Dat The Doors op een goede dag een geweldige liveband kon zijn, weten ook degenen die er destijds niet bij waren dankzij talloze concertregistraties. Vandaag is het precies 45 jaar geleden dat fans voor het eerst een officieel live-album van de groep konden aanschaffen. Absolutely Live gaf een aardig beeld van hoe het er tijdens een show van Jim Morrison en zijn collega’s aan toeging.

Zoals meer bekende live-albums uit de jaren zeventig werd Absolutely Live niet opgenomen tijdens één concert, maar samengesteld uit meerdere shows. En net als bij bijvoorbeeld Alive! van KISS of Frampton Comes Alive! kun je je afvragen hoe ‘live’ deze opnames nou echt zijn – hoewel de hoeveelheid overdubs en ander knip- en plakwerk achteraf gezien best mee schijnt te vallen. Hoe dan ook, Absolutely Live geldt als de definitieve liveplaat van The Doors, simpelweg omdat de dubbel-lp ook de eerste en enige concertrelease was die tijdens Jim Morrisons leven verscheen.

Producer Paul Rothchild maakte tijdens de tournee van 1970 opnames van een groot aantal optredens. De uiteindelijke tracklist was geen aaneenrijging van ‘greatest hits’. Sterker nog, behalve enkele fanfavorieten als Break On Through, Soul Kitchen en Five To One stonden er voornamelijk nummers op Absolutely Live die nooit eerder op een Doors-lp verschenen waren – zoals de cover van Bo Diddley’s Who Do You Love en de complete versie van het epische Celebration Of The Lizard, die bijna een hele plaatkant in beslag neemt. Morrisons magnum opus was ooit bedoeld voor het derde album Waiting For The Sun (1968), maar een studioversie verscheen pas in 2003 op de compilatie Legacy: The Absolute Best.

Ook opmerkelijk was de cover van Willie Dixons Close To You, niet gezongen door de frontman maar door toetsenist Ray Manzarek. Die had op dat vlak overigens al wel wat ervaring opgedaan toen Morrison bewusteloos was geraakt voorafgaand aan een concert in het Amsterdamse Concertgebouw twee jaar eerder. En na Jims tragische dood in 1971 zongen Manzarek en gitarist Robby Krieger nog twee albums vol die onder de naam The Doors uitkwamen: Other Voices en Full Circle.

Volgens sommige fans laat Absolutely Live de band niet op zijn allerbest horen en de dubbel-lp wordt zelden gerekend tot de allerbeste van het decennium (naast bijvoorbeeld Made In Japan, Live At Leeds of Live And Dangerous). Af en toe klinken de opnames inderdaad wat rommelig en gehaast, maar alleen al voor de majestueuze versie van When The Music’s Over, waarin Morrison halverwege het luidruchtige publiek toeschreeuwt met een ijzingwekkend ‘Shut up!’, is het album het beluisteren waard.

Na Morrisons dood zagen nog talloze concertregistraties uit de archieven het daglicht en veel daarvan geven een net iets betere indruk van hoe goed The Doors live kon zijn. Zo verscheen in 2012 een opgepoetste versie van het befaamde Hollywood Bowl-concert uit 1968 op dvd. Die release toont de band pas écht in absolute topvorm.