De mannen van Toto vierden eerder dit jaar het 35-jarige bestaan van de band in Ziggo Dome. Vandaag is het even lang geleden dat het allereerste, titelloze album verscheen, met gelijk een van de grootste Toto-hits: Hold The Line.

Als de verschillende leden in 1977 besluiten om de groep Toto op te richten, heeft het grootste deel van de band al aardig wat ervaring opgedaan als sessiemuzikanten. Zo is niet alleen toetsenist David Paich, maar ook drummer Jeff Porcaro (tevens actief bij Steely Dan) en bassist David Hungate te horen op het succesvolle album Silk Degrees (1976) van Boz Scaggs. Aan de opvolger daarvan, Down Two Then Left (1977), werkt gitarist Steve Lukather mee.

Het viertal wordt aangevuld met tweede toetsenist Steve Porcaro en zanger Bobby Kimball, en een jaar later maakt de wereld kennis met de radiovriendelijke rock van Toto. Bij de eerste single Hold The Line, nog steeds niet van classic rock-radiozenders weg te slaan, is het direct raak. Met de pakkende riff en zo’n hoog meezinggehalte is het niet meer dan logisch dat de stamper in veel landen een grote hit wordt. In Amerika bereikt Hold The Line de top vijf en in Nederland een respectabele negentiende positie. Wij gaven het lied eerder dit jaar een welverdiende plek in onze top 10 van de beste classic rock-debuutsingles.

Maar hoe goed is de rest van het titelloze debuutalbum? Allereerst zijn er de twee andere singles die het aardig deden in Amerika: het catchy I’ll Supply The Love en het sfeerrijke George Porgy (gezongen door Lukather). Beide prima nummers, al is het wel enigszins begrijpelijk dat ze niet zo succesvol blijken als de grote hit van de plaat. Het zijn naast George Porgy vooral drie van de door Bobby Kimball gezongen songs die van dit debuut een van Toto’s beste reguliere albums maken: Hold The Line, I’ll Supply The Love (voorafgegaan door de prachtige instrumental Child’s Anthem) en de niet als single verschenen rocker Girl Goodbye.

Al moeten critici niets hebben van de gelikte radiorock van Toto (negatieve recensies blijven de band in de komende 35 jaar achtervolgen), de uitstekende plaat wordt een succes, met onder meer een top tien-notering in Amerika. Maar voor de groep ligt uiteraard nog veel groter succes in het verschiet, al duurt het tot 1982 – met het verschijnen van het met Grammy’s overladen album Toto IV – voordat de leden daarvan mogen proeven.