Het succes van het legendarische album Rumours kon natuurlijk bijna niet overtroffen of geëvenaard worden. Toch leverde Fleetwood Mac 35 jaar geleden met de dubbel-lp Tusk een uitstekende opvolger af.

In tegenstelling tot de voorganger had Tusk geen overkoepelend thema, en ook niet één stijl. Het dubbelalbum bevat twintig nummers die over het algemeen vrij verschillend van elkaar zijn. Bassist John McVie beschreef het album later als het werk van drie soloartiesten. Waarmee hij Lindsey Buckingham, Stevie Nicks en zijn ex-vrouw Christine McVie bedoelde, die alle songs voor de plaat schreven. Drummer Mick Fleetwood was later meer te spreken over het werkstuk. Hij noemde het zijn favoriete album van de band.

Lindsey Buckingham liet zich inspireren door punk en new wave die in die periode (samen met disco) de popmuziek beheersten, wat ook duidelijk terug te horen is in de door hem geschreven nummers Not That Funny, That’s Enough For Me en I Know I’m Not Wrong. Maar in de songs Save Me A Place en Walk A Thin Line, die beide ook door hem zijn geschreven, klinken die invloeden dan weer niet door. In het laatst genoemde easy listening-nummer is de invloed van The Beach Boys terug te horen. Maar zijn absolute hoogtepunt op het album is de opzwepende titeltrack. Het nummer werd gedeeltelijk opgenomen in het Dodger Stadium in L.A., samen met University of Southern California Trojan Marching Band.

Christine McVie en Stevie Nicks weken muzikaal gezien niet erg veel af van hun vertrouwde sound. Zo ligt Think About Me van McVie in het verlengde van You Make Loving Fun. Never Make Me Cry lijkt dan weer erg op Songbird, maar is minder sterk dan de ballad van Rumours. De bijdrage van McVie op het album is überhaupt minder sterk dan op Rumours.

Terwijl Stevie Nicks echt een glansrol heeft op het album. Daarvan is Sara het bekendste voorbeeld. Ze schreef dat nummer voor haar beste vriendin Sara Recor, die een relatie bleek te hebben met Mick Fleetwood terwijl hij vlak daarvoor nog iets had met Stevie. Een soortgelijk tafereel zoals ten tijde van Rumours speelde in de band. Nicks leverde met Storms (ook over de relatie met Mick Fleetwood) en Beautiful Child ook nog twee sterke ballads af, en een mysterieus uptempo nummer met Sisters Of The Moon.

Rolling Stone-recensent Stephen Holden vergeleek in zijn recensie uit 1979 het album Tusk met The White Album van The Beatles, vanwege de verschillende songs op het album. Hoewel The White Album nog gevarieerder is en daarop andere thema’s aanbod kwamen, is de vergelijking niet heel vreemd, want tijdens de opnames daarvan was het ook alsof de Beatles aan vier soloprojecten werkten, en volgens John McVie was dat bij Tusk ook zo. En net als op The White Album is ook niet alles op Tusk even sterk, maar is een aantal tracks ervan wel klassiek gebleken. Rumours kon nooit meer overtroffen worden. maar het sterke van Tusk is dan misschien ook wel dat ze daar geen poging toe hebben gedaan.