Elke week licht Classic Rock Mag een ‘verborgen juweel’ uit, een plaat die om wat voor reden dan ook totaal ondergewaardeerd werd of tot vandaag de dag onderbelicht bleef. Deze week is dat Hard Rain van Bob Dylan uit 1976

We schrijven 1976. Bob Dylan heeft een intensieve periode achter de rug. In 1974 is hij voor het eerst in jaren weer op tournee geweest met zijn vrienden van The Band. Acht jaar eerder verdween Dylan van de bühne na een bijna mythisch ongeluk. De tekstschrijver trekt zich terug in zijn huis om zich op zijn gezin te richten. En om albums te maken, waaronder John Wesley Harding en het country-album Nashville Skyline.

In 1976 is Dylan weer op tour. Zijn huwelijk met het voormalige fotomodel Sara Dylan-Lownds kent een voorlopig dieptepunt. Tegelijk staat Dylan op een creatief hoogtepunt. Zijn huwelijkscrisis levert schitterende liedjes op voor de lp’s Blood On The Tracks en Desire.

Dylan krijgt in 1974 weer de smaak van het toeren te pakken. Het jaar erop, ter promotie van Desire, wil Dylan het toeren grootser aanpakken. Maar dan ook echt grootser. Hij nodigt vrienden uit om hem bij de volgende tournee te vergezellen. De muzikanten Joan Baez en Roger McGuinn en de dichters Allen Ginsberg en Lawrence Ferlinghetti zijn slechts een paar namen. Een rondreizend circus met muziek, poëzie en kunst. De shows duren vier uur, soms langer.

Het resultaat van deze tournee is Hard Rain. Een live-plaat met een kleine selectie van Dylans optredens. De bas van Rob Stoner komt goed naar voren. Een goede band begeleidt de zanger: Gary Burke speelt drums, T-Bone Burnett neemt de gitaar en piano voor zijn rekening, Mick Ronson, David Mansfield en Steven Soles spelen eveneens gitaar, Scarlet Rivera verzorgt het vioolspel en Howard Wyeth zit op de drumkruk.

De wat schreeuwerige stem van Dylan past in het tijdsbeeld: de zogenoemde The Rolling Thunder Revue is ook de strijd om bokser Rubin ‘Hurricane’ Carter vrij te krijgen uit de gevangenis. Dat lukt uiteindelijk: de zwarte Amerikaan krijgt een nieuw proces en wordt vrijgelaten.

Hard Rain is wederom het bewijs dat Bob Dylan zichzelf steeds opnieuw uitvindt. De originele uitvoeringen van de nummers zijn niet terug te horen in de live-versies. I Threw It All Away klinkt niet meer zo country als op de lp. Hetzelfde geldt voor Oh Sister, dat het zomerse karakter van de plaat Desire wat is kwijtgeraakt op Hard Rain.

Hurricane is niet terug te vinden op Hard Rain. Dat gemis wordt gelukkig ruimschoots gecompenseerd door de nummers die wel op de plaat zijn te horen. Neem bijvoorbeeld ‘One too many mornings’, een mooi liedje met typisch Dylaneske spreuken, zoals het refrein (We’re both one too many mornings / and a thousand miles from home).

Of het scheidingslied You’re a big girl now, waarin de zanger afscheid neemt van zijn geliefde. Met weer zo’n typische uitspraak van Dylan: ‘Time is a jetplane, it moves too fast’. Zanger Jakob Dylan (zoon van) zei over onder meer dit lied dat hij zijn ouders erin hoorde ruzie maken. Zo’n uitspraak maakt de live-uitvoering net weer heftiger.

En dan de opener, Maggie’s Farm. Een protestlied tegen de protestgeneratie. Dylan is het zat om te werken voor de arbeiders van zijn generatie. Maggie’s Farm staat de laatste jaren regelmatig op Dylans setlist. Span de zanger niet voor je eigen karretje.

De recensies waren niet onverdeeld enthousiast voor deze live-plaat. De charme van het samenspelen was in de loop van de tour verdwenen, zei de een. Hard Rain is uitgelopen op een clichébeeld van rock en roll door een folk-artiest, zei de ander.

Wat dat betreft geeft The Bootleg Series vol. 5: The Rolling Thunder Revue uit 2002 een beter beeld: meer liedjes en opnames uit eerdere concerten van de tour. Toen er nog meer plezier te beleven was.

Wie meer wil zien van het rondreizende circus onder leiding van dompteur Dylan: kijk naar de film Renaldo & Clara, een onsamenhangende film met concertbeelden en een vreemd verhaal. Bob Dylan speelt Renaldo, Sara Dylan is Clara. Joan Baez, een van Dylans ex-vriendinnetjes, speelt de Vrouw in het Wit. En de forse zanger Ronnie Hawkins speelt weer de rol van Bob Dylan.

Ronnie Hawkins was in een eerder leven de zanger van Ronnie Hawkins & The Hawks. Zijn begeleidingsband weekte zich los van Ronnie en werd de begeleidingsband van Bob Dylan halverwege de jaren zestig. Het betekende de start van de folkrockgroep The Band, waarmee Dylan in 1974 na acht jaar afwezigheid weer de zalen in trok. Het resultaat van de comeback was de dubbel-lp Before The Flood, samen met Hard Rain het beste livemateriaal dat van Dylan op plaat verkrijgbaar was tot de vierde Bootleg Series-release in 1998.