Vandaag een halve eeuw geleden, op 14 september 1970, werd het album [Untitled] van The Byrds uitgebracht op het Columbia-label. Het was de negende langspeelplaat van de countryrockband onder leiding van zanger/gitarist Roger McGuinn en de opvolger van het succesvolle Ballad Of Easy Rider (1969). Ruim twee maanden later, op 15 november 1970, werd het album in het Verenigd Koninkrijk uitgebracht op het CBS-label. [Untitled] werd als een dubbelalbum uitgebracht, met op kant 1 en 2 live-opnames en op de tweede plaat studio-opnames. Het album werd voor dezelfde prijs als een enkele plaat verkocht, wat ongetwijfeld een van de redenen is van het grote verkoopsucces.

Het was voor het eerst dat live-opnames van The Byrds op plaat werden uitgebracht, de uitstekende live-reputatie van de band was al bekend en nu kon iedereen daar kennis van nemen. Deze opnames werden gemaakt tijdens een tweetal concerten: Colden Center Auditorium, Queens College, New York City, NY (28 februari 1970) en Felt Forum, New York City, NY (1 maart 1970). Tussen 26 mei en 11 juni 1970 werden de studio-opnames gemaakt in de Columbia Studios, Hollywood, CA. De productie werd verzorgd door Terry Melcher (die ook Ballad Of Easy Rider produceerde) en de teruggekeerde voormalige Byrds-manager Jim Dickson. De opnametechnicus was Chris Hinshaw.

The Byrds was qua bezetting iets gewijzigd, want bassist John York was in september 1969 vervangen door Skip Battin, op voorspraak van Gene Parsons en Clarence White. De bandleden (ook te zien op het Kralingen Festival in Rotterdam, eind juni 1970) op [Untitled] waren: Roger McGuinn (zang, gitaar, Moog-synthesizer), Clarence White (gitaar, mandoline, zang), Skip Battin (basgitaar, zang) en Gene Parsons (drums, gitaar, mondharmonica, zang). Ook werkten enkele andere studiomuzikanten mee aan de opnames: Gram Parsons (backing vocals), Terry Melcher (piano), Byron Berline (fiddle) en Sneaky Pete Kleinow (pedal steel guitar).

The Byrds had in de voorgaande jaren intensief getoerd. Roger McGuinn had, samen met Jacques Levy, ondertussen veel werk gemaakt van een countryrock-musical onder de titel Gene Tryp, waarbij hij het verhaal van Peer Gynt van Henrik Ibsen had veranderd en aangepast èn verplaatst van Noorwegen naar de Verenigde Staten. Uiteindelijk bleek dit project te hoog gegrepen en kwamen de meeste van de 26 opgenomen songs op [Untitled] en opvolger Byrdmaniax terecht.

Het live-album telt zeven songs, op kant A: Lover Of The Bayou (Roger McGuinn, Jacques Levy), Positively 4th Street (Bob Dylan), Nashville West (Gene Parsons, Clarence White), So You Want To Be A Rock ‘n’ Roll Star (Roger McGuinn, Chris Hillman), Mr. Tambourine Man (Bob Dylan) en Mr. Spaceman (Roger McGuinn). Kant B bevatte slechts één song, het ruim zestien minute durende Eight Miles High (Gene Clark, Roger McGuinn, David Crosby).

Het studioalbum bevat negen, vooral nieuwe songs (plus twee covers), kant C: Chestnut Mare (Roger McGuinn, Jacques Levy), Truck Stop Girl (Lowell George, Bill Payne), All The Things (Roger McGuinn, Jacques Levy), Yesterday’s Train (Gene Parsons, Skip Battin) en Hungry Planet (Skip Battin, Kim Fowley, Roger McGuinn). Kant D: Just A Season (Roger McGuinn, Jacques Levy), Take A Whiff On Me (Huddie Ledbetter, John Lomax, Alan Lomax), You All Look Alike (Skip Battin, Kim Fowley), Well Come Back Home (Skip Battin).

Het volledige album duurt 71 minuten, vandaar ook dat het op een enkele cd werd uitgebracht in 1989. Omdat de bandleden nog geen besluit hadden genomen over de titel (ze hadden wel verschillende suggesties gedaan) en de gemixte tapes naar de perserij moesten, had Terry Melcher op de informatie over de songs, etc. bij de doos met tapes geschreven [Untitled]. De platenmaatschappij liet dat zo en tot verbazing van de bandleden was dit de titel op de platen.

Het album kreeg lovende kritieken en is tot op vandaag een van de meest geliefde Byrds-albums. [Untitled] werd zowel op vinyl, als op 8-track en op muziekcassette uitgebracht. In de voorverkoop waren al 100.000 exemplaren verkocht en uiteindelijk bereikte de plaat nummer 40 in de Amerikaanse Billboard-lijst, nummer 11 op de Britse en op zes in de Nederlandse (Veronica) albumlijst. Chestnut Mare werd als single uitgebracht, in een verkorte versie. In de VS werd nummer 121 bereikt en een jaar later in het VK was nummer 19 de hoogste notering. In 1999 in de VS en in 2000 in Europa kwam een uitgebreide dubbel-cd-versie uit, onder de titel [Untitled] / Unissued, met op de tweede cd alternatieve versies, enkele andere songs en live-opnames.