Houses Of The Holy was in 1973 de vijfde voltreffer van Led Zeppelin, dankzij briljante songs als No Quarter, The Song Remains The Same en The Rain Song. De lp verscheen precies veertig jaar geleden.

Na de vier eerste legendarische, gigantisch invloedrijke albums (Led Zeppelin I t/m IV) dook de band begin 1972 de studio in voor de opnames van de vijfde langspeler. De sessies vonden tussen optredens door plaats in diverse Britse en Amerikaanse studio’s. Het vrij veelzijdige resultaat verscheen eind maart 1973 onder de titel Houses Of The Holy. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat het gelijknamige lied ook op de lp zou staan, maar zoals alle fans weten, vond de band dat het nummer hier niet paste en de track kreeg pas twee jaar later een plaatsje op de volgende plaat: dubbellaar Physical Graffiti.

Wat de plaat wél haalde, was zonder uitzondering weer erg indrukwekkend. Neem de vlotte opener The Song Remains The Same, het zoveelste bewijs dat Jimmy Page een van de beste rockgitaristen ter wereld was. De titel werd later gebruikt voor de beroemde concertfilm en de bijbehorende soundtrack uit 1976.

Bijzonder waren ook de twee tracks waarin Led Zeppelin een voorzichtige stap richting andere genres zette: het door James Brown beïnvloedde Dancing Days en het reggaeachtige D’yer Mak’er. Het blijft natuurlijk heel subjectief, maar de twee overstijgende nummers op Houses Of The Holy waren misschien wel No Quarter en The Rain Song, de twee langste stukken. De tweede daarvan was een overrompelende ballad met een episch gehalte, compleet met zinderende mellotron van John Paul Jones.

Afgezien van het verbluffende songmateriaal is ook het hoesontwerp van Hipgnosis – het designteam dat ook verantwoordelijk was voor de intrigerende covers van bijvoorbeeld Animals (Pink Floyd), Eve (The Alan Parsons Project) en Argus (Wishbone Ash) – beroemd. Op de lp-hoes zijn kruipende naakte kinderen te zien. Stefan Gates stond (samen met zus Samantha) model voor het ontwerp. Hij werd later presentator voor de BBC. Opmerkelijk genoeg gaf hij toe nooit naar Houses Of The Holy te hebben geluisterd. Mocht hij daar nog steeds niet aan toegekomen zijn, staan hem in ieder geval nog ruim veertig magische minuten rockgeschiedenis te wachten.