1984, een van de meest succesvolle Van Halen-lp’s, verscheen precies dertig jaar geleden. De plaat die onder meer de megahit Jump voortbracht, bleek de laatste met David Lee Roth als frontman.

De band wilde voor het zesde album iets totaal anders doen dan op de deels met covers gevulde voorganger Diver Down (1982), zo vertelde Eddie Van Halen onlangs in een interview met Guitar World: “Toen we begonnen met de opnames van 1984, wilde ik Ted Templeman [producer] laten zien dat we een geweldige plaat konden maken zonder covers en dat we het op onze eigen manier konden doen.”

Anders aan 1984, ten opzichte van de vijf eerdere Van Halen-platen, was de grotere rol van de synthesizer. De singlehit Jump is daar een goed voorbeeld van. Deze dansbare meezinger herken je aan een nu enigszins gedateerd keyboarddeuntje in plaats van een monsterlijke gitaarriff van Eddie Van Halen. Het album werd zelfs geopend met een kort stuk instrumentale synthesizermuziek met de titel 1984.

Dat betekende niet dat er voor gitaarliefhebbers niets te genieten viel op de meest succesvolle plaat die de band ooit heeft gemaakt. In Jump zit een als vanouds wervelende Eddie Van Halen-solo en een andere single, Panama, was weer een ouderwets stevige rocksong met een knaller van een gitaarriff. Naast deze twee hits verschenen ook het rustigere I’ll Wait en het hilarische Hot For Teacher op single. Niet te onderschatten zijn bovendien de heerlijke albumtracks Drop Dead Legs en House Of Pain.

1984 was een veel sterkere plaat dan Diver Down. Op dit commerciële hoogtepunt vond frontman David Lee Roth het echter wel genoeg geweest. Hij verliet Van Halen om een in eerste instantie succesvolle solocarrière te starten, terwijl zijn ex-collega’s succes oogstten met Sammy Hagar als zanger. Roths eerste soloalbum Eat ‘Em And Smile introduceerde in 1986 een fantastische hardrockband, met Steve Vai op gitaar, Billy Sheehan op bas en Gregg Bissonette op drums.

In zijn autobiografie Crazy From The Heat schrijft Roth over zijn vertrek: “Toen ik Van Halen verliet, was het niet iets waar ik blij mee was. Ik was niet opgelucht. Het was een van de engste momenten uit mijn leven. Ik zag dat Van Halen op een catastrofe afstevende. Ik ben niet ‘Mr. Guilty’, maar de chemie tussen ons werd morbide, het werd dreigend en onproductief. Je kunt het aan de muziek horen, het werd melancholisch na mijn vertrek. Dat is allemaal prima, er is genoeg ruimte voor melancholische muziek, maar het is niet iets waar ik zelf naar streef.”

Met de uitzonderlijk goede verkoopresultaten, waaronder drie hitsingles in de Amerikaanse top veertig, werd het succes van 1984 niet geëvenaard door ‘Van Hagar’ – hoewel de band ook in die line-up natuurlijk razend populair bleef.

Bekijk ook onze lijst met de tien beste Van Halen-songs uit de David Lee Roth-periode.