De volgens velen beste rockgitarist aller tijden, Jimi Hendrix, zou op deze dag 71 jaar geworden zijn. Ook in de lijst waar we vandaag mee aftrappen, zal de meester natuurlijk hoog eindigen (maar hoe hoog precies, dat houden we nog even spannend). De rockers in onze top 50 verdienen hun plek om verschillende redenen. Vanzelfsprekend blijft het lastig om ze met elkaar te vergelijken: de een blinkt immers uit in techniek, de ander valt op dankzij een unieke sound, enzovoort. Maar dat iedereen in deze lijst een held is, dat staat voor ons vast. Volgende week deel twee, vandaag de nummers 50 t/m 41:

50. Neal Schon

Een piepjonge Neal Schon debuteerde al in 1971 op het derde album van Santana, maar later in de jaren zeventig kwam hij zelf meer op de voorgrond bij het succesvolle Journey. Op de albums Infinity (1978) en kaskraker Escape (1981) blinkt Schons melodieuze gitaarwerk uit in composities als Winds Of March en Who’s Crying Now. Voor wie daar geen genoeg van krijgt, zijn er ook nog enkele prima soloalbums (zoals Late Nite, 1989). Overigens kende Schon de afgelopen decennia niet alleen succes met Journey, maar ook de ‘supergroep’ Bad English (bekend van o.a. Time Stood Still). [DG]

49. Mick Ronson

Voor een belangrijk deel verdient Mick Ronson zijn plaats in deze lijst dankzij zijn werk bij David Bowie in de vroege jaren zeventig. Een solo als die in Moonage Daydream van Ziggy Stardust gaat nog steeds door merg en been, terwijl de in 1993 overleden gitarist in zijn verdere carrière nog met talloze andere rocklegendes samenwerkte: van Ian Hunter en Bob Dylan tot John Mellencamp (wiens bekendste lied Jack & Diane voor een groot deel te danken is aan Ronson). En laten we een puik soloalbum als Slaughter On 10th Avenue (1974) niet onvermeld laten. [DG]

48. Richie Sambora

Zelfs Bon Jovi-haters moeten toegeven dat Richie Sambora op zijn zachtst gezegd wel wat kan op zijn gitaar, want bij de band heeft hij natuurlijk wel meer laten horen dan alleen die beroemde talkbox-intro van Livin’ On A Prayer. Wat bijvoorbeeld te denken van de heerlijke solo in Dry County, misschien wel Samboras ‘finest hour’ als gitarist? Ook het eerste soloalbum Stranger In This Town (1991), waarvoor hij zelfs gastgitarist Eric Clapton wist te strikken, is een aanrader. [AM]

47. George Harrison

Hoewel hij zich op technisch vlak misschien niet kon meten met een generatiegenoot als Eric Clapton, was George Harrison toch een van de meest herkenbare en invloedrijke gitaarhelden van de twintigste eeuw. Bij The Beatles liet hij de beroemde gitaarsolo in While My Guitar Gently Weeps over aan Clapton, maar Harrisons eigen talenten als solist waren zeker niet te onderschatten (luister bijvoorbeeld naar And Your Bird Can Sing op Revolver). Ook niet onbelangrijk: met zijn voortreffelijke slidespel verfraaide hij niet alleen zijn eigen platen, maar ook die van anderen. [DG]

46. Paul Gilbert

Deze extreem snelle gitarist werd al bekend bij de metalband Racer X voordat hij wereldfaam verwierf bij Mr. Big, de formatie die velen vooral kennen van de niet heel representatieve nummer 1-ballad To Be With You. Gilbert en bassist Billy Sheehan vulden elkaar bij die band perfect aan. Vooral live stond je tijdens de solomomenten perplex door het razende tempo van ’s mans wervelende solo’s (zie de video hieronder). Gilbert maakte ook een reeks interessante soloplaten en kwam enkele jaren geleden met een van zijn sterkste riffs in Undertow, van het recentere Mr. Big-album What If… [AM]

45. Leslie West

De gitarist van de vroege hardrock/metalband Mountain viel vanaf eind jaren zestig niet alleen op omdat hij zo zwaarlijvig was, maar ook vanwege zijn zware riffs, ontzagwekkende gitaartoon en geïnspireerde solo’s. Na een optreden op Woodstock produceerde Mountain twee van de betere hardrockplaten van de jaren zeventig (Climbing! en Nantucket Sleighride) en kwam de loeiharde single Mississippi Queen in de Amerikaanse hitlijsten. Ook het werk van het trio West, Bruce & Laing (met verder Mountain-drummer Corky Laing en Jack Bruce van Cream) en Wests recente soloplaat Still Climbing zijn beslist het ontdekken waard. [DG]

44. Alvin Lee

Helaas in maart dit jaar overleden, de bluesgitarist die niet voor niets de bijnaam Captain Speedfingers meekreeg. Alvin Lee maakte met zijn band Ten Years After grote indruk op Woodstock, waarbij zijn flitsende spel in met name de uitvoering van I’m Going Home opviel. Zeker live blonk de Britse zanger/gitarist uit, getuige de kwaliteit van het formidabele Recorded Live (1973). Latere stergitaristen als Slash en Joe Satriani lieten na Lee’s dood weten behoorlijk te zijn beïnvloed door de zeer gemiste Ten Years After-voorman. [DG]

43. Michael Schenker

Zijn Scorpions-opvolger Uli Jon Roth is natuurlijk ook een fantastisch muzikant, maar Michael Schenker is misschien wel de beste rockgitarist die Duitsland ooit heeft voortgebracht. Het gitaarwerk bij UFO is vaak om je vingers bij af te likken. Onvergetelijk vinden we bijvoorbeeld de langere uitvoering van Rock Bottom op de livedubbelaar Strangers In The Night (1979), met zonder twijfel een van de beste solo’s ooit op plaat gezet – hoewel onderstaande uitvoering ook niet verkeerd is. Vanaf de jaren tachtig bleef Schenkers spel constant van hoog niveau, uiteraard ook bij zijn eigen Michael Schenker Group. [AM]

42. Yngwie Malmsteen

Lang niet iedereen zal het met deze keuze eens zijn, maar Malmsteens bijna belachelijke snelheid en de uitvoeringen van klassieke stukken zijn natuurlijk ontzettend knap. Meer nog dan de andere ‘shredders’ in deze lijst wordt het Zweede gitaarwonder verweten vooral bezig te zijn met het gevoelloos etaleren van technieken. Maar Malmsteen mag niet ontbreken in een lijst met de grootste virtuozen in de hardrock. Zijn verbluffende werk in de video hieronder doe je hem namelijk niet snel na. [AM]

41. Pete Townshend

Evenals George Harrison behoorde ook Pete Townshend nooit tot de technisch meest verbluffende snarenplukkers ter wereld. Maar tegelijkertijd zijn weinig gitaristen zo iconisch en invloedrijk geweest als het grootste brein achter The Who. Vooral live was Townshend tijdens de hoogtijdagen van zijn band sensationeel om naar te kijken en te luisteren. Neem bijvoorbeeld de onderstaande, allesverpletterende versie van Young Man Blues tijdens het Isle Of Wight Festival in 1970. [DG]