Met zijn derde, deze maand veertig jaar oude album Late For The Sky maakte Jackson Browne volgens veel critici en fans zijn ware meesterwerk. Tegenwoordig zien we de lp als een van de belangrijkste binnen het singer-songwritergenre, mede dankzij de gevoelige teksten, de toegankelijke melodieën en de vakkundige begeleiding.

Late For The Sky was pas Browne’s derde album, maar de in Duitland geboren zanger, gitarist en pianist zat in 1974 al behoorlijk lang in het vak. In de jaren zestig maakte hij kort deel uit van de countryrockgroep The Nitty Gritty Dirt Band (na zijn vertrek succesvol met de driedubbel-lp Will The Circle Be Unbroken) en schreef hij materiaal voor andere artiesten. Zo nam cultzangeres Nico, met wie Browne een korte relatie had, onder meer het schitterende These Days op voor haar debuut Chelsea Girl (1967) en zette The Byrds het bekende Jamaica Say You Will ook eerder op plaat dan de componist zelf.

In 1972 debuteerde de jonge singer-songwriter met de lp Saturate Before Using (eveneens bekend onder de titel Jackson Browne) en scoorde hij een hit met het catchy Doctor My Eyes. Ondertussen bracht een nieuwe countryrockband, Eagles, het nummer Take It Easy (geschreven met Eagle Glenn Frey) naar een groot publiek. Browne zette zijn eigen versie daarvan op zijn redelijk succesvolle tweede album For Everyman (1973), waarop een aantal van zijn vrienden uit de Laurel Canyon-scene te horen is, onder wie David Crosby, Don Henley en Joni Mitchell.

De opvolger Late For The Sky – met een perfecte balans tussen softrock en ballads, en gevoelige, poëtische teksten waar een hele generatie zich mee kon identificeren – geldt echter voor velen als de definitieve Jackson Browne-plaat. De lp was voorzien van een prachtige hoesafbeelding (gebaseerd op werk van de Belgische kunstenaar René Magritte) en opgenomen met een groep gerespecteerde muzikanten en zangers. Zo horen we David Lindley, die veel vaker met Browne samenwerkte, excelleren op meerdere snaarinstrumenten en werd typische West Coast-samenzang verzorgd door onder anderen Don Henley, Dan Fogelberg en J.D. Souther.

Het materiaal op het album zal menig songwriter jaloers maken: Fountain Of Sorrow, naar verluidt geschreven over Browne’s korte relatie met Joni Mitchell en ook erg goed gecoverd door Joan Baez (op haar album Diamonds And Rust) en de afsluiter Before The Deluge werden twee van de bekendste composities uit zijn oeuvre, terwijl For A Dancer nog meer naar de keel grijpt met de wetenschap dat de zanger dit lied schreef voor een vriend die was omgekomen bij een brand. Bijna niemand kon in de jaren zeventig zo goed over een thema als eenzaamheid schrijven als Jackson Browne, getuige ook het ontroerende Farther On: “In my early years I hid my tears and passed my days alone/Adrift on an ocean of loneliness my dreams like nets were thrown”.

En dan is er natuurlijk nog die onvergetelijke titeltrack. Late For The Sky werd bij een groot publiek nog bekender dankzij het gebruik ervan in de filmklassieker Taxi Driver (1976) van Martin Scorsese, waarin Robert De Niro een eenzame taxichauffeur speelt. Kort voor de bloederige climax van de film zien we Travis Bickle, zoals De Niro’s personage heet, met een geweer in zijn hand en een lege blik in zijn ogen naar de televisie kijken, terwijl Late For The Sky voor de passende muzikale begeleiding zorgt.

Het album deed het in commercieel opzicht beter dan Saturate Before Using en For Everyman, met een top 20-notering in Amerika. Verderop in de jaren zeventig – een gouden periode voor Browne – werd dat succes nog overtroffen door de lp’s The Pretender (1976) en Running On Empty (1977), maar veel fans beschouwen de kwaliteit van Late For The Sky als onovertroffen. Nu singer-songwriters weer helemaal ‘in’ zijn, klinkt dit album veertig jaar na de release bijzonder tijdloos en blijkt de impact van de opzienbarende songteksten niet beperkt tot één generatie.