Tegen het einde van 1976, in de week tussen kerst en oudejaarsavond, gaf Frank Zappa een reeks concerten in The Palladium in New York. Deze opnames resulteerden in een van zijn beste livealbums: Zappa In New York.  Hoewel de dubbel-lp al in 1977 had moeten verschijnen, vond de officiële release pas plaats op 3 maart 1978. In een verknipte versie, dat wel.

Er zijn veel livealbums van Zappa uitgebracht, voor en na zijn dood, maar Zappa In New York behoort absoluut tot de betere. De plaat opent met het hilarische Titties & Beer, dat voor de release in ’78 werd teruggebracht naar bijna zes minuten. De complete versie – met een vermakelijk geïmproviseerd dialoog tussen Zappa en drummer Terry Bozzio (als de duivel) – werd in 1991 gelukkig wel toegevoegd aan de cd-versie, samen met een aantal andere tracks die niet op het originele Zappa In New York stonden.

De originele vinylversie bevatte verder Zappa-klassiekers als Honey, Don’t You Want A Man Like Me? en The Legend Of The Illinois Enema Bandit,waarin Zappa een van zijn beroemde, nooit teleurstellende gitaarsolo’s ten gehore brengt. Fenomenaal blijven ook de complexe instrumentals Sofa en I Promise Not To Come In Your Mouth, en het zestien minuten durende en volledig voortreffelijke The Purple Lagoon/Approximate, dat de hele vierde plaatkant in beslag nam.

Een groot gemis op de ’78-release is het tien minuten durende Punky’s Whips over gitarist Punky Meadows van de band Angel, waar Bozzio kennelijk een oogje op had (“I ain’t really queer/But if he got near/Steven Tyler would pay to see”). Ook deze track werd in 1991 gelukkig, samen met prachtige opnames van klassiekers als Cruisin’ For Burgers en The Torture Never Stops, toegevoegd aan de reissue.

Sommige tracks op het in 1977 al in beperkte mate verschenen (en snel door het label teruggetrokken) Zappa In New York waren oorspronkelijk bedoeld voor het pas in 1996 uitgebrachte meesterwerk Läther. Andere songs van dat project kwamen eind jaren zeventig terecht op de lp’s Studio Tan (1978), Sleep Dirt (1979) en Orchestral Favorites (1979).

Zappa In New York lijkt tegenwoordig misschien een van de vele Zappa-livealbums, maar destijds was het een zeer welkome vastlegging van zijn ongeëvenaarde podiumkunsten. In de jaren voor de fanverwennerij van de You Can’t Do That On Stage Anymore-serie was de plaat samen met Roxy & Elsewhere (1974) en Tinseltown Rebellion (1981) het best verkrijgbare livedocument van een van de groten uit de popgeschiedenis. 35 jaar later is Zappa In New York nog steeds essentieel voor iedere Zappa-fanaat.