Nadat gitaarlegende Peter Green bij John Mayall’s Bluesbreakers een onuitwisbare indruk achterliet, debuteerde zijn nieuwe band Fleetwood Mac in 1967 met de single I Believe My Time Ain’t Long. Deze flopte genadeloos, maar ondanks een gebrek aan hits werd de op 24 februari 1968 uitgebrachte eerste studio-lp toch een groot succes.

De plaat werd oorspronkelijk simpelweg Fleetwood Mac getiteld, maar staat tegenwoordig ook bekend als ‘Peter Green’s Fleetwood Mac’ (om verwarring met het in 1975 uitgebrachte eerste album met Buckingham en Nicks te voorkomen). De lp bevatte twaalf tracks, waaronder enkele bluescovers. De overige titels waren originele composities van Green en zanger/gitarist Jeremy Spencer. Overigens was die eerste geflopte single I Believe My Time Ain’t Long niet op deze plaat te vinden, maar wel op de in 1969 uitgebrachte compilatie The Pious Bird Of Good Omen.

Het zijn met name Greens songs die de plaat interessant maken, en zijn beroemde gitaargeluid is de hoofdattractie. Merry Go Round, Long Grey Mare en het sfeervolle I Loved Another Woman behoren tot zijn beste werk. Het is dan ook meer dan toepasselijk dat de zwaar door Green geïnspireerde Gary Moore deze drie songs jaren later opnam voor zijn plaat Blues For Greeny (1995).

Een andere formidabele track op de lp is The World Keep On Turning, met alleen Green op gitaar en zang. Toch maakt Jeremy Spencer eveneens indruk met onder meer de rauwe openingstrack My Heart Beat Like A Hammer en in de Robert Johnson-cover Hellhound On My Trail, waarin hij ook piano speelt. Verder is natuurlijk de ritmesectie met drummer Mick Fleetwood en John McVie dik in orde. In Long Grey Mare speelt overigens niet John McVie basgitaar, maar is de voormalige Fleetwood Mac-bassist Bob Brunning nog te horen. Nog een opname met hem staat op de in 1971 verschenen lp The Original Fleetwood Mac, met restmateriaal van de opnamesessies waaruit het debuutalbum is voortgekomen.

Peter Green’s Fleetwood Mac bereikte nummer 4 in de Britse albumlijst en behoort tot de betere bluesplaten van de jaren zestig, naast Bluesbreakers van John Mayall & Eric Clapton en East-West van The Butterfield Blues Band. Met de komst van gitarist Danny Kirwan maakte Fleetwood Mac even later een nog veel betere plaat (Then Play On, 1969), maar voor dit debuut hoefde de band zich geenszins te schamen. Toch geeft producer Mike Vernon in de liner notes bij de cd-remaster uit 2004 toe dat hij de haastig opgenomen plaat achteraf meer vergelijkt met een boek met korte verhalen dan met een complete roman. Misschien heeft hij een punt, maar op Peter Green’s Fleetwood Mac staan dan wel twaalf verdomd goede korte verhalen.