Op 28 februari 2000 verschijnt Stiff Upper Lip, het veertiende studioalbum van AC/DC. Achteraf kan deze plaat beschouwd worden als de eerste in een serie albums waarmee de band zijn successtatus aan de top  in de nieuwe eeuw heeft gecontinueerd.

Sommige critici beschouwen Stiff Upper Lip als het album dat Ballbreaker had moeten zijn. Deze productie van sterproducer Rick Rubin uit 1995 loste de hoge verwachtingen niet in. AC/DC had op Ballbreaker moeten terugkeren naar de bluesroots van de band, maar deze zijn juist te horen op Stiff Upper Lip. De broers Angus en Malcolm Young schreven de songs in de periode voorafgaand aan de opnames, onder andere in het huis van Angus in Nederland. Toen de basis stond, werd de rest van de band ingevlogen en werden de nummers afgemaakt. Een methode die ze daarna voor Black Ice (2008) en Rock Or Bust (2014) herhaalden. Net als deze opvolgers nemen ze Stiff Upper Lip op in de Warehouse Studios van Bryan Adams in Vancouver.

Een bijzonderheid was dat de productie sinds een lange tijd weer bij de oudere Young-broer George lag. Deze had eerder met zijn maatje Harry Vanda een serie AC/DC-albums tussen 1975 en 1978 geproduceerd. De aanleiding was minder prettig; de beoogde producer Bruce Fairbairn, van het succesvolle album The Razors Edge, overleed plotseling in 1999.

Stiff Upper Lip kreeg als kritiek dat het te weinig vernieuwend was. Dat is niet helemaal terecht. Voor vernieuwing luister je niet naar AC/DC en de Australische rockband kent zijn beperkingen maar ook zijn kracht; niemand schrijft zulke lekkere gitaarriffs als Angus en Malcolm Young. Het niveau is constant hoog, er zitten geen mindere nummers tussen de twaalf songs van de plaat. Een paar uitschieters zitten er stiekem wel tussen: uiteraard de opener Stiff Upper Lip en de bluesy songs Meltdown en House Of Jazz. Safe In New York City kreeg korte tijd later na 9/11 een geheel andere lading. Satellite Blues lijkt zo van een album uit de jaren ’70 te komen. Bij het beluisteren in 2020 constateer je dat Stiff Upper Lip na twintig jaar totaal niet gedateerd klinkt. Dan rijst de vraag: als het zo makkelijk zou zijn wat AC/DC doet, waarom staan ze dan al bijna vijftig jaar aan de top?