Vier weken geleden startten we met onze top vijftig van rockgitaristen. In het eerstetweedederde en vierde deel kwamen al grootheden als Pete Townshend, Angus Young, Jan Akkerman en Joe Satriani voor. Zij en de 46 andere rockers in onze top 50 verdienen hun plek om verschillende redenen. Vanzelfsprekend blijft het lastig om ze met elkaar te vergelijken; de een blinkt immers uit in techniek, de ander valt op dankzij een herkenbare sound, enzovoort. Maar dat ze allemaal helden zijn, dat staat voor ons vast. Vandaag het laatste deel, met de nummers 10 t/m 1:

10. Carlos Santana

De commerciële latere albums van Santana, waarop de in Mexico geboren gitarist samenwerkt met allerlei moderne zangers en rappers, zijn wat ons betreft lang niet zo interessant als de lp’s uit de jaren zestig en zeventig. Wat blijft zijn de betoverende, typische gitaarsound en de melodieuze, vloeiende solo’s die we allemaal kennen van wereldberoemde Santana-songs als Samba Pa Ti en Europa (Earth’s Cry Heaven’s Smile). De even virtuoze als veelzijdige Carlos Santana maakte ook een prachtig fusionalbum met John McLaughlin (Love Devotion Surrender, 1973) en speelde mee op platen van onder anderen Bob Dylan en John Lee Hooker. [DG]

9. Ritchie Blackmore

Het simpele openingsdeuntje van Smoke On The Water is misschien wel de beroemdste rockriff aller tijden, maar Ritchie Blackmore had natuurlijk wel meer in zijn mars. Bij Deep Purple ontpopte hij zich begin jaren zeventig tot een van de belangrijkste hardrockgitaristen, met zijn inspirerende solo’s in onder meer het epische Child In Time en Highway Star. Blackmores klassieke invloeden zijn ook duidelijk hoorbaar in het werk van zijn volgende band Rainbow en het new age-achtige project waar hij sinds de tweede helft van de jaren negentig mee bezig is: Blackmore’s Night. Was van grote invloed op onder anderen Yngwie Malmsteen (zie nummer 42). [AM]

8. David Gilmour

Toen David Gilmour eind 1967 bij Pink Floyd gevraagd werd, was dat omdat de band iemand nodig had om de gitaarpartijen van Syd Barrett over te nemen. Gilmour stond destijds bekend als een kameleon die elke gewenste stijl kon aannemen, en om die reden was hij de ideale man voor deze klus. Wie had toen kunnen bedenken dat hij in de decennia die volgden juist één van de meest eigen, herkenbare gitaargeluiden zou neerzetten? Zijn meestal met blues doorspekte spel en solo’s vormen de meest herkenbare elementen van Pink Floyd, of het nou gaat om de sfeervolle intro van Shine On You Crazy Diamond of natuurlijk de briljante solo van Comfortably Numb. [SS]

7. Brian May

Bij Brian May denken we natuurlijk meteen aan de Red Special, de gitaar die hij in de jaren 60 samen met zijn vader bouwde en die zo’n belangrijk onderdeel van zijn sound (en daarmee de sound van Queen) zou gaan vormen. Hoewel May op technisch vlak een virtuoos gitarist genoemd mag worden en nooit uit het oog verliest dat hij een rockgitarist is, is het in zijn werk toch altijd de emotie die de boventoon voert. May weet met zijn melodische solo’s als geen ander een sfeer neer te zetten die iedere luisteraar meevoert. Hijzelf zei hier ooit over: “De beste gitaarsolo’s zijn net zo makkelijk mee te zingen als de melodielijn.” [SS]

6. Stevie Ray Vaughan

Gevoel en techniek komen zelden op zo’n geweldige manier samen als in het spel van Stevie Ray Vaughan. Dankzij een legendarisch optreden op het Montreux Jazz Festival in 1982 – waarbij hij en zijn band Double Trouble werden uitgejoeld door jazzpuristen – werd het uit Texas afkomstige gitaarwonder opgemerkt door onder anderen John Hammond en David Bowie. Laatstgenoemde liet Vaughan meespelen op het succesalbum Let’s Dance, maar we herinneren ‘SRV’ natuurlijk vooral vanwege zijn eigen prachtplaten, waaronder Texas Flood (1983) en In Step (1989). De bluesrocker kwam helaas om het leven bij een helikoptercrash in 1990, maar zijn invloed is duidelijk hoorbaar in het werk van nieuwe sterren als Gary Clark Jr. en John Mayer. [DG]

5. Edward Van Halen

Misschien wel de meest invloedrijke rockgitarist naast Jimi Hendrix, vooral dankzij de briljante ‘tapping’-techniek. Onder anderen Steve Hackett van Genesis maakte hier al eerder in de jaren zeventig gebruik van, maar Eddie Van Halen perfectioneerde de techniek en inspireerde er een hele nieuwe generatie gitaristen mee. Het korte Eruption (te horen op het verpletterende debuut van Van Halen uit 1978) geldt als een van de belangrijkste gitaarinstrumentals en natuurlijk is de in Nederland geboren virtuoos ook te horen in de beroemde solo van Michael Jacksons Beat It. EVH’s spel is ouderwets goed op het recente Van Halen-comebackalbum A Different Kind Of Truth. [AM]

4. Jimmy Page

We hoeven bij de gitaristen in onze top tien eigenlijk niet meer uit te leggen waaraan ze hun hoge posities verdiend hebben. Iedereen die ooit naar Led Zeppelin geluisterd heeft, begrijpt waarom Jimmy Page een van de beste en meest invloedrijke rockmuzikanten van de twintigste eeuw is. Voordat hij bij die band kwam, maakte de iconische gitarist korte tijd deel uit van The Yardbirds en was hij te horen in opnames van onder anderen The Who, The Everly Brothers en The Rolling Stones. Toch is het te danken aan de verwoestende riffs en solo’s van Led Zep-krakers als Whole Lotta Love, Heartbreaker en Stairway To Heaven dat Page waarschijnlijk tot in de verre toekomst een voorbeeld voor talloze rockgitaristen blijft. [DG]

3. Jeff Beck

Zoals we al eens eerder schreven: Jeff Beck heeft een volstrekt unieke sound en kan zijn gitaar laten zingen als een nachtegaal. Hij volgde in 1965 Eric Clapton op als gitarist van The Yardbirds, waarna hij een eigen hitje scoorde met de single Hi Ho Silver Lining en vervolgens zijn invloedrijke Jeff Beck Group oprichtte. Voor velen is het door George Martin geproduceerde soloalbum Blow By Blow (1975) het hoogtepunt uit zijn carrière, met onder meer de adembenemende instrumental Cause We’ve Ended As Lovers. Ook albums als Wired (1976) en Jeff Beck’s Guitar Shop (1989) zijn niet te missen voor liefhebbers van instrumentale gitaarmuziek. [DG]

2. Eric Clapton

Nóg een ex-Yardbird die uitgroeide tot een van de belangrijkste gitaristen van de twintigste eeuw is natuurlijk Eric Clapton. ‘Slowhand’ brak definitief door dankzij het sensationele gitaarwerk op de lp Bluesbreakers With Eric Clapton (1966) met John Mayall en richtte vervolgens het legendarische Cream op. Zijn carrière tot dan toe was eigenlijk al indrukwekkend genoeg voor een hoge plaats in onze lijst, maar hij vormde ook nog de supergroep Blind Faith, maakte het beste album uit zijn hele oeuvre met de dubbel-lp Layla And Other Assorted Love Songs (Derek & The Dominos, 1970) en startte een tot op heden succesvolle solocarrière. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Clapton de enige artiest is die drie keer in de Rock And Roll Hall Of Fame is ingehuldigd. [DG]

1. Jimi Hendrix

Een verschrikkelijk voorspelbare nummer 1, maar ook wij vinden Jimi Hendrix nu eenmaal de allerbeste gitarist uit de (rock)geschiedenis.  Vaak geïmiteerd – ook door veel van de andere beroemdheden in deze top 50 – maar nooit écht geëvenaard zijn de wervelende riffs en solo’s in klassiekers als Purple Haze, Foxy Lady en Voodoo Child. Hetzelfde geldt natuurlijk voor de energieke liveshows, waaronder de historische optredens op het Monterey Pop Festival en Woodstock. Wonderbaarlijk genoeg komen er nog steeds kwalitatief hoogstaande albums met archiefopnames van Hendrix uit. Zoals we al schreven in ons overzicht van de cruciale momenten uit de carrière van de iconische rocker: het werk van Hendrix blijft generatie na generatie intrigeren, imponeren en inspireren. [DG]