Old Ways heet het veertiende studioalbum van Neil Young, dat vandaag precies dertig jaar oud is. Hoewel er in ‘s mans oeuvre geen voorganger is met dezelfde titel, noemt de Canadees deze plaat wel Old Ways II, want Old Ways I werd twee jaar eerder door de platenmaatschappij geweigerd. Enfin, Old Ways (II) werd een country-achtig album, mede dankzij de medewerking van Waylon Jennings en Willie Nelson.

In 1983 had Young al het idee om een country-album op te nemen, maar platenmaatschappij Geffen stak hier een stokje voor. Hoewel het album al klaar was, moest van de opdrachtgever van Young een meer rock & roll-album komen. De Canadees koos eieren voor zijn geld en kwam met Everybody’s Rockin’ op de proppen. Helemaal tevreden waren ze er bij Geffen ook niet over, maar wat doe je met zo’n eigenaardige singer-songwriter?

Twee jaar na deze onderlinge strijd kwam Young alsnog met een Old Ways-album aanzetten. Dit was niet de plaat die in de kluizen was gelegd, maar een volledig nieuw werkstuk. Old Ways kenmerkt zich door het country-geluid, mede dankzij de aanwezigheid van Jennings en Nelson. Maar er spelen meer bekenden mee. Pianist Spooner Oldham bijvoorbeeld. En bassist Tim Drummond, altijd gunstig als sessiemuzikant. Vergeet daarnaast de vrouwelijke achtergrondkoortjes niet.

Anders dan de opnameperiode van ruim twee jaar doet vermoeden, is Old Ways een album met een korte tijdsduur. Ruim een half uur (36 minuten) neemt Young de tijd om zijn verhaal over te brengen. Niet heel lang dus, maar evenmin een plaat die overvloedig is van nostalgie. Weliswaar doet Once An Angel misschien denken aan wat niet meer is en verwijst Bound For Glory naar de dagen van folk-icoon Woody Guthrie, met Old Ways stond Neil Young gewoon in het heden.