De derde studioplaat van The Doors werd niet helemaal zoals de band deze ooit voor ogen had. Toch heeft het precies 45 jaar geleden uitgebrachte Waiting For The Sun tegenwoordig terecht de status van een klassieker.   

De binnenzijde van de lp-hoes (en later het cd-boekje) toont de tekst van het epos Celebration Of The Lizard, dat bedoeld was voor dit derde studioalbum. Jim Morrisons ambitieuze stuk bestond uit zeven segmenten, waarvan uiteindelijk slechts één op Waiting For The Sun terecht kwam: Not To Touch The Earth. The Doors wist het volledige Celebration Of The Lizard nooit tot eigen tevredenheid in de studio uit te werken.

Het gevarieerde Waiting For The Sun (het nummer met dezelfde titel verscheen om onduidelijke redenen pas op het vijfde album Morrison Hotel) bevatte uiteindelijk elf losstaande songs, waaronder de hit en albumopener Hello, I Love You. Die single – waarvoor volgens sommigen een en ander ‘geleend’ was van The Kinks’ All Day And All Of The Night – betekende na Light My Fire de tweede Amerikaanse nummer 1-hit voor The Doors.

De meeste songs van de plaat werden Doors-klassiekers, zoals Love Street, met Ray Manzarek‘s prachtige pianopartijen, de tweede succesvolle single The Unknown Soldier, het mysterieuze Spanish Caravan en livefavoriet Five To One. Een minder vaak genoemd, maar minstens zo mooi stuk is Yes, The River Knows. Dit somber stemmende lied bevat wederom een aangrijpende, poëtische tekst van Morrison: “Please believe me, if you don’t need me/I’m going, but I need a little time/I promised I would drown myself in mystic heated wine.”

Not To Touch The Earth maakte uiteraard nieuwsgierig naar de rest van Celebration Of The Lizard. Gelukkig kwam een integrale liveversie van het stuk op de essentiële dubbel-lp Absolutely Live (1970) te staan. Een studioversie liet nog wat langer op zich wachten: in 2003 kwam de (zoveelste) compilatie Legacy: The Absolute Best uit, met een niet eerder uitgebrachte, 17 minuten durende opname van Celebration Of The Lizard. Ook aan de cd-heruitgave van Waiting For The Sun uit 2007 is Morrisons experimentele meesterwerk toegevoegd.

Waiting For The Sun werd in 1968 minder goed ontvangen dan de twee voorgangers (The Doors en Strange Days), maar achteraf gezien leverde de band opnieuw een plaat van hoge kwaliteit af. Zeker vergeleken met de wat wisselvallige opvolger The Soft Parade (1969). Inmiddels behoren de meeste tracks van Waiting For The Sun tot de vele Doors-klassiekers, waardoor de plaat tegenwoordig bijna wegluistert als een Greatest Hits-plaat. En dat kan nooit verkeerd zijn.

Bekijk ook onze lijsten met de tien beste songs van The Doors en de negen cruciale momenten uit de carrière van de band.