Het is maart 1971. Ray Manzarek, Robby Krieger en John Densmore van The Doors zijn in de studio bezig wanneer hun frontman Jim Morrison langskomt om gedag te zeggen. De zanger staat op het punt om naar Parijs te vertrekken en het is op dat moment niet duidelijk of hij ooit nog terugkeert. Helaas, zo weten we nu, blijkt de Franse hoofdstad Jims eindstation en het vandaag precies 45 jaar oude L.A. Woman zijn zwanenzang.

L.A. Woman is het zesde album van The Doors en dus het laatste werk van de band met Morrison. In muzikaal opzicht liggen de songs in het verlengde van de voorganger Morrison Hotel (1970). Op die plaat lieten Jim en de zijnen de toeters en bellen van The Soft Parade achter zich en keerden ze terug naar hun roots. Ook op L.A. Woman zijn weer de nodige bluesinvloeden te horen in nummers als Cars Hiss By My Window, de cover van Crawling King Snake, Been Down So Long en natuurlijk de ruim zeven minuten durende titelsong, met de befaamde woorden ‘Mr. Mojo Risin’ (een anagram van de naam Jim Morrison).

Love Her Madly, de eerste single van het album, leek meer op hitlijstmateriaal, al zag producer Paul A. Rothchild (die overigens uiteindelijk niet aan L.A. Woman besloot mee te werken) weinig in het door gitarist Robby Krieger geschreven nummer. ‘Cocktailmuziek’, durfde hij het lied zelfs te noemen – al hield de man later vol dat hij de band met die nogal denigrerende opmerking probeerde te pushen met iets goeds te komen. Hoe dan ook, Love Her Madly werd een aardige hit voor The Doors, met nummer 11 als hoogste notering in de Amerikaanse hitlijst.

Het bekendste nummer op de plaat is echter de volgende single Riders On The Storm, onvergetelijk dankzij de hypnotiserende elektrische pianodeuntjes van Manzarek en de mysterieuze, echoënde zang van Morrison. De band liet zich voor het schrijven van deze Doors-klassieker inspireren door de aloude cowboysong (Ghost) Riders In The Sky: A Cowboy Legend. Morrison haalde ook inspiratie uit zijn eigen experimentele film HWY: An American Pastoral, die de zanger in 1969 samen met enkele medestudenten van de filmopleiding maakte.

Terwijl The Doors bezig was met het afronden van de opnames voor L.A. Woman werd er ook gesproken over het afmaken van een ander filmproject van de band: Feast Of Friends. Daar is het echter nooit van gekomen. De onvoltooide documentaire, met slechts drie kwartier aan beelden, verscheen in 2014 alsnog op dvd. “We hebben nooit duidelijk besloten om het project af te breken, we zijn er gewoon nooit aan toegekomen om de documentaire af te maken”, vertelde Robby Krieger ondergetekende in datzelfde jaar. “We begonnen te praten over het afmaken van onze film rond de tijd van L.A. Woman. Jim vertrok zoals bekend naar Parijs en het was einde verhaal.”

L.A. Woman verscheen in april 1971, drie maanden voor de dood van Morrison. Hoewel er in december 1970 met een rampzalig optreden in New Orleans een treurig einde kwam aan de livecarrière van de band, eindigde de zanger met dit album alsnog op een hoogtepunt. Veel fans zien de plaat als de beste van The Doors sinds het briljante debuut. Overigens brachten Manzarek, Krieger en Densmore na Jims dood nog twee – inmiddels heruitgegeven – lp’s uit onder de oude bandnaam: Other Voices (1971) en Full Circle (1972). Maar zonder ‘Mr. Mojo Risin’ was het natuurlijk nooit meer hetzelfde.