfel één van de hoogtepunten van Armchair Theatre.

Een ander hoogtepunt is de wat korte afsluiter Save Me Now. Het nummer heeft een fijne sfeer, maar vooral ook een ijzersterke tekst over de aarde die een smeekbede doet aan de mensheid om toch eens wat beter op het milieu te passen. “Remember all those trees I had – but now there ain’t a lot.”

Op de volgende week te verschijnen remaster van het album zal naast de nog nooit eerder verschenen track Forecast ook het nummer Borderline staan: deze song stond niet op de eerste uitgave van Armchair Theatre maar was het b-kantje op de cd- en 12”-single van Lift Me Up. De bonustrack van de Every Little Thing single, I’m Gone, ontbreekt helaas.

Armchair Theatre zou jaren lang het enige echte solofeit van Jeff Lynne blijven, op de weinig memorabele singles Doin’ That Crazy Thing (1977) en Video! (1984) na. Pas vorig jaar kwam de muzikant met de coverplaat Long Wave, al zou je kunnen zeggen dat ELO’s Zoom uit 2001 eigenlijk ook een Jeff Lynne-soloalbum was. In verschillende interviews heeft Lynne er de afgelopen tijd op gehint dat er in 2013 misschien wel een echt nieuwe soloplaat (met eigen materiaal) gaat verschijnen. Wij zijn heel benieuwd. Als het net zo goed wordt als Armchair Theatre, hebben we absoluut iets om naar uit te kijken.