Waarschijnlijk was het voor diehard Gary Moore-fans even schrikken toen ze Still Got The Blues hoorden, want dit was toch wel even iets anders dan de muziek van Skid Row, G-Force of Thin Lizzy! Op dit album laat Moore de hardrock achter en experimenteert hij met elektrische bluesmuziek, waarbij hij o.a. hulp krijgt van George Harrison, Albert King en Albert Collins.

De lp Still Got The Blues bevat vier covers, te weten Oh Pretty Woman (A.C. Williams), Walking By Myself (Jimmy Rogers), Too Tired (Johnny Guitar Watson, Maxwell Davies) en As The Years Go Passing By, dat oorspronkelijk van Deadric Malone is. De cd bevat verder nog drie covers: That Kind Of Woman (Harrison), All Your Love (Rush) en Stop Messin’ Around van Clifford Davis en Peter Green. De overige vijf nummers zijn van de hand van Moore zelf en zijn, natuurlijk, bluessongs, maar toch met die typische Moore-touch.

Het bekendste nummer van het album is natuurlijk de titelsong, een blues-achtige ballad met heerlijk jankende gitaarsolo’s van Moore. De single Still Got The Blues haalde slechts plaats 83 in de Billboard 200, maar de overige vier singles van het album, Oh Pretty Woman, Too Tired, Moving On en Midnight Blues, haalden niet eens de hitlijsten.

In 2008, 18 jaar na het verschijnen van het album werd Moore aangeklaagd voor plagiaat omdat de gitaarsolo in Still Got The Blues gestolen was van het instrumentale nummer Nordrach (1974) van de Duitse band Jud’s Gallery. En ondanks ontkenning van Moore moest hij toch Jurgen Winter, de bandleider van Jud’s Gallery een aanzienlijke compensatie betalen.

Verdere hoogtepunten, naast de titelsong, op dit album, zijn zonder meer As The Years Go Passing By en King Of The Blues, waarin Moore laat horen dat hij ook lekkere, vette bluesriffs, hooks en solo’s kan spelen. Still Got The Blues was Moore´s succesvolste plaat in Amerika en hij kreeg er door dit bluesalbum veel nieuwe fans erbij.

In 2002 verscheen een geremasterde vesie met nog vijf bonustracks: The Stumble ( Freddie King), Left Me With The Blues en Mean Cruel Woman (beide van Moore), Further On Up The Road (Don Robey) en The Sky Is Crying (Elmore James).