AC/DC’s Back In Black, dat vandaag 35 jaar bestaat, was op alle manieren een album gehuld in zwart. Letterlijk; de hoes werd vrijwel compleet in de kleur gestoken. Maar ook in gedachte, want het was het eerste album na de dood van zanger Bon Scott. Back In Black was een rouwbetoon aan de eerste frontman van de band. Maar bovenal een wereldhit. De plaat verwierf een plek binnen de top vijf best verkochte albums aller tijden. Ja, aller tijden.

Het is moeilijk voor te stellen dat het hese geschreeuw van opvolger Brian Johnson misschien wel nooit een deel was geworden van AC/DC’s nalatenschap. Johnsons stemgeluid maakt AC/DC wat het vandaag de dag is. Dat, en een onuitputtelijke energie en trouw aan de hardrock. Als de overgebleven bandleden diep bedroefd waren na het verlies van hun zanger, lieten ze het in ieder geval niet merken. Back In Black was een onbezorgd rockende ode aan het jong zijn en plezier hebben. Nummers als You Shook Me All Night Long en Shoot To Thrill zijn sex, drugs & rock ’n roll in hun puurste – en meest optimistische – vorm.

Scott verliet 19 februari 1980 het leven na een nacht stevige alcoholconsumptie. Eind jaren negentig vertelt gitarist Angus Young in een interview met Guitar World: “Het leek alsof Scott onsterfelijk was. Hij dronk gigantisch veel en als je hem dan de volgende ochtend zag, was het net alsof er niets gebeurd was. Ik dacht altijd: hoe doet hij het toch?” De dood van Scott was een grote schok voor de bandleden. En het noodlot had niet op een slechter tijdstip kunnen toeslaan; AC/DC’s laatste album, Highway to Hell, was een groot internationaal succes en de Australische rockers stonden op een keerpunt in hun carrière. De komende tijd zou bepalen of ze slechts eendagsvliegen waren of bestemd waren voor het rocksterrendom. Het was nu ‘make or break’.

Het leek voor de overlevende leden onmogelijk om hun frontman te vervangen. Maar slechts twee maanden na Scott’s dood lukte het toch. Hun oog viel op Johnson, ex-leadzanger van de Britse band Geordie. Samen met hun nieuwe aanwinst vertrokken ze naar de Bahama’s om hun zevende studioalbum op te nemen. Johnson kreeg meteen een volwaardige plek binnen de groep; hij werd niet alleen de nieuwe frontman, hij moest ook teksten voor de nieuwe nummers neerpennen. “Het was een vreemde situatie voor mij”, vertelt Johnson in een interview met Ultimate Classic Rock. “De jongens kwamen naar me toe van: ‘hey, dit hebben we vandaag opgenomen, kun je er even naar luisteren en er wat lyrics op schrijven?’. En ik dacht bij mezelf: oh mijn god, hoe ga ik dit klaar krijgen? Ik moest het de volgende dag al af hebben, want dan kwamen ze weer met een nieuw nummer.”

Het was duidelijk lastig voor Johnson om zich zo snel aan te passen aan de nieuwe omgeving. Ook werden de Bahama’s ten tijde van de opnames geteisterd door aanhoudende tropische stormen, met regelmatige stroomuitval tot gevolg. Er werd zelfs een deel van de tekst van Hell’s Bells aan gewijd: “I’m rolling thunder, pourin’ rain. I’m comin’ on like a hurricane. My lightning’s flashing across the sky. You’re only young but you’re gonna die.”

Maar het resultaat reflecteerde niets van deze onwennigheid en de lastige situatie waarin de band zich bevond. Back In Black lag 25 juli 1980 – vijf maanden na het verlies van Scott  – in de winkels. En hoe: het album bleef na zijn release 131 weken in de Amerikaanse Billboard Charts en een monumentale 49 miljoen exemplaren gingen over de toonbank. Back In Black is het ultieme boegbeeld van de rock-comeback.