Dankzij een berucht optreden op het Montreux Jazz Festival in 1982 maakte de wereld kennis met een onwaarschijnlijk gitaartalent. Op 13 juni 1983 debuteerden Stevie Ray Vaughan en zijn band Double Trouble met de invloedrijke bluesklassieker Texas Flood.

In 1982 treedt de dan nog onbekende virtuoos Stevie Ray Vaughan met Double Trouble op tijdens het Montreux Jazz Festival. Zoals te zien is op de pracht-dvd Live At Montreux 1982 & 1985 speelt het nieuwe bluestalent geweldig, maar de jazzpuristen in het publiek moeten er weinig van hebben en overspoelen Vaughan met gefluit en boegeroep.

Maar zoals Double Trouble-bassist Tommy Shannon later treffend opmerkt, zijn sommige ogenschijnlijke mislukkingen eigenlijk verborgen successen. In het rumoerige publiek zit namelijk niemand minder dan David Bowie, die hem vervolgens vraagt om gitaar te spelen op diens succesalbum Let’s Dance (1983). Ook singer-songwriter Jackson Browne merkt het talent van Vaughan op en biedt de band de mogelijkheid om demo’s op te nemen in zijn studio (Down Town Studios in Los Angeles). De beroemde producer en talentscout John Hammond (van onschatbare waarde voor de carrières van o.a. Bruce Springsteen en Bob Dylan) hoort de opnames en contracteert deze weergaloze act.

Het in slechts enkele dagen opgenomen debuutalbum Texas Flood verschijnt in juni 1983 en blijkt een waar meesterwerk. Vanaf de energieke opener Love Struck Baby tot en met de adembenemende slome instrumental Lenny (ook de naam van een van zijn gitaren) verbluft Vaughan met spectaculair gitaarspel. De single Pride And Joy en de spetterende versie van het titelnummer (genomineerd voor een Grammy) worden logische bluesklassiekers, maar de hele plaat is van zo’n hoog niveau dat Texas Flood vaak gerekend wordt tot een van de beste releases in het genre.

De plaat is een redelijk verkoopsucces in Amerika en krijgt een jaar later een ongeveer even goede opvolger: Couldn’t Stand The Weather. Toch blijft Texas Flood voor velen het ultieme SRV-album. De in januari dit jaar nog als luxe ‘Legacy Edition’ heruitgebrachte langspeler blaast de luisteraar dertig jaar na de release nog steeds van de stoel met groots gitaargeweld en de invloed van Vaughans werk op de huidige muziekscene (denk aan John Mayer en Gary Clark Jr) is niet te onderschatten.