Het is inmiddels 25 jaar geleden dat Freedom van Neil Young verscheen. Een divers album, wat misschien het duidelijkst te horen is in het nummer Rockin’ In The Free World, waarmee de plaat opent en afsluit in respectievelijk een akoestische en een elektrische versie. Ondanks de grote bandbreedte, is dit album wel een van Youngs beste – hij kroop ermee uit het writer’s block waar hij in de jaren tachtig nog wel eens last van had.

Eindelijk had Neil Young weer de weg naar boven teruggevonden. In 1988 keerde de Canadees terug naar zijn oorspronkelijke label Reprise, dat hem ondanks al het gedoe uit het verleden in genade aannam. Het eerste ‘comeback-album’ This Note’s For You verscheen in datzelfde jaar, maar deed nog niet heel veel. Tussendoor maakte hij met zijn vrienden Crosby, Stills en Nash nog de lp American Dream.

Freedom, het achttiende soloalbum van de gitaarvirtuoos, liet Young van zijn beste kant horen. Variërend van folkmuziek naar rock, Neil Young draaide zijn hand er niet voor om. Een aantal nummers (Don’t Cry, On Broadway en Eldorado) was al eerder verschenen op de ep Eldorado (alleen in Japan en Australië).

Zoals gezegd, opent en sluit het album Freedom met Rockin’ In The Free World, losjes gebaseerd op Hey Hey, My My (Into The Black) uit 1979 (op het album Rust Never Sleeps). Het nummer was een protest tegen de regering van president Bush sr.

En dan is er nog dat lied Wrecking Ball van Freedom. Jaren later is dit nummer door Emmylou Harris opnieuw op de band gezet voor haar album Wrecking Ball, met enige hulp van Young zelf.

Freedom bezorgde de meester weer de nodige vrijheid om zijn eigen weg te gaan. Wat hij dan ook met alle liefde deed.