Vergeet Tubular Bells: wat ons betreft is Ommadawn het ultieme werk van Mike Oldfield. Waar zijn bekende debuutplaat wat fragmentarisch aandoet, vormt Ommadawn een compleet geheel dankzij het gebruik van een beperkt aantal muzikale thema’s. Vandaag is het precies 40 jaar geleden dat het album verscheen.

Ommadawn is een fonetische spelwijze van het oud-Ierse ‘amadan’, dat zoiets als ‘idioot’ betekent. In combinatie met de op zijn zachtst gezegd niet al te vrolijke albumhoes is daarmee meteen duidelijk in welke state of mind Oldfield verkeerde: de multi-instrumentalist kampte met zware psychische problemen en dat is op dit album duidelijk te horen. Ommadawn is zware kost.

Het album heeft eenzelfde insteek als het eerdergenoemde Tubular Bells: één lang uitgesponnen compositie per plaatkant. Maar er is een duidelijk verschil: waar Tubular Bells toch vooral bestaat uit losse, aan elkaar geplakte muzikale ideetjes, is Ommadawn een coherent muziekstuk. Het hele album teert op een stuk of drie muzikale thema’s die zo zijn verwerkt dat het nergens in herhaling valt of saai wordt. Part 1 is bovendien hét schoolvoorbeeld van toewerken naar een muzikale climax. De manier waarop de Afrikaanse drums zes minuten lang voortdenderen, vergezeld van een groepje zangeressen die met steeds meer toevoegingen een melodie ten gehore brengen, is ronduit hypnotiserend. Om vervolgens af te sluiten met een spetterende finale inclusief vrij simpele, maar zéér doeltreffende solo waarin Oldfield zijn kenmerkende gitaargeluid volledig laat spreken.

Het was overigens bijna allemaal een stuk minder indrukwekkend geweest. De oorspronkelijke opnames moesten namelijk worden overgedaan omdat er wegens teveel overdubs schade aan de tape was ontstaan. Die eerste opname verscheen als ‘lost version’ in 2010 op een heruitgave van Ommadawn en is toch beduidend minder meeslepend dan de uiteindelijke opname.

Ook met de titel van het album kwam het maar net goed. Oorspronkelijk wilde Oldfield de plaat namelijk Pickles On My Glockenspiel noemen. Hadden jullie een album met die naam serieus kunnen nemen?!