De platen en shows van AC/DC werden begin jaren tachtig steeds grootser. Maar voor het derde album met zanger Brian Johnson, het precies dertig jaar geleden verschenen Flick Of The Switch, besloten de Australische rockers terug te gaan naar de basis.

Hoewel For Those About To Rock (We Salute You) uit 1981 door critici minder goed ontvangen werd dan de voorgaande kaskraker Back In Black, was ook die plaat een daverend succes. In Amerika kwam het zevende internationaal uitgebrachte AC/DC-album zelfs op nummer 1 van de albumlijst te staan.

Het commerciëlere geluid van AC/DC op Back In Black en For Those About To Rock was mede te danken aan producer Robert John ‘Mutt’ Lange, maar voor de volgende plaat wilde de band weer zelf aan de knoppen zitten. De groots opgezette tour – met onder meer een gigantische bel en kanonnen – had het hardrockvijftal behoorlijk uitgeput, zo zegt gitarist Malcolm Young in het cd-boekje bij de remaster: “We wilden de grote producties achter ons laten en terug naar de basis gaan. Het werd op een gegeven moment lastig om  kanonnen en bellen overal naartoe te slepen!”

Voor de volgende plaat, Flick Of The Switch, wilde de band het dus anders aanpakken: “We probeerden gewoon weer een simpel bandje te worden”, zei Young, “Dat was wat Flick Of The Switch was: een zeer rauwe, simpele plaat.” Met moddervette rocksongs als de titeltrack, Gun For Hire en Rising Power klonk AC/DC op Flick Of The Switch inderdaad rauwer dan de band in lange tijd had geklonken, maar het geheel was toch iets minder evenwichtig dan Back In Black of For Those About To Rock (We Salute You).

Tijdens de opnames vond een belangrijke verandering plaats: drummer Phil Rudd werd ontslagen (vanwege zijn overmatige drugs- en alcoholgebruik). Hij werd uiteindelijk vervangen door Simon Wright, maar Rudds werk is nog wel te horen in alle tracks van Flick Of The Switch. Sinds 1994 zat Rudd weer op de drumkruk. Alle sindsdien verschenen platen waren overigens allemaal net wat beter dan Flick Of The Switch, dat ondanks geweldige momenten het eerste van een reeks mindere AC/DC-albums was.