Het is vandaag dertig jaar geleden dat Everybody’s Rockin’ van Neil Young uitkwam. Dit album, de opvolger van de door synthesizers gedomineerde plaat Trans (1982), verscheen in een creatief matige periode van de Canadees. Everybody’s Rockin’ is een plaat waarvan je zegt: mwah, dat heeft Neil Young toch niet nodig.

Echt interessant is Everybody’s Rockin’ ook niet. Young had twee jaar eerder de overstap gemaakt naar zijn nieuwe platenmaatschappij Geffen. Die garandeerde de muzikant 1 miljoen dollar per nieuw album. In ruil voor Young’s creativiteit. Trans was het eerste resultaat van Young’s nieuwe contract.

Het succes van Trans liet veel te wensen over. Reden voor Geffen om een rockalbum te weigeren en Young aan de rock-‘n’-roll te laten werken. Met de gelegenheidsformatie The Shocking Pinks dook de rocker de studio in en kwam met Everybody’s Rockin’ op de proppen.

Een plaat met een aantal covers, zoals Mystery Train en Betty Lou’s Got a New Pair of Shoes,  maar ook een aantal eigen composities. Zoals Kinda Fonda Wanda, voor mevrouw Young. En het titelnummer, de afsluiter van de plaat.

Ruim tien jaar na de release van Everybody’s Rockin, legde Young uit dat het album inderdaad een vrij oppervlakkige plaat was. Maar ja, verontschuldigde Young zich, in die tijd was alles en iedereen oppervlakkig. Daarbij, de muzikant vond het ook wel nodig om zijn carrière tot dan toe opnieuw op te bouwen. Maar daarvoor moest eerst het een en ander worden afgebroken. “Je moet voorkomen dat mensen zeggen: ‘Ah, we kunnen Young in dát hokje stoppen’.”

Youngs dertiende album was niet om over naar huis te schrijven. Ome Neil als de ouwe Elvis wordt terecht niet door iedereen in dank afgenomen. Gelukkig kwam Young twee jaar later weer met een fatsoenlijke plaat, Old Ways.

Maar daarvoor had hij wel zichzelf weer opnieuw uitgevonden. Onder zware druk van een platenbaas.

Bekijk ook onze lijst met de tien meest teleurstellende rockplaten van de jaren tachtig.