Elke week licht Classic Rock Mag een ‘verborgen juweel’ uit, een plaat die om wat voor reden dan ook totaal ondergewaardeerd werd of tot vandaag de dag onderbelicht bleef. Deze week is dat Legendary Hearts van Lou Reed uit 1983

Dat Lou Reed een legende is, staat buiten kijf. Alleen al vanwege het Velvet Underground-werk verdient hij zijn reputatie als een van de belangrijkste figuren in de rockmuziek. Als soloartiest maakte hij bovendien enkele van de meest indrukwekkende platen van de jaren zeventig en tachtig. Toch is een groot deel van zijn discografie vreemd genoeg onopgemerkt gebleven door het grote publiek, terwijl de kwaliteit ervan regelmatig akelig dicht in de buurt komt van zijn klassiekers.

Bovenstaande neemt niet weg dat het blind aanschaffen van een willekeurige Lou Reed-plaat een afrader is voor iemand die geen diehardfan is. Het rockicoon heeft zeker een aantal draken uitgebracht, waaronder Mistrial (1986), Hudson River Wind Meditations (2007) en de Metallica-collaboratie Lulu (2011). Ook de beruchte dosis lawaai op Metal Machine Music (1975) is niet voor iedereen weggelegd. Wellicht dat muziekliefhebbers door deze releases wat huiverig zijn geworden voor zijn minder bekende, soms uitstekende albums.

Zo kregen onder meer The Bells (1979) en het semi-meesterwerk The Blue Mask (1982) nooit de waardering die ze verdienen, en ondanks het door velen gehate jaren tachtig-geluid heeft New Sensations (1984) meer moois te bieden dan vaak wordt beweerd. Van deze albums kunnen songs als The Bells, Waves Of Fear, The Blue Mask en Doin’ The Things That We Want To zich makkelijk meten met het beste werk van ‘Rock ‘N’ Roll Animal’ Reed.

In commercieel opzicht is de periode waarin ook Legendary Hearts (1983) verscheen een erg magere, want alleen New Sensations wist van bovengenoemde platen de Amerikaanse album top 100 te bereiken. Merkwaardig genoeg bereikt uitgerekend Mistrial een hogere positie dan al Reeds albums na Coney Island Baby (1975).

Voor Legendary Hearts gebruikte Reed bijna dezelfde band als op The Blue Mask, maar ditmaal waren de songs wat minder donker dan sommige tracks van die voorganger. Met gitarist Robert Quine en bassist Fernando Saunders, ditmaal aangevuld door drummer Fred Maher, maakte Reed een van zijn betere platen uit de jaren tachtig, maar ook een van de minst bekende uit zijn gehele carrière.

Het ontwerp van de ‘motorhelmcover’ van Legendary Hearts kwam van Sylvia Morales, Reeds toenmalige vrouw (in de jaren negentig strandde het huwelijk). Hij droeg de plaat overigens ook aan haar op, maar zingt haar ditmaal niet toe zoals in Heavenly Arms van The Blue Mask. Reed schrijft wel over de liefde in de titeltrack van Legendary Hearts, maar de tekst is allesbehalve zoetsappig: “I can’t live up to this/I’m good for just a kiss/Not legendary love.”

In de snelle en felle rocker Don’t Talk To Me About Work zingt Reed over de voor velen ongetwijfeld herkenbare frustraties door de dagelijkse sleur op het werk: “Please don’t talk to me about work/I’m up to my eyeballs in dirt/With work, with work/How many dollars, how many sales/How many liars, how many tales/How many insults must you take in this one life?”

Martial Law kent een samensmelting van intrigerende bas- en gitaarlijnen, ondersteund door Reeds gebruikelijke, onderkoelde praatzang en ‘streetwise’ teksten: “It’s 3:30 in the early morning/Don’t punch, don’t scratch, don’t bite/Try not to take the garbage of the day/Any place but outside/Now me and Mr. Ace are gonna leave this place/And this fighting’s gonna end/And if we’re called back, I’m gonna knock you flat/And stack you end to end.”

Een ander hoogtepunt op de plaat is The Last Shot, een confronterend lied over alcohol- en drugsverslaving: “But when you quit, you quit, but you always wish that you knew it was your last shot.” De hoofdpersoon weet dat het probleem uiteindelijk zijn dood zal betekenen, maar kan niet van zijn verslaving afkomen: “Whiskey, bourbon, vodka and scotch/I don’t care what it is you’ve got/I just want to know that it’s my last shot.”

De persoonlijke favoriet van ondergetekende is de pakkende rocksong Bottoming Out, waarin Reed zich wederom inleeft in iemand die met zijn leven speelt. De motorhelm op de hoes van Legendary Hearts slaat onder meer op deze track, zo blijkt uit de tekst: “I’m cruising fast on a motorcycle down this winding country road/And I pass the gravel on the foot of the hill where last week I fell off.”

Als geheel mag Legendary Hearts dan door weinigen gehoord zijn, sommige van de tracks zijn misschien toch bekend van livealbums en compilaties. Zo staan er live-uitvoeringen op het in 1984 uitgebrachte Live In Italy en op de dvd A Night With Lou Reed (opgenomen tijdens dezelfde tour). Ook kwamen de originele versies van Legendary Hearts en The Last Shot op de dubbel-cd NYC Man.

Spijtig genoeg is Legendary Hearts al een tijd moeilijk los verkrijgbaar op cd. Wel kun je de plaat, samen met onder meer The Blue Mask en New Sensations, vinden in de 5cd-set Lou Reed: Original Album Classics 2. In commercieel opzicht mogen de vroege jaren tachtig dan een beroerde periode zijn in Reeds carrière, op albums als Legendary Hearts bleek hij niets aan genialiteit en zeggingskracht te hebben ingeboet.